Χρήστος Μιάμης
Η κυβερνητική πολιτική για την ανώτατη εκπαίδευση είναι κάτι περισσότερο από την επιχειρηματικοποίηση των πανεπιστημίων ή την δημιουργία ενός πλαισίου ωμής κρατικής καταστολής. Η συνολική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση συνιστά κεντρικό πυλώνα της συνολικής αναδιάρθρωσης του εγχώριου αστικού κράτους.
Σε αυτή την κατεύθυνση, οι μεταβολές που διενεργούνται ή επιδιώκεται να διενεργηθούν στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, όπως και η ευόδωση τους, συνιστούν προϋπόθεση για την επιτυχή ανασύσταση του ρόλου του ελληνικού αστικού κράτους, που επιτίθεται στα απομεινάρια του προηγούμενου εαυτού του (κράτος πρόνοιας, κοινωνικές παροχές, δημόσια εκπαίδευση) και οικοδομεί μια νέα αντιδραστική συνθήκη κυριαρχίας, η οποία εδράζεται στην αμελητέα δυνατότητα αντίστασης του εργατικού κινήματος, και στην οντολογική διάρρηξη των δεσμών του με τη δυνατότητα σφυρηλάτησης ενός καθολικά ανταγωνιστικού, χειραφετητικού προτάγματος ζωής.
Το φοιτητικό κίνημα πρωτίστως, ο κόσμος της εκπαίδευσης, αλλά και το εργατικό κίνημα επιβάλλεται να υπερβούν την καταρχάς αναγκαία άρνηση, να συνδεθούν με την κοινωνία, να εκφράσουν ένα σύγχρονο σχέδιο και πρόγραμμα
Ακριβώς για αυτό, οποιαδήποτε αυταπάτη περί δυνατότητας διάσωσης της πρότερης κατάστασης ή οποιαδήποτε ουτοπία περί δυνατότητας επιστροφής σε μια περίοδο σοσιαλδημοκρατικής νηνεμίας είναι αλγεβρικά βέβαιο ότι θα οδηγήσουν σε μια μη αναστρέψιμη ιστορική ήττα, τόσο στο πεδίο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης όσο και συνολικά, σε αυτό που ονομάζεται Κοινωνικό Ζήτημα. Δεν αρκεί πλέον η περιχαράκωση και η αναδίπλωση στα κανονιστικά όρια των κόκκινων ζωνών που θέτει το κράτος. Είναι αναγκαίο και κρίσιμο να γίνει αντιληπτό ότι η διατήρηση των ελάχιστων πια κεκτημένων διαμεσολαβείται από την οικοδόμηση μιας συνολικής πρότασης για την εκπαίδευση, που να συνδέει την οικονομία με την πολιτική και την ιστορία, τις κοινωνικές ανάγκες του κόσμου της εργασίας με ένα πρόταγμα ολοκληρωτικής αντίστασης και ανατροπής απέναντι στην ακροδεξιά επέλαση.
Το φοιτητικό κίνημα πρωτίστως, ο κόσμος της εκπαίδευσης, αλλά και το εργατικό κίνημα επιβάλλεται να υπερβούν την καταρχάς αναγκαία άρνηση, να συνδεθούν με την κοινωνία, να εκφράσουν ένα σύγχρονο σχέδιο και πρόγραμμα για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και την παιδεία συνολικά, αμφισβητώντας στην πράξη το ακροδεξιό-νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα παιδείας-εργασίας-δημοκρατίας που προωθεί η εγχώρια αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της.
Η μάχη ενάντια στον νόμο Κεραμέως είναι ίσως η πλέον κεντρική μάχη που θα κληθεί να δώσει το φοιτητικό κίνημα και η αριστερά, καθώς αυτή πιθανότατα θα κρίνει, τον συσχετισμό δύναμης για την επόμενη δεκαετία. Πρόκειται για μια μάχη στη θεωρία και στην πολιτική. Μια μάχη ιδεών και δρόμου. Μια μάχη που δεν μπορεί να συσταλεί και να εξαϋλωθεί στα πεπερασμένα όρια είτε ενός πεισιθανάτιου οικονομισμού, είτε στα ανερμάτιστα πλαίσια ενός ηττοπαθούς δημοκρατισμού.
Έχει έρθει η στιγμή να οικοδομηθεί ένα κίνημα, που δεν θα γνωρίζει και δεν θα θέλει να μάθει, τις λέξεις, την μέθοδο, και τους μορφασμούς, μιας ακόμη, καταστροφικής διαπραγμάτευσης.
