«Ως Δαμέ!» με την καταστολή και τον καπιταλισμό

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του τελευταίου διαστήματος σχετικά με τη βιομηχανία «χρυσών διαβατηρίων» στην Κύπρο, σε συνδυασμό με τις χρόνιες αντιλαϊκές πολιτικές, τη διαχείριση του Κυπριακού και την ταξική αντιμετώπιση της πανδημίας σε βάρος του λαού, οδήγησαν στο τέλος της κοινωνικής νηνεμίας των τελευταίων χρόνων. Είχε γίνει σχεδόν συνήθεια να αποκαλύπτονται συνεχώς σκάνδαλα οικονομικής και πολιτικής φύσης, καθώς κατάχρηση εξουσίας, διαπλοκή και διαφθορά αποτελούν την παντιέρα της δεξιάς κυβέρνησης και του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Δικηγόροι, επιχειρηματίες γης, τραπεζίτες και κάθε λογής συμφέροντα σε συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό έστησαν ατελείωτα πάρτι δισεκατομμυρίων στις πλάτες του λαού, ο οποίος έμοιαζε να παρακολουθεί σιωπηλός. Καθώς η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ και του προέδρου Ν. Αναστασιάδη έχασε κάθε λαϊκή νομιμοποίηση,  ακολούθησε και αυτή τον κατήφορο της αστικής πολιτικής στις μέρες μας στον αυταρχισμό, ενώ η πανδημίας αξιοποιήθηκε σαν ιδανικό πρόσχημα.

Τα παθητικά προοδευτικά τμήματα της κοινωνίας μετατρέπονται σε δυναμικά

Η αρχική αντίδραση του λαού στην πανδημία ήταν υπεύθυνη, καθώς ο λαός έκανε όσα του αναλογούσαν. Στη συνέχεια έγινε αντιληπτό πως το κράτος απλά μεταθέτει τις ευθύνες του, συνεχίζοντας το καθεστώς αθέμιτου κέρδους για τους λίγους.

Δεν δόθηκαν χρήματα σε υγεία και στην παιδεία, δεν στηρίχθηκε ο εργαζόμενος λαός που έχασε εισοδήματα και ελευθερίες. Το κεφάλαιο δεν φορολογήθηκε και ο λογαριασμός της υγειονομικής κρίσης φορτώθηκε στα νοικοκυριά. Ούτε λόγος για στήριξη σε άνεργους, φοιτητές, πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά και στον πολιτισμό και τον ερασιτεχνικό αθλητισμό.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ξόδευε εκατομμύρια για να επανεξοπλιστεί η αστυνομία με υλικά  καταστολής. Σε μια χώρα με μηδαμινή παράδοση βίαιων διαδηλώσεων, ο επανεξοπλισμός αυτός, μοχλεύομενος από τα ιδεολογικά κίνητρα ενός καθεστώτος αυταρχικού και αλαζονικού, έδειχνε πού το πάει η κυβέρνηση. Τούτο σημαίνει την απογύμνωση του κράτους από κάθε μανδύα δημοκρατικότητας, επιβεβαιώνοντας τον ιστορικό του ρόλο ως όργανο εξουσίας μιας τάξης πάνω σε μιαν άλλη.

Σε αυτό κλίμα, ένα κύμα αγανάκτησης εμφανίστηκε στον λαό. Εξαρχής, αναγνωρίζοντας τις αντιφάσεις και τις αναντιστοιχίες του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, θεμελιώθηκε σε ταξικό πλαίσιο. Μια πρωτοβουλία οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, το “Ως Δαμέ” («Ως Εδώ») οργάνωσε αντικυβερνητική πορεία στη Λευκωσία στις 13/2. Η πορεία στηρίχθηκε με ανεξάρτητο μπλοκ και από την Θύρα 9, τους οργανωμένους οπαδούς της Ομόνοιας του Λαού, ενός αθλητικού σωματείου με ταξικές αναφορές.

Την ημέρα της πορείας με τη συμμετοχή περίπου 1.200 διαδηλωτών το κέντρο της Λευκωσίας θύμιζε κατεχόμενη πόλη. Η κυβέρνηση αποφάσισε να διαλύσει βίαια την πορεία πριν καν αρχίσει. Αρχικά, δεν επέτρεψε στο μπλοκ της Θύρας 9 να προσεγγίσει τη συγκέντρωσης, με τους διαδηλωτές να συνεχίζουν την πορεία για λίγο και να την ολοκληρώνουν με την υπόσχεση να επανέλθουν. Όταν το μπλοκ των διοργανωτών επιχείρησε να βγει στον δρόμο, δέχθηκε τη λυσσασμένη επίθεση της αστυνομίας χωρίς καμιά πρόκληση. Η εντολή ήρθε από ψηλά και ήταν ξεκάθαρη. Μόνο όσοι στρουθοκαμηλίζαν δεν μπορούσαν να το διακρίνουν και κατηγορούσαν τους διαδηλωτές. Κόσμος ξυλοκοπήθηκε και ψεκάστηκε με δακρυγόνα από τους τραμπούκους των δυνάμεων καταστολής (Μ.Μ.Α.Δ και Ε.Α.Ο.), ενώ έγιναν έντεκα συλλήψεις. Το αποκορύφωμα του οργίου βίας ήταν ο τραυματισμός στο μάτι της εικοσιπεντάχρονης Αναστασίας Δημητριάδου μετά από δολοφονικό χτύπημα του υδροβόλου οχήματος. Η Αναστασία δέχτηκε το χτύπημα ενόσω χόρευε στο πεζοδρόμιο ως μορφή αντίστασης σε πραγματικό χρόνο στην κρατική καταστολή, με αποτέλεσμα να χάσει μέρος της όρασής της.

Η κοινωνία της Κύπρου βλέποντας αυτές τις εικόνες έμεινε άναυδη και η οργή μεγάλωσε. Αποτέλεσμα ήταν το νέο κάλεσμα για αντικυβερνητική πορεία το Σάββατο 20/2 στον ίδιο χώρο.

Στο διάστημα μεταξύ των δύο πορειών έγινε δημόσια πολιτική αντιπαράθεση με σημαντικές προεκτάσεις. Σε πολιτικό επίπεδο, η κυβέρνηση έχασε το παιχνίδι επικοινωνιακά, αφού προσπάθησε να αποποιηθεί των ευθυνών της. Τα πορίσματα έγκριτων νομικών κατά της απαγόρευσης διαδηλώσεων και της επιδημιολογικής ομάδας πως η πορεία δεν αποτελεί κίνδυνο για την δημόσια υγεία, έδεσαν τα χέρια της κυβέρνησης. Το ΑΚΕΛ καταδίκασε την κρατική καταστολή και στήριξε έμμεσα τη νέα πορεία, ζητώντας να μην ασκηθεί βία. Το αποτέλεσμα ήταν το συστημικό ΑΚΕΛ να κατηγορηθεί πως υποκινεί ανυπακοή, κάτι ανυπόστατο βέβαια λόγω του καθωσπρεπισμού του και της ενσωμάτωσή του στο πολιτικό σύστημα. Η έμμεση στήριξη της θεσμικής Αριστεράς είναι περισσότερο μια προσπάθεια να μην ξεκοπεί ενόψει εκλογών από την αριστερή της πτέρυγα και τη λαϊκή οργή.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ λασπολόγησαν ενάντια στην πορεία, αλλά απέτυχαν, ενώ σημαντικός ήταν και ο διαχωρισμός από «αρνητές ιού», θρησκόληπτους και εθνικιστές, τάχα αντισυστημικούς, που προσπάθησαν να ενταχθούν με το σύνθημα πως ακομμάτιστα και αχρωμάτιστα όλοι οι καλοί χωράνε. Πήραν άμεσα ξεκάθαρη απάντηση για το ταξικό και αντιφασιστικό πρόσημο της πορείας και αποκλείστηκαν.

Το στοίχημα είναι να μετατραπεί η ποσότητα σε ποιότητα και το αυθόρμητο σε συνειδητό γιατην πλήρη ρήξη με το σύστημα

Η πορεία που πραγματοποιήθηκε την 20ή Φεβρουαρίου γράφτηκε στην ιστορία. Ήταν η μεγαλύτερη αντικυβερνητική πορεία που έγινε στην Κύπρο τα τελευταία πολλά χρόνια. Δέκα χιλιάδες διαδηλωτές, κυρίως νέοι, έστειλαν ξεκάθαρο μήνυμα πως δεν είμαστε ο λαός της υποταγής, της αρπαχτής, του βολέματος και του εύκολου και αθέμιτου πλουτισμού κατ’ εικόνα και καθ‘ ομοίωση αυτών που μας εξουσιάζουν. Είμαστε ακριβώς απέναντι τους και ο σάπιος κόσμος τους δεν μας χωράει. Οργανωνόμαστε και νικάμε, τίμια και ταξικά.

Ο φόβος έσπασε ολοκληρωτικά, καθώς ο λαός  έδιωξε εκ των πραγμάτων την αστυνομία από τον δρόμο, ενώ φάνηκε πως η ευθύνη για τη βία της πρώτης πορείας ή άλλων μελλοντικών, ανήκει στο κράτος. Τα προοδευτικά τμήματα της κοινωνίας από παθητικά μετατράπηκαν σε δυναμικά. Είναι λοιπόν η ώρα των κρατούντων να φοβούνται τους οργισμένους. Οι τελευταίοι, καλούνται πλέον να μετατρέψουν την ποσότητα σε ποιότητα και το αυθόρμητο σε συνειδητό για την πλήρη ρήξη με το σύστημα που γεννά τα δεινά της τάξης μας, τον καπιταλισμό.