Γιώργος Παυλόπουλος
«Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες».
Οι στίχοι του Κώστα Τριπολίτη στο «Ανεμολόγιο», τους οποίους μελοποίησε ο μεγάλος Θάνος Μικρούτσικος πριν από 30 σχεδόν χρόνια, αποτυπώνουν εύστοχα αυτό που συμβαίνει και σήμερα. Το μήνυμα που προσπαθούν να μας περάσουν και το καθεστώς που επιχειρούν να μας επιβάλουν το αστικό σύστημα εξουσίας, τα εργαλεία του και τα φερέφωνά του.
Είναι βεβαίως κάτι που δεν συνιστά εξαίρεση, δεν αφορά τη συγκεκριμένη χρονική και πολιτική στιγμή – είναι ίδιον του ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισμού και καπιταλισμού της εποχής μας. Ας μην γελιόμαστε, όμως. Η επέτειος του Πολυτεχνείου μπορεί να είναι μόνο η αφορμή – αλλά είναι μια τέλεια αφορμή για τα ελληνικά δεδομένα.
Με την απαγόρευση των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων επιχειρούν, να λύσουν τους λογαριασμούς τους με την κοινωνία, ποντάροντας στον φόβο της να πετύχουν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Και να αποδείξουν ότι μπορούν να βάλουν τη χώρα και τον λαό στον «γύψο» με τη σφραγίδα της δημοκρατίας και να επιφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα σε μια μνήμη και ένα γεγονός που τους στοιχειώνει εδώ και 47 χρόνια.
Αυτή την ευκαιρία προσπαθούν να αδράξουν οι κυβερνώντες, για να φτάσουν στον αντικειμενικό στόχο, ελπίζοντας ταυτόχρονα να γραφούν με ανεξίτηλα γράμματα στις σελίδες της ιστορίας τους. Ας γνωρίζουν, όμως, ότι το προσπάθησαν και άλλοι, σε άλλες χώρες και με τα ίδια επιχειρήματα, αλλά ηττήθηκαν από την οργή και την ορμή του λαού, που «αν ξυπνήσει μονομιάς», μπορεί να «έρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
Το προσπάθησε ο Τραμπ στις ΗΠΑ, εξαπολύοντας αστυνομία και στρατό εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων που διαδήλωναν επί μήνες μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, ενώ παράλληλα τους συκοφαντούσε ότι δεν σέβονται τη δημόσια ασφφάλεια και υγεία. Δεν κατάφερε, όμως, ούτε να τους σταματήσει ούτε να κερδίσει δεύτερη θητεία στην προεδρία – ούτε, πολύ περισσότερο, να ξεγελάσει κανέναν για το ποιος ευθύνεται για την επέλαση της πανδημίας στη χώρα.
Το προσπαθεί και ο Μακρόν στη Γαλλία, αξιοποιώντας μάλιστα και το επιχείρημα της «τρομοκρατικής απειλής», για να νομιμοποιήσει και να μονιμοποιήσει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Όμως, δεν μπορεί να σταματήσει γιατρούς και νοσηλευτές να διαδηλώνουν απαιτώντας ουσιαστικά μέτρα για την υγεία του λαού, ούτε μπορεί να παραπλανήσει τους Γάλλους για τις εκατόμβες των κρουσμάτων και θανάτων.
Κάτι ανάλογο επιδιώκουν ο Σάντσεθ και η κυβέρνηση που έχει φτιάξει με τους Podemos στην Ισπανία, όμως χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους της Μαδρίτης για να φωνάξουν για τα δικαιώματά τους και να ζητήσουν άμεση ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.
Τα ίδια και στην Πολωνία, όπου η ακραία αντιδραστική κυβέρνηση προσπάθησε μάταια να σταματήσει, επικαλούμενη την «απειλή για τη δημόσια υγεία», το τσοουνάμι των γυναικών που απαιτούσαν να πάρει πίσω τον νόμο για την απαγόρευση των αμβλώσεων – όμως, το μόνο που κατάφερε ήταν να υποχωρήσει με την ουρά στα σκέλια.
Ο «τυφλός» χαρακτήρας των περιοριστικών μέτρων και του lockdown δεν πείθει ούτε στην Ιταλία, όπου εργαζόμενοι, σωματεία βάσης και (κάποια) συνδικάτα καταγγέλλουν την εγκληματική και ταυτόχρονα αδιέξοδο πολιτική της κυβέρνησης – με ανακοινώσεις, αλλά και με δημόσιες παρεμβάσεις και συγκεντρώσεις.
«Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος».
Είναι, άραγε, αυτό που θα μείνει από τούτη την αναμέτρηση; Ή θα στείλουμε με τον πιο πειστικό τρόπο και δυνατά το μήνυμα ότι μόνο ο λαός σώζει τον λαό και όχι όσοι προσπαθούν να τον στραγγαλίσουν επικαλούμενοι τη δημοκρατία και την υγεία του;
Ότι δεν είναι παράνομες οι διεκδικήσεις και διαδηλώσεις μας – παράνομο και επικίνδυνο είναι το σύστημα!
