Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Η σύγχρονη αστική τάξη και τα κόμματά της με τη θεωρία των δύο άκρων επιχειρούν να εξασφαλίσουν με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Αφενός, εμφανίζονται ως αυθεντικές δημοκρατικές δυνάμεις που αντιπαρατίθεται αποτελεσματικά «και στον μαύρο και στον κόκκινο ολοκληρωτισμό». Αφετέρου, ξεπλένουν τους φασίστες ως αντίδραση στη «βία της Αριστεράς» και διαμορφώνουν όρους για χτύπημα των μαχητικών και αντικαπιταλιστικών τάσεων του εργατικού κινήματος.
Η δυναμική έξοδος του φασιστικού φιδιού από το αυγό του με τη σωρεία επιθέσεων εναντίον διαδηλωτών, εργαζομένων, σπουδαστών, οπαδών και στελεχών της Αριστεράς, αναζωπύρωσε και τη διατύπωση της θεωρίας των δύο άκρων ως απολογία και συγκάλυψη της ευθύνης της αστικής τάξης, των κομμάτων της και των κυβερνήσεών της, στη γένεση, ανοχή αλλά και αξιοποίηση του φασιστικού φαινομένου.
Η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και γενικότερα οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις, με τις όποιες διαφορές και αντιθέσεις, αποδέχονται, σε διαφορετικές αποχρώσεις, αυτή τη θεωρία με την οποία η κυβερνώσα ΝΔ, και γενικότερα η αστική πολιτική, διαδηλώνει την αντίθεσή της στην ακροδεξιά πολιτική και τις νεοναζιστικές προσεγγίσεις, εμφανίζει την αστική δημοκρατία ως δεδηλωμένο εχθρό και τιμωρό τους, για να αποσπάσει δημοκρατικά εύσημα από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που εμφορείται από δημοκρατικά φρονήματα. Παράλληλα, ανάγοντας τα αίτια της φασιστικής βίας σε ένα κλειστό κύκλωμα αμοιβαίας και αλληλοτροφοδοτούμενης βίας φασιστών και κομμουνιστών, αυτόνομο από το καπιταλιστικό σύστημα, επιχειρεί να αμαυρώσει και να συκοφαντήσει την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Την χαρακτηρίζει ως πολιτικό μόρφωμα που κυριαρχείται από σύνδρομο βίαιης αντιμετώπισης των αντιπάλων του, πολιτική που θα εφαρμόσει και κατά των πολιτικά διαφωνούντων, οψέποτε κατακτήσει την εξουσία, επιβάλλοντας, όπως και οι φασίστες, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Έτσι, η σύγχρονη αστική τάξη και τα κόμματά της με τη θεωρία των δύο άκρων επιχειρούν να εξασφαλίσουν με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Να εμφανιστούν ως αυθεντική δημοκρατική δύναμη που αντιπαρατίθεται αποτελεσματικά «και στον μαύρο και στον κόκκινο ολοκληρωτισμό».
Καταρχήν, η θεωρία των δύο άκρων είναι μία ανιστόρητη και αντιεπιστημονική αντίληψη. Και καθαυτός ο όρος «άκρα» είναι μεταφορικός και πρόσφορος για αυθαίρετες και σοφιστικές ερμηνείες. Αν αντιστοιχίσουμε τον όρο «άκρα» στην κοινωνική πραγματικότητα, άκρα της καπιταλιστικής κοινωνίας, με την έννοια των κοινωνικών τμημάτων με τις πιο οξυμμένες αντιθέσεις, θα πρέπει να θεωρηθούν η εργατική τάξη και ευρύτερα ο εργαζόμενος λαός, απ’τη μια, και η αστική τάξη και, κυρίως, η μονοπωλιακή κορυφή της, απ’την άλλη, που νέμεται τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι και επιβάλλει με το κράτος και τα κόμματά της, το κοινοβουλευτικό ολοκληρωτικό καθεστώς της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Αυτά είναι τα πραγματικά και κυρίαρχα άκρα στην καπιταλιστική κοινωνία.
Είναι μέγα κέρδος για την υπεραντιδραστική και υπερεκμεταλλευτική σύγχρονη αστική τάξη να θεωρείται πολιτική «κανονικότητα», που διασφαλίζει τη νομιμότητα, τη δημοκρατία, τα δικαιώματα των πολιτών, και όχι κυρίαρχη ακραία εκμεταλλευτική δύναμη, ενώ η αρνητική ακρότητα περιορίζεται στον νέο φασισμό και την ακροδεξιά, που είναι απλώς η σιδερένια γροθιά του καπιταλιστικού συστήματος και στη ριζοσπαστική Αριστερά, που αποτελεί όμως την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και του λαού στη σωτήρια πάλη για τη χειραφέτηση της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας απ’ το εκμεταλλευτικό, απάνθρωπο και βίαιο καθεστώς του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Η άκρως στρεβλωτική θεωρία των δύο άκρων δεν είναι εφεύρημα της ελληνικής αστικής τάξης. Είναι αντιγραφή του επίσημου ιδεολογήματος των πατρόνων της, της ΕΕ που ταυτίζει τον ναζισμό και τον κομμουνισμό, μετονομάζοντας την ημέρα της νίκης των λαών κατά του φασισμού σε ημέρα νίκης των λαών κατά του «μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού», αν και η συμβολή του Κόκκινου Στρατού στη συντριβή του φασισμού υπήρξε καθοριστική.
Η άκρως στρεβλωτική θεωρία των δύο άκρων είναι αντιγραφή του επίσημου ιδεολογήματος της ΕΕ, που ταυτίζει ναζισμό και κομμουνισμό
Η θεωρία των δύο άκρων ως επίσημη ιδεολογική θέση αλλά και πρακτική της EE είναι διατυπωμένη σε επίσημα κείμενα της, τα οποία συνυπογράφουν σύμπαντα και τα ελληνικά αστικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΚΙΝΑΛ αλλά και του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, η θεωρία των δύο ολοκληρωτικών άκρων, νομιμοποιεί την EE να εφαρμόζει μία αντικομμουνιστική, άκρως αυταρχική πολιτική. Έτσι, σε χώρες της EE, ιδίως σε αυτές του Bίζενγκραντ και όχι μόνο, τίθενται εκτός νόμου τα κομμουνιστικά κόμματα, γκρεμίζονται σύμβολα της αντιφασιστικής νίκης, προβάλλονται σοβαρά προσκόμματα στην πολιτική δραστηριότητα των κομμουνιστικών κομμάτων.
Τον αντεθνικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα των κομμουνιστικών κομμάτων δεν επικαλούνται μόνον με πιο επίσημο τρόπο, τα αστικά κόμματα αλλά και οι Χρυσαυγίτες που υιοθετούν τις επίσημες θέσεις της ΕΕ, ακόμη και στη δίκη τους, για να δικαιολογήσουν τη βίαιη αντικομμουνιστική δράση τους.
Βασική θέση της θεωρίας των δύο άκρων είναι ότι κοινή τους πρακτική αποτελεί η βίαιη και αυταρχική επιβολή των απόψεών τους και στο αστικό κοινοβουλευτικό καθεστώς στο οποίο δρουν και στο καθεστώς το οποίο φιλοδοξούν να εγκαθιδρύσουν. Η πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετη. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά από τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της και την απελευθερωτική αποστολή της είναι φύσει και θέσει εχθρός της βίας. Επιδιώκει ν’ αλλάξει ριζικά την κοινωνία χωρίς βία αλλά με τη συναίνεση και συμμετοχή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Μόνον αμυνόμενη δύναται και δικαιούται να αντιτάξει βία, όταν το καπιταλιστικό σύστημα αγνοώντας τη λαϊκή ετυμηγορία για ανατροπή του συστήματος προσφύγει σε ακραία βία, ακόμη και σε στρατιωτικό πραξικόπημα, όπως ουκ ολίγες φορές έχει συμβεί.
Η αναγωγή της βίας ως κυρίαρχης πολιτικής μεθόδου όχι μόνον του φασισμού, αλλά και της αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι διαμετρικά αντίθετη όχι μόνο με την ανθρωπιστική ιδεολογία του κομμουνισμού αλλά και με την πολιτική πρακτική των μεν και των δε. Οι φασίστες ως κυρίαρχη πολιτική πρακτική υιοθετούν την άκρα, ακόμη και δολοφονική βία.
Τα «δύο άκρα» δεν επιτίθενται βίαια το ένα εναντίον του άλλου. Οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις έχουν υιοθετήσει τον μαζικό ειρηνικό αγώνα, τη διαμαρτυρία, τη διαδήλωση, την απεργία. Η ακροδεξιά και οι φασίστες έχουν επιλέξει την άγρια και δολοφονική βία με σιδερολοστούς, taser, αλυσίδες ή και μαχαίρια. Δεν υπάρχει λοιπόν αλληλοτροφοδοτούμενη βία ακροδεξιών και αριστερών. Οι φασίστες είναι θύτες και οι αριστεροί πολίτες θύματα. Μήπως λοιπόν οι αστοί με τη θεωρία των δύο άκρων εξισώνουν θύτες και θύματα, επειδή οι φασίστες είναι «σαρξ εκ της σαρκός τους» από πολλές απόψεις;
