Γιώργος Μιχαηλίδης
Πριν μερικές εβδομάδες, τα μέλη της αριστερής οργάνωσης Organizata Politike είχαν αναρτήσει ένα γιγάντιο πανό στο κτίριο του Εθνικού Θεάτρου, στην κεντρική πλατεία των Τιράνων, το οποίο έγραφε: «Οι πλούσιοι νοσηλεύονται στην Τουρκία και οι φτωχοί πεθαίνουν στην Αλβανία». Το πανό είχε προκαλέσει αίσθηση γιατί αναδείκνυε αυτό που «διέρρεε» σιγά σιγά στη χώρα. Ότι, δηλαδή, μετά από διακρατική συμφωνία, δεκάδες ειδικές πτήσεις τσάρτερ μετέφεραν τους εύπορους νοσούντες από Covid-19 σε τουρκικές κλινικές, όπου λάμβαναν αυξημένη φροντίδα. Ο υπόλοιπος πληθυσμός της χώρας θα έπρεπε απλά να αναμετριέται με τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, τα μηδενικά μέτρα στους εργασιακούς χώρους και ένα διαλυμένο δημόσιο σύστημα υγείας.
Αυτό ήταν το υπόβαθρο του νεολαιίστικου ξεσπάσματος στους δρόμους των Τιράνων, αφότου έγινε γνωστό ότι αστυνομικός πυροβόλησε 25χρονο, εκατό μέτρα από το σπίτι του, επειδή περπατούσε σε απαγορευμένη ώρα και δεν σταμάτησε στην παρότρυνση του «οργάνου της τάξης». Με δύο σφαίρες πισώπλατα, ο Κλοντιάν Ράσα,ο οποίος κρατούσε μονάχα ένα μπουκαλάκι νερό στα χέρια του, έφυγε από τη ζωή.
Η έκρηξη που ακολούθησε θύμιζε αρκετά τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη 2008 στην Αθήνα. Χιλιάδες νέοι και νέες κινήθηκαν εναντίον κυβερνητικών κτιρίων, επιτέθηκαν σε περιπολικά και κατέστρεψαν τον εορταστικό στολισμό των Τιράνων. Στο τέλος της βραδιάς, χριστουγεννιάτικα δέντρα βρίσκονταν καμμένα και αναποδογυρισμένα και πλαστικά ελαφάκια κείτονταν στη μέση κεντρικών λεωφόρων. Αν και ομάδες χούλιγκανς που συνδέονται υπογείως με το δεξιό συντηρητικό κόμμα δοκίμασαν να μετατρέψουν τις νεανικές εκδηλώσεις σε αντικομμουνιστική φιέστα, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι στην κυβέρνηση βρίσκονται οι «σοσιαλιστές» του Ράμα αλλά και ότι στις 8 Δεκεμβρίου 1990 το άγαλμα του Χότζα γκρεμιζόταν από αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στα Τίρανα, τελικά δεν το κατάφεραν. Και αυτό διότι χιλιάδες νέοι και νέες κατέβηκαν αυθόρμητα στους δρόμους για να διαδηλώσουν για όλα αυτά που τους πνίγουν το 2020. Άλλωστε, επί κυβέρνησης της σημερινής αντιπολίτευσης, οι δολοφονίες αθώων από την αστυνομία δεν έλειψαν και ο αλβανικός λαός μοιάζει να το θυμάται πολύ καλά.
Σίγουρα, παρά τις συμπτώσεις και ομοιότητες, το νεανικό ξέσπασμα στην Αλβανία δεν φαίνεται να έχει το βάθος του Δεκέμβρη του 2008 στην Ελλάδα ούτε είναι αυτό το ζητούμενο. Ας κρατήσουμε δύο πράγματα: Ότι η ζωή γίνεται ακόμη πιο φθηνή μέσα από την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας και ότι η οργή του κόσμου πολλαπλασιάζεται…
