Νηπιαγωγός, μέλος ΔΣ της ΔΟΕ
«Είναι απλά τα πράγματα: Για τη στέγαση των περισσότερων τμημάτων που θα χρειαστούν, μπορούν “απλά” να χρησιμοποιηθούν αίθουσες σε σχολεία που συγχωνεύθηκαν τμήματα ή έκλεισαν ολοκληρωτικά, αλλά και διαθέσιμοι χώροι σε επίπεδο δήμων», σημειώνει μεταξύ άλλων η νηπιαγωγός Μάγια Σταυροπούλου, μέλος του συλλόγου «Ο Περικλής» και εκλεγμένη στο ΔΣ της ΔΟΕ με τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις.
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
▶ Υπουργείο Παιδείας και κυβέρνηση τα βρήκαν σχεδόν όλα τέλεια τη Δευτέρα και πλέον πετάνε ξανά το «μπαλάκι» της ατομικής ευθύνης. Με ποια πραγματικότητα ήρθαν πραγματικά αντιμέτωποι μαθητές και εκπαιδευτικοί με το πρώτο κουδούνι;
Τα σχολεία άνοιξαν και αυτά με όρους ανοσίας της αγέλης, στο πρότυπο της επαναφοράς στην «κανονικότητα» ολόκληρης της κοινωνίας. Με μια πραγματικότητα εξαιρετικά επικίνδυνη τόσο για την υγεία και την ασφάλεια των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των οικογενειών τους όσο και καταστροφική για τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Μαθητές στοιβαγμένοι σε 25άρια τμήματα, σε αίθουσες που συχνά όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται χωροταξικά στον αριθμό αυτό και δεν μπορούν να τηρηθούν αποστάσεις αλλά είναι και εντελώς ακατάλληλες από πλευράς ασφάλειας και πολύ περισσότερο για τη σωστή διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Επικίνδυνα ελλιπής καθαριότητα καθώς το προσωπικό που επαναπροσλήφθηκε με συμβάσεις 6,5 και 3,5 ωρών ημερησίως δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να καλύψει τις ανάγκες. Απουσία σχολικών νοσηλευτών και σχολιατρικών δομών. Απουσία διαγνωστικών τεστ για μαθητές και εκπαιδευτικούς και αντιμετώπιση των εμφανιζόμενων κρουσμάτων με παραπομπή από τον ένα αρμόδιο στον άλλοκαι με το κόστος να επιβαρύνει τους ίδιους. Προμήθεια υγειονομικού υλικού είτε τραγικά ακατάλληλη είτε τραγικά ελλιπής. Οδηγίες και πρωτόκολλα προκλητικά ανεφάρμοστα. Η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως περιττό κόστος και η ευθύνη της λειτουργίας της αποδίδεται ως «ατομική ευθύνη» εκπαιδευτικών και γονιών. Και ταυτόχρονα, επιχείρηση επιβολής της κάμερας στην τάξη ως μια εκπαιδευτική εκδοχή του «Μεγάλου Αδελφού» που θα ελέγχει, θα «αξιολογεί» και θα κατηγοριοποιεί.
▶ Το υπουργείο ισχυρίζεται ότι φέτος οι προσλήψεις έγιναν νωρίτερα από ποτέ. Γιατί τότε υπάρχουν ξανά δεκάδες καταγγελίες για τεράστια κενά σε όλη τη χώρα;
Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, κάποιοι εργάζονται 15 και περισσότερα χρόνια στην εκπαίδευση, καλύπτουν πάγιες ανάγκες, λόγω της χρόνιας αδιοριστίας και των χιλιάδων συνταξιοδοτήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Ωστόσο οι προσλήψεις αναπληρωτών είναι κάθε χρονιά πολύ λιγότερες από αυτές που χρειάζονται για να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες του σχολείου. Οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης παρουσιάζουν πάντα λιγότερα από τα πραγματικά κενά, καθώς η πολιτική λιτότητας και «ορθολογικής» διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού που εφαρμόζουν στηρίζεται στις συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων και στις πολλαπλές τοποθετήσεις εκπαιδευτικών, κυρίως ειδικοτήτων, σε περισσότερα σχολεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναπτυχθεί ούτε το πρωινό πρόγραμμα των σχολείων με κενά σε δασκάλους τάξης και νηπιαγωγούς, ολοήμερα τμήματα να παραμένουν κλειστά, τμήματα ένταξης σφραγισμένα και τεράστιος αριθμός παιδιών χωρίς τον αναγκαίο εκπαιδευτικό παράλληλης στήριξης.
▶ Παράλληλα, το αίτημα για 15 μαθητές ανά τμήμα βρίσκει σίγουρα σύμφωνους όλους τους γονείς. Τι απαντάτε όμως σε όσους λένε «καλό θα ήταν, αλλά δεν γίνεται»;
Η εμμονική άρνηση της κυβέρνησης για μείωση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα αποτελεί πολιτική επιλογή στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά και των επιταγών ΕΕ-ΟΟΣΑ-κεφαλαίου για τον «εξορθολογισμό» του ανθρώπινου δυναμικού και στην εκπαίδευση, που μεταφράζεται με την εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας του. Είναι απλά τα πράγματα: Για τη στέγαση των περισσότερων τμημάτων που θα χρειαστούν μπορούν «απλά» να χρησιμοποιηθούν αίθουσες σε σχολεία που συγχωνεύθηκαν τμήματα ή έκλεισαν ολοκληρωτικά αλλά και διαθέσιμοι χώροι σε επίπεδο δήμων. Για το επιπλέον εκπαιδευτικό προσωπικό αλλά και για το βοηθητικό και το προσωπικό καθαριότητας χρειάζονται «απλά» διορισμοί και προσλήψεις. Και για όλα αυτά χρειάζεται «απλά» γενναία κρατική χρηματοδότηση.
▶ Το τραγελαφικό «φιάσκο» με τις μάσκες έδωσε άλλο ένα επιχείρημα στους λεγόμενους «αρνητές της μάσκας». Βγαίνει όμως ωφελημένη η σχολική κοινότητα από αυτήν την αντιπαράθεση;
Στην πραγματικότητα το δίλημμα «ή εμείς ή οι ψεκασμένοι» αποτελεί μια λάθος αντιπαλότητα που υιοθετεί και εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση για να αποποιηθεί τις ευθύνες της. Αλλά δεν αποδίδει ούτε καταφέρνει να παγιδεύσει τη σχολική κοινότητα, παρότι οι αντιεπιστημονικές τοποθετήσεις της επίσημης πολιτείας και η επιστράτευση επιστημόνων στην υποστήριξη επικίνδυνων επιλογών, καθώς και οι θεωρίες για ανυπαρξία Covid-19 της προσφέρουν άλλοθι ως προς την ευθύνη της για τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων προστασίας.
Η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως περιττό κόστος και η ευθύνη της λειτουργίας της αποδίδεται ως «ατομική ευθύνη» εκπαιδευτικών και γονιών
▶ Το «φιτίλι» των αγωνιστικών κινητοποιήσεων στον χώρο της εκπαίδευσης σιγοκαίει εδώ και πολλούς μήνες, αλλά απαιτείται να δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Ποια στάση τηρούν μέχρι τώρα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες;
Ο ζωντανός κόσμος της εκπαίδευσης, οι εκπαιδευτικοί της τάξης και της πράξης αγωνιούν, οργίζονται, αγανακτούν καθώς αντιμετωπίζουν καθημερινά την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ομοσπονδιών επιλέγουν μια στάση απόλυτης ευθυγράμμισης με την πολιτική αυτή που αποτελεί συνέχεια άλλωστε των προηγούμενων κυβερνήσεων και υιοθετούν τον ρόλο των «κοινωνικών εταίρων» που με τη στάση και τις θέσεις τους βάζουν πλάτη. Επιχειρούν επί της ουσίας από τη μια πλευρά να αλώσουν το συνδικάτο και από την άλλη να αδρανοποιήσουν τη λειτουργία του, να «παγώσουν», να ακινητοποιήσουν κάθε μορφή αντίδρασης. Όχι απλά δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες οργάνωσης του εκπαιδευτικού κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να παγιδεύσουν και να καταπνίξουν την αγανάκτηση και την οργή των εκπαιδευτικών καθώς τρέμουν την οργανωμένη εκδήλωση της αντίδρασής του.
▶ Τα μαζικά πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της Πέμπτης, έδειξαν ότι υπάρχει η δυνατότητα για περαιτέρω κλιμάκωση του αγώνα. Τι χρειάζεται να γίνει προς αυτήν την κατεύθυνση;
Ο μόνος δρόμος και η μόνη ελπίδα είναι η συσπείρωση στα σωματεία μας, η επανενεργοποίηση των συλλογικών δράσεων και η συγκρότηση ανεξάρτητου κέντρου αγώνα με ενίσχυση του συντονισμού των συλλόγων, επιτροπές και συνελεύσεις αγώνα σε κοινό βηματισμό με το γονεϊκό κίνημα αλλά και το σύνολο του εργατικού κινήματος για το σύνολο των διεκδικήσεών μας και την απόκρουση της επίθεσης. Όπως και στην υγεία, έτσι και στην εκπαίδευση, είναι ο λαός που σώζει τον λαό.
