Μαύρο νερό του Μιχάλη Μακρόπουλου, εκδόσεις Κίχλη
Σε μια πανέμορφη οικολογική νουβέλα ο Μιχάλης Μακρόπουλος γράφει για τα βουνά και τα ορεινά χωριά της Ηπείρου και αφηγείται με λόγο λιτό μια δυστοπική φανταστική ιστορία από ένα μέλλον, πιθανόν όχι και τόσο μακρινό. Την ώρα που οι εταιρείες εξορύξεων υδρογονανθράκων πολιορκούν τη γη της Ηπείρου, ο Μ. Μακρόπουλος γράφει με λόγο αφαιρετικό –όπου η φαντασία του αναγνώστη μπορεί να οργιάσει– για τη δηλητηρίαση του άφθονου νερού της περιοχής από κάποια προσπάθεια επιχειρηματικής «ανάπτυξης», με αποτέλεσμα φύση και άνθρωποι να πεθαίνουν. Τα χωριά ερημώνουν και η πολιτεία, πολλά χρόνια μετά το έγκλημα και τον θάνατο πλήθους ανυποψίαστων εργαζομένων και χωριανών, ζητά εκβιαστικά από τους εναπομείναντες κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μεταβούν στα Γιάννενα.
Ορισμένοι αρνούνται και μένουν προσκολλημένοι στον τόπο τους, μεταξύ αυτών και ένας πατέρας με τον τετραπληγικό γιο του. Το Μαύρο νερό ρέει σαν τη σιωπή σε ερειπωμένο χωριό και είναι μια ιστορία βαθιάς αγάπης: μεταξύ του γιου και του πατέρα, αλλά και για κάθε τι ανθρώπινο, για τη φύση και για τη μνήμη. Ο λόγος κινείται υποδόρια, οι αποκαλύψεις έρχονται σαν να συζητάς δίπλα στο τζάκι και η αντίληψη για τη φύση ξεπερνά έναν επιφανειακό οικολογισμό και συνδέεται με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Σε ένα βιβλίο τόσο σκοτεινό εκ πρώτης όψης, τόσο σημαδεμένο από την απώλεια, μένει σαν επίγευση στον αναγνώστη η δύναμη της ζωής, της αντίστασης, του να ζεις κάθε στιγμή. Κι «όσο κρατήσει…».
