Γιώργος Μιχαηλίδης
Μια ήδη φτωχή και ταλαιπωρημένη κοινωνία, που χτυπήθηκε άσχημα από την πανδημία και τη στρατιωτικού τύπου διαχείρισή της, εξερράγη, όταν η διεφθαρμένη κυβέρνηση επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τα lockdowns και την παγιωμένη αστυνομική-στρατιωτική παρουσία στους δρόμους, ώστε να περάσει ένα πακέτο οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Τα μέτρα του προέδρου της Κολομβίας, Ιβάν Ντούκε, ισοδυναμούν με νέες επιβαρύνσεις στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα μέσω της επιπλέον φορολόγησης.
Η πανεθνική απεργία που προκήρυξαν τα εργατικά συνδικάτα συγκέντρωσε τη στήριξη του 73% της κοινωνίας. Η κυβέρνηση επιχείρησε να καταπνίξει τις διαδηλώσεις και τότε το καζάνι που σιγόβραζε στις φτωχογειτονιές της Μπογκοτά, της Κάλι και άλλων πόλεων έσκασε. Αυτό που παρατηρούμε να γίνεται τις τελευταίες μέρες είναι μία τεράστια, αυθόρμητη και σε μεγάλο βαθμό μη-καθοδηγούμενη εξέγερση ενός λαού που έχει απηυδήσει από ένα κράτος-
μαφία. Τη μέρα, άνθρωποι των φτωχών στρωμάτων κατακλύζουν τους δρόμους των μεγάλων πόλεων χορεύοντας και τραγουδώντας στιχάκια εναντίον του Ντούκε. Συχνά συγκρούονται με την αστυνομία και τον στρατό, καθώς η κυβέρνηση τους αποκαλεί τρομοκράτες.
Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει τις νύχτες, όταν τα φώτα πέφτουν και ο κόσμος αποσύρεται στις γειτονιές, μας δίνει την πραγματική εικόνα της Κολομβίας — ενός κράτους σε εμφύλιο πόλεμο με αριστερούς αντάρτες εδώ και αρκετές δεκαετίες που πρωτοπορεί σε δολοφονίες και απαγωγές συνδικαλιστών και ακτιβιστών. Μηχανές και αυτοκίνητα της αστυνομίας περνούν από τις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων, πυροβολώντας μεμονωμένα άτομα ή μικρές ομάδες ανθρώπων. Μέχρι στιγμής, οι νεκροί και αγνοούμενοι πλησιάζουν τους εκατό, ενώ χιλιάδες είναι οι τραυματίες και συλληφθέντες.
Οι Κολομβιανοί διαδηλωτές δεν μιλούν τυχαία για κράτος-μαφία. Ας μην ξεχνάμε ότι το 92% της παγκόσμιας παραγωγής κοκαΐνης –που αντιστοιχεί στο 5% του ΑΕΠ της χώρας– παράγεται στην Κολομβία. Μία πανίσχυρη ολιγαρχία με ξεκάθαρα μαφιόζικα χαρακτηριστικά, δηλαδή αδίστακτες παραστρατιωτικές δυνάμεις, ελέγχει την εξουσία. Από πίσω, φυσικά, στέκουν ως προστάτιδα δύναμη οι ΗΠΑ, χωρίς τη μόνιμη βοήθεια των οποίων η κυβέρνηση Ντούκε δεν θα μπορούσε να φέρει εις πέρας το αντιλαϊκό της πρόγραμμα. Μία χώρα όπου οι ΜΕΘ δεν επαρκούν, βλέπει την κυβέρνησή της να αυξάνει τη φορολογία για τον λαό, τον οποίο αντιμετωπίζει με lockdown και σφαίρες εναλλάξ. Το θετικό; Ο κολομβιανός λαός δεν κάνει πίσω.
