Μέλος νΚΑ, φοιτητής Βιολογίας στο ΕΚΠΑ
«Δεν νομίζω ότι η πλειοψηφία της νεολαίας θα γοητευτεί. Ας μην ξεχνάμε ότι έναν χρόνο τώρα, όταν η νεολαία φώναζε για δημόσια υγεία, για λεφτά για την παιδεία, για δικαιώματα και ελευθερίες, η απάντηση από πλευράς κυβέρνησης ήταν στην καλύτερη αδιαφορία και στη χειρότερη καταστολή», λέει στο Πριν για το voucher των 150 ευρώ ο φοιτητής Βιολογίας και μέλος της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση Ιωσήφ Τουρλίδης.
Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη
▶ Η κυβέρνηση υπόσχεται «δωροεπιταγή» 150 ευρώ στους νέους 18-25 ετών που θα εμβολιαστούν με την πρώτη δόση. Όντας σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία, ποιες οι πρώτες σου σκέψεις;
Διαβάζοντας πρώτη φορά την είδηση, θεώρησα ότι είναι αστείο ή κάποιο σατιρικό άρθρο… «Δεν γίνεται», σκέφτηκα, «η κυβέρνηση που ανεύθυνους μας ανέβαζε, επικίνδυνους μας κατέβαζε, που μας έδερνε και μας έκοβε πρόστιμα επειδή βγήκαμε από τα σπίτια μας, που πέρσι το καλοκαίρι μας κατηγορούσε για ερωτικά καλοκαίρια και άλλα πολλά, τώρα να προχωράει σε κάτι τέτοιο»! Όταν η είδηση επιβεβαιώθηκε όμως, οι σκέψεις μου άλλαξαν… Σκέφτηκα όλους τους συνομήλικούς μου που αναγκάζονται να δουλέψουν για να σπουδάσουν και φέτος τα βγάζανε πέρα με 500 ευρώ τον μήνα ή που χρειάζεται να δουλέψουν σεζόν για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Αλήθεια, πώς θα τους χρησιμεύσουν 150 ευρώ σε voucher για ταξίδια και ξενοδοχεία, όταν θα δουλεύουν 10 και 12 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα όλο το καλοκαίρι για 3 και 3,5 ευρώ την ώρα;
▶ Υποτίθεται ότι το κουπόνι των 150 ευρώ στοχεύει στην ενίσχυση της εμβολιαστικής κάλυψης. Πιστεύεις ότι κρύβονται άλλες σκοπιμότητες από πίσω;
Μπορεί να φταίνε τα διαγγέλματα που έβαζαν στο στόχαστρο τη νεολαία αλλά και η απουσία τους, όταν μέρα παρά μέρα τρώγαμε ξύλο σε κάθε σημείο της Ελλάδας. Όπως και η απουσία οποιουδήποτε σοβαρού μέτρου για να προστατευτούμε εμείς και οι οικογένειές μας. Όμως είμαι βαθιά δύσπιστος για αυτήν την κίνηση «καλής θέλησης». Είναι κάτι μεταξύ εκλογικής δωροδοκίας και απόπειρας να ενισχυθεί ο τουρισμός από τους νέους. Για το δεύτερο, αρκεί να σκεφτούμε ότι ο περσινός τζίρος του τουρισμού όλο το καλοκαίρι ήταν ίσος με αυτόν τις πρώτες βδομάδες άλλων χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι τα ταμεία είναι πιο άδεια και από τα πορτοφόλια μας και δεν έχει μείνει ευρώ να φάνε και να χαρίσουν στους εφοπλιστές.
▶ Για πάρα πολλούς νέους όμως, τα 150 ευρώ δεν είναι ευκαταφρόνητο ποσό. Θεωρείς ότι η νεολαία μπορεί θα γοητευτεί από αυτή την κυβερνητική πρωτοβουλία;
Η αλήθεια είναι ότι, όταν τα περισσότερα άτομα της ηλικίας μου δουλεύουν σκληρά για να τα βγάλουν πέρα, τα 150 ευρώ δεν είναι καθόλου μικρό ποσό. Δεν νομίζω όμως ότι η πλειοψηφία της νεολαίας θα γοητευτεί. Ας μην ξεχνάμε ότι έναν χρόνο τώρα, όταν η νεολαία φώναζε για δημόσια υγεία, για λεφτά για την παιδεία, για δικαιώματα και ελευθερίες, η απάντηση από πλευράς κυβέρνησης ήταν στην καλύτερη αδιαφορία και στη χειρότερη καταστολή. Η πλειοψηφία της νεολαίας, και όχι μόνο το πιο πολιτικοποιημένο κομμάτι της, αντιλαμβάνεται ότι σε λίγο δεν θα συζητάμε για το εάν θα ζούμε αξιοπρεπώς αλλά για το εάν θα επιβιώνουμε. Και παρότι αυτό δεν εκφράζεται ακόμα σε ένα συγκροτημένο ρεύμα κομμουνιστικής αναζήτησης, παραμένει ελπιδοφόρο για το κίνημα, καθώς υποδηλώνει την ύπαρξη μιας διευρυμένης αγανάκτησης και οργής για την σάπια καθημερινότητα. Έτσι λοιπόν, όσοι πάρουν τα 150 ευρώ δεν θα το κάνουν με ένα σκεπτικό ευχαριστίας αλλά με ένα σκεπτικό, «μου τα δίνει-θα τα πάρω». Αυτό που λείπει είναι το «δεν θα πάρω μόνο αυτά, αλλά θα πάρουμε όλα όσα μας αξίζουν για να ζήσουμε καλύτερα».
▶ Ο Μητσοτάκης ευχαρίστησε τους νέους για την υπομονή και την υπευθυνότητα που έδειξαν στο lockdown. Τι θα του απαντούσες;
Ευχαριστούμε κύριε Μητσοτάκη. Η γαϊδουρινή υπομονή μας με το σινάφι σας είναι όντως αξιοθαύμαστη, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την οργή που μας γεννά η αδιαφορία σας για το αν θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε.
Η πλειοψηφία της νεολαίας αντιλαμβάνεται ότι σε λίγο δεν θα συζητάμε για το εάν θα ζούμε αξιοπρεπώς αλλά για το εάν θα επιβιώνουμε
▶ Εν μέσω πανδημίας, η νεολαία βρέθηκε πολλάκις στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Άλλοτε ως «ανεύθυνη» και άλλοτε ως «πρότυπο υπευθυνότητας». Τελικά τι ισχύει;
Η νεολαία, και συνολικά ο λαός, κατάλαβαν νωρίς ότι μόνο μας όπλο είναι η αλληλεγγύη. Προφανώς, αυτή η συνειδητοποίηση δεν αρκεί για να αλλάξει την αθλιότητα που ζούμε καθημερινά. Αρκεί όμως για να δείξει απειθαρχία στα μέτρα της κυβέρνησης, όχι με μια λογική ανορθολογισμού αλλά με μια λογική «συλλογικής αυτοπροστασίας». Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι μαζικές πορείες με μάσκες και γάντια και τα δεκάδες πολιτικά φεστιβάλ όπου τηρούνται τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Υπάρχουν, βέβαια, στον αντίποδα, παραδείγματα όπως οι πρόσφατες συναθροίσεις σε πλατείες και δρόμους στο κέντρο της Αθήνας, τα πάρτι στη Θεσσαλονίκη. Αυτά είναι λογικά επακόλουθα ενός άδικου, πολύμηνου εγκλεισμού. Σε καμία περίπτωση δεν είναι σωστά, είναι όμως μια ένδειξη ότι η αγανάκτηση της νεολαίας έχει συσσωρευτεί εξαιτίας της άθλιας κυβερνητικής διαχείρισης της πανδημίας. Άλλωστε, τα αντιεπιστημονικά μέτρα οδήγησαν στην άνοδο ανορθολογιστικών λογικών και πρακτικών. Προτείνω, λοιπόν, στα ΜΜΕ να ρωτήσουν σοβαρούς επιστήμονος και όχι τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, για το ποιος ευθύνεται για τη διασπορά του ιού, πριν κατηγορήσουν τη νεολαία για ανευθυνότητα.
▶ Το lockdown, προσωρινά έστω, τελείωσε. Πώς θεωρείς ότι θα κινηθεί η νεολαία από δω και πέρα; Μπορούν οι πρόσφατοι αγώνες να έχουν ανάλογη συνέχεια;
Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την εκδήλωση του νέου κύκλου γενικευμένης οικονομικής κρίσης. Φαίνεται από το πώς κινούνται τα αστικά επιτελεία διεθνώς. Ενώ το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν διάφορες ελπιδοφόρες κινήσεις από πλευράς φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος, φάνηκε ότι δεν αρκούσαν. Το στοίχημα είναι οι αγώνες μας να ξεφύγουν από λογικές συντεχνιασμού και οικονομισμού. Η παρουσία της νεολαίας στους αγώνες που έρχονται είναι δεδομένη. Γιατί καλώς ή κακώς ο μαθητής και ο φοιτητής μπορούν να κάνουν αυτά που δεν μπορούν να κάνουν οι γονείς τους. Και όταν έρχεται μια τέτοια κρίση, πραγματικά κανείς δεν θα «μείνει σπίτι». Το στοίχημα θα πρέπει να είναι το πώς οι αγώνες αυτοί θα ξεπεράσουν τα «ταβάνια» που έχει φανεί ότι έχουν συναντήσει ανά καιρούς. Αυτό μπορεί να γίνει, μόνο εάν όλες αυτές οι κοινωνικές πρωτοπορίες που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια καταφέρουν να αναβαθμιστούν πολιτικά. Στο «σήμερα» χρειαζόμαστε μια πολιτική πρωτοπορία, με σοβαρή ανάλυση, σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος και το πολιτικό σθένος να φτάσει τους αγώνες όχι εκεί που μπορεί αλλά εκεί που πρέπει. Η Αριστερά χρειάζεται να κάνει μια σοβαρή τομή με τον εαυτό της. Γιατί όταν η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει, εμείς δεν πρέπει να είμαστε η βαλβίδα που θα την εκτονώσει. Πρέπει να παίξουμε τον ιστορικό μας ρόλο. Να είμαστε εκείνοι που, με μια μικρή μεταβολή στην πίεση, θα κάνει το καζάνι να σκάσει.
