Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Η αντικαπιταλιστική αριστερά παρεμβαίνει με μία ταξική αντίληψη προστασίας της υγείας του λαού. Παρόλα αυτά δέχεται επιθέσεις, δήθεν από τα αριστερά, επειδή είναι υπέρ του εμβολιασμού, στο πλαίσιο μιας συνολικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της πανδημίας από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Πόσο βάσιμες είναι;
Οι αλλεπάλληλες και σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουσες κρίσεις του συστήματος, η υγειονομική κρίση με την πανδημία, η κλιματική αλλαγή με αυξανόμενες θεομηνίες και καταστροφές, η διαχρονική πλέον οικονομική κρίση με διαρκείς επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των πιο αδύνατων στρωμάτων (βλέπε και την επερχόμενη αύξηση των τιμών στα πιο βασικά αγαθά), η βία και η ανασφάλεια σε παγκόσμιο επίπεδο (πόλεμοι, πραξικοπήματα, αυταρχικά καθεστώτα, έξαρση της βίας και εγκληματικότητας στην κοινωνία) κλονίζουν την ηγεμονία της αστικής τάξης στη συνείδηση ευρύτατων μαζών. Η αγανάκτηση από τη σώρευση και όξυνση των προβλημάτων οδηγεί σε αντιδράσεις και εξεγέρσεις κατά του συστήματος. Εξεγέρσεις αυθόρμητες όμως χωρίς συνειδητή στόχευση ενάντια στον δημιουργό των προβλημάτων, στον καπιταλισμό δηλαδή, και προσφυγή στις αναγκαίες μορφές και στόχους πάλης, τον αντικαπιταλιστικό αγώνα και την επανάσταση.
Η ανησυχία και κλιμακούμενη διαμαρτυρία των μαζών θορυβεί το σύστημα. Η χρυσή εποχή του ΤΙΝΑ («Δεν υπάρχει εναλλακτική») έχει πλέον παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η διαχείριση με το καρότο έχει σαφώς υποχωρήσει έναντι της διαχείρισης με το μαστίγιο, τον εντεινόμενο αυταρχισμό, τη βία, την αστυνομοκρατία, την ανάκληση θεμελιωδών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Απεναντίας, διαρκώς κλιμακώνεται από το σύστημα μία συναίνεση του φόβου για υποβάθμιση ή και για απώλεια ακόμη της ζωής, αν οι μάζες δεν πειθαρχήσουν στα κελεύσματα της αστικής εξουσίας. Αυτή την πειθάρχηση της ανήσυχης κοινωνίας επιχειρεί να εξασφαλίσει η αστική τάξη με τη βιοπολιτική της γυμνής ζωής, σύμφωνα με την ορολογία και θεωρητική πρόταση του ιταλού φιλοσόφου Τζόρτζιο Αγκάμπεν. Η άρχουσα τάξη εργαλειοποιεί επικίνδυνα προβλήματα που η ίδια δημιουργεί ή αδυνατεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και ιδίως το φόβο του ανθρώπου για το πολυτιμότερο αγαθό, την υγεία και την ίδια τη ζωή του. Γι αυτό, καλλιεργεί την αρχή της γυμνής ζωής, δηλαδή, τη διάσωση της ζωής μας πάση θυσία, με την κοινωνική απομόνωση, την παραίτηση από μαζικούς αγώνες και την ταξική πάλη, τον παραλυτικό φόβο, την άνευ όρων πειθάρχηση στα κελεύσματα μιας σοφής εξουσίας-μητέρας, που φροντίζει και προστατεύει τα παιδιά της, επιδιώκοντας στην πραγματικότητα μία συναίνεση- υποταγή, που ούτε ο Όργουελ δεν θα μπορούσε να συλλάβει στην εφιαλτική δυστοπία του.
Η ριζοσπαστική αριστερά αντιτάχθηκε στην απαγόρευση των συγκεντρώσεων, καταργώντας στην πράξη τις αντιδραστικές ρυθμίσεις
Σε αυτές τις δραματικές συνθήκες από μία αριστερή σκοπιά ελεεινολογείται όχι μόνον η αστική και ρεφορμιστική πολιτική (δικαίως) αλλά και η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική για σύγκλιση με τη δεξιά, αφού τάσσεται υπέρ του εμβολιασμού και δήθεν βάζει πλάτη στη δεξιά και τα αντιδραστικά μέσα που χρησιμοποιεί.
Οι φορείς αυτής της εμφανιζόμενης ως αριστερής κριτικής αντί να βάλλουν κατά της μαχόμενης αριστεράς και των αγωνιστών υγειονομικών, στη μάταιη προσπάθειά τους να αυτοχριστούν ως η συνεπής και ασυμβίβαστη αριστερή πρωτοπορία, θα ήταν προτιμότερο αυτοκριτικά να προβληματιστούν για την ειδοποιό διαφορά τους με την σκοταδιστική ακροδεξιά, με την οποία αντικειμενικά συγκλίνουν στον αντιεμβολιαστικό οίστρο τους.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, απεναντίας, έχει με συνειδητότητα και ιδεολογική συνέπεια προσδιορίσει τη θέση της στο θέμα του εμβολιασμού. Είναι υπέρ του εμβολιασμού από φιλολαϊκή ριζοσπαστική σκοπιά. Στόχος της να περιφρουρήσει αγωνιστικά το δικαίωμα του λαού στην υγεία, στην κοινωνική ζωή και την πολιτική δράση. Η υγεία είναι θεμελιώδης, αν και όχι ο μοναδικός όρος, για αυτόν τον τρόπο ζωής. Απεναντίας, η άρχουσα τάξη δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την υγεία του λαού, αλλά για την καλλιέργεια του φόβου, που θα τον οδηγεί στην αδράνεια, άρα και στη διαιώνιση του συστήματός της.
Εξαρχής, η ριζοσπαστική αριστερά αντιτάχθηκε στην απαγόρευση των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, καταργώντας στην πράξη τις αντιδραστικές νομοθετικές ρυθμίσεις με πρόσχημα το φόβητρο του κορονοϊού. Αντιτάχθηκε και στο αυταρχικό μέτρο αναστολής εργασίας και μάλιστα χωρίς την ελάχιστη οικονομική αποζημίωση μη εμβολιασμένων υγειονομικών. Η διαμετρική αντίθεση της μαχόμενης αριστεράς έναντι της κυβέρνησης στο θέμα του εμβολιασμού στοιχειοθετείται και από το γεγονός ότι δεν θεωρεί ως μοναδική λύση και πανάκεια τον εμβολιασμό. Η κυβέρνηση απολυτοποιεί τον εμβολιασμό, λόγω της παραδοσιακής ανεπάρκειας και υποβάθμισης από τις αστικές κυβερνήσεις του τομέα της υγείας σε τριτοκοσμικό σχεδόν επίπεδο.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά και το κίνημα των υγειονομικών παράλληλα με τον εμβολιασμό διεκδικούν μία δέσμη μέτρων ζωτικά αναγκαίων για την προστασία της υγείας του πληθυσμού στην τρέχουσα συγκυρία: Γενναία αύξηση των υγειονομικών δαπανών, ευρείες προσλήψεις μόνιμου ιατρικού και υγειονομικού προσωπικού, επίταξη χωρίς αποζημίωση του ιδιωτικού τομέα υγείας, μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας, στα μαζικά μέσα συγκοινωνίας, σε χώρους γενικά μαζικής συγκέντρωσης, έμφαση στην ανύπαρκτη πρωτοβάθμια περίθαλψη.
