Φοιτήτρια Φυσικού Αθήνας
«Η νεολαία έχει τσαμπουκά και δεν θα υποχωρήσει στους εκβιασμούς καμίας κυβέρνησης. Το αποδεικνύει στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Ιταλία! Παλεύουμε για την ενότητα όλου του κόσμου της εκπαίδευσης, μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, ώστε να δημιουργηθεί το ισχυρό κινηματικό πολιτικό μπλοκ που θα μπλοκάρει αυτό το νομοσχέδιο», δηλώνει στο Πριν η φοιτήτρια Κωνσταντίνα Πολίτη, για την ελπιδοφόρα μάχη των φοιτητικών συλλόγων.
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
▶ Ακόμη μια Πέμπτη η συμμετοχή και η μαχητικότητα στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια ήταν πολύ μεγάλη. Δεν σας φοβίζουν οι απαγορεύσεις και η καταστολή;
Κάποιος φόβος πάντα υπάρχει. Ειδικά τώρα, που βρισκόμαστε εν καιρώ απαγόρευσης κυκλοφορίας αλλά και λόγω της απίστευτης όξυνσης της καταστολής από μεριάς κυβέρνησης, η οποία στέκεται απέναντι στην αγωνιζόμενη νεολαία. Πόσο ευχάριστα να νιώθουν ένας φοιτητής και μία φοιτήτρια όταν βλέπουν σε κάθε στενό αστυνομία, η οποία κάθε φορά πνίγει τις κινητοποιήσεις με δακρυγόνα, ξύλο, προσαγωγές, πρόστιμα και συλλήψεις. Εξάλλου, δεν έχει διστάσει να εισβάλλει στα ίδια μας τα σπίτια. Από το χτύπημα δυο φοιτητών και της οικογένειάς τους έξω από το σπίτι τους στα Σεπόλια πρόσφατα, μέχρι και την έφοδο της ΕΛΑΣ στις φοιτητικές εστίες, όπου ρήμαξαν στο πέρασμά τους όλα τα υπάρχοντα των εστιακών! Από αυτό το παραλήρημα καταστολής δεν λείπουν και οι δικαστικές διώξεις αγωνιστών που εμφανίζονται ακόμη και… αναδρομικά! Ούτε 300 ευρώ έχουμε στην τσέπη να πληρώσουμε για κάθε πρόστιμο που μπορεί να μας φορτώσουν μέσα στις παράλογες απαγορεύσεις τους.
Το ζήτημα, λοιπόν, εδώ είναι τι έχουμε να μετρήσουμε στον ζυγό. Η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει πως η νέα γενιά τους αμφισβητεί και με βαθιά πολιτικό τρόπο καταρρίπτει την εγκληματική πολιτική της, σε παιδεία και υγεία. Τίθεται υπό διακύβευμα το μέλλον της νεολαίας και του λαού, και γι’ αυτό υπερβαίνουμε το φόβο μας, γιατί αλλιώς δε θα μπορούμε να ζήσουμε! Ο φόβος να χάσουμε κάθε δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία, τσακίζει και την τρομοκράτηση που η κυβέρνηση προκαλεί. Λέμε ότι θα διεκδικούμε μέχρι τέλους όλα αυτά που μας αξίζουν και θα το κάνουμε. Είναι η ώρα να φοβηθούν εκείνοι!
▶ Τι είναι αυτό που έχει οδηγήσει τη νεολαία στον δρόμο του αγώνα;
Εκείνο που παρατηρείται είναι πως ευρύτερα τμήματα της νεολαίας διακατέχονται από μια συσσωρευμένη οργή. Η κυβέρνηση έχει κάνει την υγειονομική κρίση ευκαιρία, για να περάσει μια σειρά αντιδραστικών μέτρων τόσο στην εργασία (νόμος Βρούτση), όσο και στην εκπαίδευση. Δε γίνεται να βλέπεις πως δεν έχει πάρει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ενίσχυση του ΕΣΥ, ώστε να προστατεύσει το λαό, αλλά να δίνει λεφτά στα εξοπλιστικά πολεμοφόδια για το ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να πιστεύει πως θα περάσει αγόγγυστα μέτρα που θα υποβαθμίσουν και άλλο τη ζωή της πλειοψηφίας, και να μην βγαίνεις στον δρόμο να παλέψεις! Η απομόνωση, το κλείσιμο των δημόσιων χώρων, το χτύπημα στις κοινωνικές σχέσεις εντείνουν αυτή την οργή. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα ηχηρό πλαίσιο αμφισβήτησης και άρνησης της αστικής πολιτικής που ξεπερνά το «στενό» πλαίσιο της εκπαίδευσης και που δηλώνει θαρρετά «παρών» είτε μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους και τα εργατικά σωματεία, αλλά ακόμη αυθόρμητα, με νέους και νέες να έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με κινητοποιήσεις και «ψήγματα» οργανωμένης πάλης.
▶ Γιατί τόση μεγάλη αντίδραση για το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ; Τι το «αντιδραστικό» έχει όπως καταγγέλλουν οι φοιτητικοί σύλλογοι;
Το νομοσχέδιο επιδιώκει να αλλάξει πλήρως τον χάρτη της εκπαίδευσης. Όλες αυτές οι αλλαγές, βέβαια, αποτελούν πάγιες κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της ΕΕ. Η αναδιάρθρωση κινείται γύρω από δύο άξονες, ο πρώτος είναι η ευθεία βολή στα πιο φτωχά παιδιά που θα καθίσταται αδύνατον να εισαχθούν και να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στο πανεπιστήμιο. Ο δεύτερος είναι το χτύπημα της δυνατότητας των φοιτητών και φοιτητριών να αντιδράσουν. Ο πρώτος υλοποιείται μέσα από τα σκληρά και ταξικά μέτρα που αφορούν την ελάχιστη βάση εισαγωγής στην τριτοβάθμια, το διπλό μηχανογραφικό και το όριο φοίτησης. Είναι τρομακτικό, αν συνειδητοποιήσουμε πως αν ένα 16χρονο παιδί, το 2021, ονειρεύεται να σπουδάσει στο «νέο Πανεπιστήμιο», πρέπει να είναι συμβιβασμένο με τον μαραθώνιο που θα έχει να διανύσει για το πέρας των σπουδών του. Η ζωή εντός του ιδρύματος θα χαρακτηρίζεται από ένα πλήρως ασφυκτικό πλαίσιο που δεν θα μπορείς «να σηκώσεις κεφάλι».
Ταυτόχρονα, ο δεύτερος άξονας υλοποιείται με την αστυνόμευση και το πειθαρχικό δίκαιο, με πρόσχημα την «ανομία» στα πανεπιστήμια. Στην πραγματικότητα, θέλουν να τσακίσουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στόχος τους είναι να καταστείλουν την οργανωμένη πάλη του φοιτητικού κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συνελεύσεις τους, ώστε να μην τους χαλάμε τα σχέδια που έχουν για το μέλλον μας!
▶ Και η ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας γιατί αποτελεί «casus belli» για εσάς;
Νιώθουμε πως μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας! Δεν είναι δυνατόν, τη στιγμή που τα πανεπιστήμια είναι πλήρως υποστελεχωμένα και ένα χρόνο κλειστά, η κυβέρνηση να επιλέγει να δίνει λεφτά για την αστυνομία εντός και εκτός πανεπιστημίου και όχι για να καλύψει τις τόσο τεράστιες ελλείψεις που υπάρχουν σε αυτό. Ακόμη, το πανεπιστήμιο αποτελούσε ανέκαθεν εκείνον τον κοινωνικό χώρο, όπου η νεολαία, συζητούσε, ζυμωνόταν, ριζοσπαστικοποιούσε τη σκέψη της, πολιτικοποιούταν και διεκδικούσε ένα καλύτερο αύριο, ανεξάρτητα και σε κόντρα με τις αντιλαϊκές πολιτικές των εκάστοτε αστικών κυβερνήσεων. Δεν ήταν και ούτε θα είναι, όσο και αν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις το επεδίωκαν, ένα στείρο περιβάλλον στο οποίο θα μεταδίδονται μόνο πληροφορίες από καθηγητή σε φοιτητή.
H νεολαία να γίνει ο σπασμένος κρίκος στην αλυσίδα της συνολικής επίθεσης στον λαό και τα δικαιώματά του
Ένα τέτοιο περιβάλλον με αστυνόμευση, καταστρέφει την ίδια την ικανότητα πραγματικής μάθησης και επαφής με την επιστήμη, αφού αποκόπτεται πλήρως από την κοινωνία και τις υπόλοιπες λειτουργίες της. Η ουσιαστική μόρφωση και γνώση, η οποία μπορεί να παίξει χειραφετητικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν είμαστε ελεύθεροι και ελεύθερες στους χώρους που σπουδάζουμε!
▶ Τις τελευταίες εβδομάδες, με κλειστές τις σχολές εδώ και μήνες, πραγματοποιούνται ξανά μαζικές γενικές συνελεύσεις. Πώς εξηγείται αυτό;
Η νεολαία πανελλαδικά δείχνει έμπρακτα την ανάγκη που έχει να συζητήσει και να αποφασίσει για το μέλλον της! Κάθε φορά που σκέφτομαι την εικόνα από τις γενικές μας συνελεύσεις, εν μέσω lockdown, μου έρχεται στον νου το παράδειγμα με το δέντρο και τους αγρότες! Οι αγρότες που δούλευαν στα χωράφια ενός κτηματία συγκεντρώνονταν σε κάθε διάλειμμα όλοι μαζί σε μια τεράστια ελιά που τους έκανε σκιά. Έτσι, τους δινόταν η ευκαιρία να κουβεντιάσουν μεταξύ τους. Συνειδητοποίησαν την εκμετάλλευση της δουλειάς τους από τον μεγαλοκτηματία, αντέδρασαν και διεκδίκησαν! Ο κτηματίας έκοψε τη μεγάλη ελιά και έτσι οι εργάτες γης μαζεύονταν πια λίγοι-λίγοι σε μικρότερες ελιές και δεν συζητούσαν συλλογικά πια! Εμείς όμως δεν θα επιτρέψουμε να κόψουν τη «μεγάλη ελιά» μας!
▶ Πρόκειται για πραγματικά «ζωντανές» διαδικασίες των συλλόγων ή για στείρες πολιτικές αντιπαραθέσεις;
Τα κοινά πλαίσια δυνάμεων που διαχρονικά έχουν διαφορετικές πολιτικές αναλύσεις, μορφές και δομές πάλης γύρω από πολλά ζητήματα που προέκυπταν στο φοιτητικό κίνημα, αποδεικνύουν σε ένα βαθμό πως δεν είναι στείρες οι όποιες πολιτικές αντιπαραθέσεις αλλά πραγματικά αποκρυσταλλώνουν την ανάγκη της μέγιστης συσπείρωσης δυνάμεων για να μην περάσει το νομοσχέδιο. Υπάρχει βέβαια και η πολιτική «διαπάλη», και καλώς υπάρχει, εφόσον οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι μια ζαριά της υπουργού, αλλά έχουν ρίζες στις συνολικές αστικές αναδιαρθρώσεις, για το τσάκισμα των οποίων είναι ανάγκη να πολιτικοποιηθεί βαθιά το φοιτητικό κίνημα.
Για παράδειγμα, είναι προφανής η προσπάθεια του Bloco (παράταξη ΣΥΡΙΖΑ) να εμφανιστεί ως μια αριστερή δύναμη στο φοιτητικό κίνημα, τη στιγμή που ο κομματικός του φορέας έχει συμβάλει στην εφαρμογή αντιεκπαιδευτικών μέτρων, όταν ήταν κυβέρνηση, όπως αντίστοιχα και η νεολαία του ΜέΡΑ25 που από τη μία αντιδρά κι από την άλλη συμφωνεί με άλλες μορφές πανεπιστημιακής αστυνομίας. Ακόμη και αναλύσεις που αποκόπτουν τον οικονομικό από τον πολιτικό αγώνα (ΠΚΣ/ΚΝΕ) ή που μιλούν για προοδευτικά μέτωπα στην ελάχιστη δυνατή συμφωνία, κάτι που καταλήγει στη συσπείρωση γύρω από την άρνηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας μόνο (δυνάμεις της ΛΑΕ) μπορεί να συμβάλουν προσωρινά σε μια αμυντική στάση του φοιτητικού κινήματος ως προς το νομοσχέδιο, όμως έτσι δεν το εξοπλίζουν με τα κατάλληλα πολιτικά εφόδια για τη συνολική αντεπίθεση που απαιτεί η περίοδος.
Οι συζητήσεις στις γενικές μας συνελεύσεις έχουν, λοιπόν, κατά βάση χαρακτήρα ανάλυσης του νομοσχεδίου και της πολιτικής πίσω από αυτό. Το βάθος της κουβέντας αποτυπώνεται και στη μαζικότητα στον δρόμο, όπου κάθε Πέμπτη ο αριθμός των φοιτητών και φοιτητριών αυξάνεται εκθετικά. Αποκορύφωμα αυτού, η πιο πρόσφατη διαδήλωση, στην οποία ο κόσμος που κατέβηκε στον δρόμο ξεπέρασε τις 10.000.
▶ Μιλάτε για απόσυρση του νομοσχεδίου. Είναι αυτό εφικτό; Μπορεί να υπάρξουν νίκες του κινήματος «σήμερα», ειδικά σε μια περίοδο που επιχειρείται οι αγώνες να μπουν στον «γύψο» με πρόσχημα την πανδημία;
Ο αγώνας της νεολαίας θα νικήσει! Έχουμε πίσω μας, το κύμα των καταλήψεων το ’90-91, το μεγάλο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα του ’06-07 που οι νέοι και οι νέες στη χώρα μας και οι εργαζόμενοι δεν επέτρεψαν την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, την απαξίωση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, τη μετατροπή της σε ένα ακριβό εμπόρευμα για λίγους. Η νεολαία έχει τσαμπουκά και δεν θα υποχωρήσει στους εκβιασμούς καμίας κυβέρνησης. Το αποδεικνύει στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Ιταλία! Παλεύουμε για την ενότητα όλου του κόσμου της εκπαίδευσης, μαθητών, φοιτητών κι εργαζομένων, ώστε να δημιουργηθεί το ισχυρό κινηματικό πολιτικό μπλοκ που θα μπλοκάρει αυτό το νομοσχέδιο και θα αποτελεί ένα μόνιμο αγκάθι για τα κυβερνητικά σχέδια σε κάθε επίπεδο! Πρέπει να ελπίζουμε και να επιδιώκουμε η νεολαία να γίνει ο σπασμένος κρίκος στην αλυσίδα της συνολικής επίθεσης στον λαό και τα δικαιώματά του!
