Βιολόγος ερευνήτρια, μέλος του ΚΣ της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Η πιο συχνή ατάκα που ακούς από το νεαρόκοσμο είναι «Αυτή η ζωή δεν παλεύεται, κάτι πρέπει να κάνουμε», λέει στο Πριν η Ειρήνη Θάνου, φωτίζοντας τον εκρηκτικό συνδυασμό εργασιακής ζούγκλας με πανδημία. Μιλά για την «επαναφορά της σημασίας της συλλογικότητας σαν αντίρροπη τάση στην απομόνωση, την αποξένωση και την ιδιώτευση», και τονίζει πως «το σπάσιμο της απαγόρευσης και η εμφάνιση του κινήματος την 17η Νοέμβρη ήταν ένα κρίσιμο διακύβευμα, που δημιούργησε όρους για τις επόμενες μάχες».
Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό
▶ Ποια είναι τα κεντρικά πολιτικά μηνύματα της φετινής 17ης Νοέμβρη;
Η 17η Νοέμβρη αποτελεί ένα χνάρι της ιστορίας του κινήματος στην Ελλάδα με μεγάλη ισχύ. Έναν ύμνο στην ελευθερία και την προσδοκία των ανθρώπων να ζήσουν όπως ονειρεύονται. Μια διαρκής υπενθύμιση πως κάθε κατάκτηση είναι αποτέλεσμα αγώνα. Πόσο μάλλον σήμερα, μέσα στις συνθήκες τις πανδημίας, που αμφισβητείται κάθε πτυχή της ύπαρξης μας, βιολογικής, ψυχολογικής, κοινωνικής. Οι αιτίες αυτής της εξαθλίωσης δεν είναι μεταφυσικές ή αναπόδραστες μα το επώδυνο αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις. Ψωμί-
Υγεία-Παιδεία-Ελευθερία, μπορεί να ακούγονται λέξεις κοινότοπες σε κάποιους αλλά εσωκλείουν όλες τις πρωταρχικές ανθρώπινες ανάγκες που θίγονται σήμερα.
Η αγωνία για ζωή έσκασε μύτη την Τρίτη σε όλη την Ελλάδα και αμφισβήτησε τις κυβερνητικές απαγορεύσεις. Από την άλλη είδαμε τη βαρβαρότητα του κράτους του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
▶ Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πάντως πως οι πορείες ήταν «πάρτι κορονοϊού». Τι απαντάτε;
Είναι πασιφανές πως η ΝΔ συστηματικά προσπαθεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, δυσφημώντας όποιον την αμφισβητεί ώστε να συγκαλύψει την δική της εγκληματική πολιτική σε υγειονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Από τα δεδομένα που έχουμε ως τώρα δεν προκύπτει πως οι υπαίθριες διαδηλώσεις σηματοδοτούν επιδημιολογική επιβάρυνση, ειδικά όταν υπάρχει μέριμνα από τους διαδηλωτές για τήρηση των υγειονομικών μέτρων (μάσκες, αποστάσεις κλπ). Υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν από τις κινητοποιήσεις της 17 Νοέμβρη σε όλη την Ελλάδα και αποτυπώνουν με πολύ όμορφο τρόπο τη φροντίδα που έδειξαν οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες για να μην υπάρξει συνωστισμός. Σε αντίθεση φυσικά με τις δυνάμεις καταστολής που λειτουργούν σαν πραγματική υγειονομική βόμβα, συνωστιζόμενοι και οι ίδιοι αλλά και στοιβάζοντας πλήθος διαδηλωτών.
▶ Η αστυνομία πραγματοποίησε την Τρίτη επίδειξη δύναμης. Περνά η τρομοκρατία της; Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;
ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΔΡΑΣΗ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΟΔΟΣ, Ομάδες συλλήψεων, αύρες, μηχανές, παπάκια, περιπολικά και κλούβες, με αυτά τα όπλα προσπαθεί η κυβέρνηση να πατάξει τους απείθαρχους που ζητάνε τα εκατομμύρια που δίνονται σε Rafale, F-35, μεγαλοεπιχειρηματίες, ΜΜΕ και χριστουγεννιάτικα λαμπάκια να πάνε στην ενίσχυση του ΕΣΥ, των ΜΜΜ, της δημόσιας παιδείας και έρευνας. Το επίπεδο της καταστολής αυξάνεται ευθέως ανάλογα με το ρυθμό καταστροφής δικαιωμάτων και κατακτήσεων αιώνων. Έχουμε συνείδηση πως αλλάζουμε πίστα και απαιτείται νέα ποιότητα στην πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του κινήματος για να σπάει καθημερινά η κρατική τρομοκρατία. Όμως είμαστε σελίδα μιας μεγαλύτερης ιστορίας που εκτυλίσσεται από τη Χιλή, μέχρι το Περού, την Ταϊλάνδη και τις ΗΠΑ. Η δημιουργικότητα, η αυτοπειθαρχία και η αποφασιστικότητα των λαών είναι ανεξάντλητες όταν θέλουν να συγκρουστούν με τον αυταρχισμό και την κυβερνητική καταστολή.
▶ Είδαμε στις διαδηλώσεις πολλές νέες και νέους. Τι εκφράζει αυτή η παρουσία;
Η πιο συχνή ατάκα που ακούς από το νεαρόκοσμο είναι «Αυτή η ζωή δεν παλεύεται, κάτι πρέπει να κάνουμε». Για να κατανοηθεί θα πρέπει κανείς να συλλάβει πως είναι να διανύεις τα «καλύτερα» σου χρόνια ανάμεσα στην απελπισία της ανεργίας σε εναλλαγή με εξοντωτική υπερεργασία, με μισθούς που με τη βία καλύπτουν ένα ενοίκιο, τεράστιο άγχος για τις σπουδές και την καθημερινότητα. Με το ξέσπασμα της πανδημίας άρχισε να βάλλεται η δυνατότητα να κοινωνικοποιείσαι ακόμα και στο δημόσιο χώρο, ενώ σε παρουσιάζουν και ως το βασικό υπεύθυνο για τη διασπορά του κορονοϊού. Δημιουργείται, ένας εκρηκτικός συνδυασμός τεράστιας οργής και ανάγκης να διεκδικήσουμε τις συνθήκες μιας διαφορετικής ζωής. Όλα αυτά είναι η κινητήριος δύναμη που μας ωθεί να αναζητούμε τρόπους και δρόμους πολιτικής αμφισβήτησης. Το ενδιαφέρον είναι πως σε αυτές τις συνθήκες, εντοπίζεται μια επαναφορά της σημασίας της συλλογικότητας σαν αντίρροπη τάση στην απομόνωση, την αποξένωση και την ιδιώτευση που βιώνεται· θα είναι χρήσιμο υλικό για τη συνέχεια.
Είμαστε σελίδα μιας μεγαλύτερης ιστορίας που εκτυλίσσεται από τη Χιλή, μέχρι το Περού, την Ταϊλάνδη και τις ΗΠΑ. Η δημιουργικότητα των λαών είναι ανεξάντλητη
▶ Μετά και από την Τρίτη έχουν νόημα λογικές τύπου «θα λογαριαστούμε μετά;»
Είναι αβάσιμο να συζητάμε για «μετά», η μάχη δίνεται στο εδώ και το τώρα όπου η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αναστέλλει την πολιτική της δράση, αλλά εκτυλίσσει την επίθεση με ασύλληπτους ρυθμούς. Αγώνας πρωτίστως απέναντι στην εγκληματική υγειονομική πολιτική που καταδικάζει τους πιο ευάλωτους, αλλά παράλληλα για τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα, την προστασία του περιβάλλοντος, την παιδεία, την αποτροπή της πολεμικής απειλής.
▶ Τελικά, κατέβηκαν στο δρόμο σχεδόν όλες οι δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς, χωρίς όμως τον αναγκαίο συντονισμό. Τι χρειάζεται στη συνέχεια;
Από την διακήρυξη, πρέπει να περάσουμε στην πράξη ενός σταθερού συντονισμού. Να εντοπίζουμε ένα κοινό πυρήνα, μια κοινή ανάγκη και να πάρουμε θέσεις μάχης και σύγκρουσης εάν προσδοκούμε νικηφόρες εκβάσεις. Το σπάσιμο της απαγόρευσης και η εμφάνιση του κινήματος την 17η Νοέμβρη ήταν ένα κρίσιμο διακύβευμα, που δημιούργησε όρους για τις επόμενες μάχες. Εκτιμώ πως η αποφασιστικότητα του ΝΑΡ και της νΚΑ, όσο και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να θέσει απαρέγκλιτα την ανάγκη μαζική ανυπακοής, πυροδότησε τη συζήτηση εντός όλων των δυνάμεων της Αριστεράς συμβάλλοντας τελικά σε σημαντικό βαθμό στην έκβαση της Τρίτης. Αποτέλεσαν τις δυνάμεις που εξασφάλισαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας να ηττηθεί η χουντική απαγόρευση. Τώρα έχουμε μπροστά μας την απεργία της 26 Νοέμβρη ενάντια στο αντιεργασιακό νομοσχέδιο καθώς και την ήδη απαγορευμένη δια στόματος Χρυσοχοΐδη 6η Δεκέμβρη. Χρειαζόμαστε τη μέγιστη δύναμη πυρός.
Η μέρα έκλεισε με τις συλλήψεις και τα αίσχη της αστυνομίας στα Σεπόλια. Γιατί βάζουν τη νεολαία στο στόχαστρο; Η νΚΑ έχει την τιμητική της…
Η νεολαία στοχοποιείται γιατί είναι αυτή που αμφισβητεί και ειδικά τα τμήματά της που ανήκουν στη νέα εργατική βάρδια αποτελούν νάρκη στα θεμέλια του συστήματος. Οι συλλήψεις και τα έκτροπα της αστυνομίας στα Σεπόλια είχαν στόχο να πτοήσουν και να τρομοκρατήσουν αυτό το φλογερό αγωνιστικό πνεύμα των νέων, κτυπώντας τον Ορέστη, την Λυδία, τον Νικόλα, αγαπημένων συντρόφων που έχουν στρατευτεί στον ευγενικό σκοπό της κοινωνικής απελευθέρωσης. Τα μέλη της νΚΑ όπως και αγωνιστές/στριες άλλων μαχόμενων δυνάμεων στοχοποιούνται συνεχώς γιατί είναι πρωτοπόροι σε όλους τους κρίσιμους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της εποχής μας.
