Δημήτρης Σταμούλης
▸ Λαός και νεολαία δεν έχουν να προσμένουν τίποτα από τις εξαγγελίες Μητσοτάκη
Σε ένα κοινωνικό ναρκοπέδιο, καθώς εντείνεται η καπιταλιστική κρίση αλλά και οι επιπτώσεις από την πανδημία του κορονοϊού, βρίσκεται η κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό να παρουσιάζει το Σάββατο στη ΔΕΘ ένα νέο γύρο σκληρών μέτρων, κατά του κόσμου της εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου. Με τα κρούσματα να εκτινάσσονται κοντά στα 400 την Πέμπτη, με εστίες και εργοστάσια όπου δεν τηρείται κανένα μέτρο προστασίας, με την επίσημη ανεργία να σκαρφαλώνει πάνω από 18% τον Ιούνιο, σαρώνοντας τουριστικές περιοχές όπως Κρήτη και Αιγαίο και σχεδόν 1 στους 2 νέους ως 24 ετών να είναι χωρίς δουλειά, με τα σχολεία να ανοίγουν ξανά με χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικούς, με τεράστιες ελλείψεις σε καθαρίστριες και υλικά (μάσκες, καθαριστικά) και τα δημόσια νοσοκομεία να προσμένουν ακόμα τις προσλήψεις που ποτέ δεν έγιναν, ο λαός και η νεολαία δεν έχουν να προσμένουν τίποτα από τις εξαγγελίες Μητσοτάκη.
Η κυβερνητική απάντηση στον επερχόμενο «μαύρο χειμώνα» θα είναι ένα πρόγραμμα μεσαιωνικών αντεργατικών μέτρων,που θα περιλαμβάνει από μειώσεις μισθών, περικοπές/καταργήσεις δώρων, καθιέρωση τρίμηνων συμβάσεων και απλήρωτες υπερωρίες, έως την επίσημη κατάργηση του 8ωρου, τη γενίκευση της τηλεργασίας και τον περιορισμό των αδειών. Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να παρουσιάσει σε… ιλουστρασιόν έκδοση το σκληρά αντεργατικό πόνημα Πισσαρίδη, να διαφημίσει το ασφαλιστικό Πινοσέτ και την ιδιωτική ασφάλιση «ατομικής ευθύνης». Να πείσει τους χιλιάδες που θα χάσουν τα σπίτια τους ότι είναι καλύτερα να πληρώνουν… νοίκι στα funds που θα τα αποκτήσουν τσάμπα. Όταν λεφτά δεν φτάνουν για δωρεάν μάσκες και τεστ κορονοϊού στα δημόσια νοσοκομεία, αντίθετα περισσεύουν για αγορά νέων πολεμικών φρεγατών και αεροπλάνων. Για να εμπεδωθεί η «ανάγκη» των νέων πολεμικών εξοπλισμών, κυβέρνηση και αστικά ΜΜΕ, συνεπικουρούμενα από την εκ δεξιών κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ακροδεξιάς, εντείνουν την πατριδοκαπηλία, τον εθνικισμό και τον πετρελαιοΝΑΤΟϊκό ανταγωνισμό της εγχώριας αστικής τάσης με την αντίστοιχη της Τουρκίας.
Ωστόσο, το κενό αντιπολίτευσης υπέρ των εργατικών συμφερόντων παραμένει και διευρύνεται. Η οργή και η αγανάκτηση λαού και νεολαίας «φουσκώνουν», καθώς τα κοινωνικά αδιέξοδα εντείνονται. Δεν είναι τυχαίο ότι τα αστικά επιτελεία φοβούνται ότι η σημερινή κινηματική νηνεμία μπορεί ανά πάσα στιγμή να διασαλευτεί και να υπάρξουν κοινωνικά σκιρτήματα με συγκρουσιακά ή και εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Για αυτό από την Πέμπτη «έριξαν στη μάχη» τον νέο φασιστικής κοπής νόμο κατά των διαδηλώσεων, με «μεσολαβητές» της ΕΛΑΣ να τηλεφωνούν σε «φακελωμένους» ταξικούς συνδικαλιστές.
Είναι καιρός για το μαχόμενο ταξικό κίνημα να αλλάξει βηματισμό, να σχεδιάσει και να εμπνεύσει αγώνες με πιο ανεβασμένα αιτήματα και μορφές πάλης, για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, για την αξιοβίωτη ζωή του λαού. Είναι πρωτοφανές το παρατεταμένο συνδικαλιστικό lockdown του συνόλου των παρατάξεων του κυβερνητισμού και της υποταγής, σε ένα φάσμα που συμπεριλαμβάνει από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και μεγάλες ομοσπονδίες ως και πρωτοβάθμια σωματεία. Δεν είναι τυχαίο ότι για τη ΔΕΘ δεν έβγαλαν τσιμουδιά ΓΣΕΕ και Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Αλλά και το Εργατικό Κέντρο Αθήνας μια από τα ίδια, με τις καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΕΑΚ/ΣΥΡΙΖΑ να συναινούν σε αποχή από κάθε αγωνιστική κινητοποίηση. Η δε ΑΔΕΔΥ αρκείται σε συμβολική διαμαρτυρία στο άγαλμα Βενιζέλου. Όμως ευθύνες για αυτή την κατάσταση του κινήματος έχει και το ΠΑΜΕ, καθώς παραμένει σε χαμηλές αγωνιστικές πτήσεις, καταψηφίζοντας και αγωνιστικά απεργιακά πλαίσια, όπως των Παρεμβάσεων στην ΟΛΜΕ.
Η Καμάρα πόλος ενωτικής και ταξικής συσπείρωσης
των ριζοσπαστικών, αγωνιστικών δυνάμεων
Τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι 560 συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που υπέγραψαν σχετικό κάλεσμα, οι μαχόμενες δυνάμεις που καλούν το Σάββατο 6 μ.μ. στην Καμάρα, προσπαθούν να οικοδομήσουν μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα, για ένα εργατικό κίνημα χειραφέτησης και ανατροπής, κοινωνικό εχθρό και όχι σύμμαχο του ΣΕΒ και των αντιλαϊκών κυβερνήσεων. Η Καμάρα μπορεί να γίνει ένας πλατύς πόλος ενωτικής και ταξικής συγκέντρωσης όλων των ριζοσπαστικών, αγωνιστικών δυνάμεων, σημείο αναφοράς ενός άλλου αγωνιστικού και απεργιακού σχεδιασμού, κόντρα σε λογικές συμβολικών διαμαρτυριών. Να γίνει εφαλτήριο εργατικής αντεπίθεσης που να περιλαμβάνει από συντονισμένες κινητοποιήσεις π.χ. στο Δημόσιο με μαχητικά μπλοκ σε πύλες νοσοκομείων, εισόδους σχολείων, δημαρχείων, δημόσιας διοίκησης (όπως στα νοσοκομεία στις 7 Απρίλη), διαδηλώσεις με αιχμή των κόσμο της επισφάλειας, των απολυμένων του τουρισμού, του πολιτισμού, των τεχνικών εταιρειών, της χειμαζόμενης εργατικής νεολαίας. Αλλά και απεργιακή απάντηση ως τέλη Σεπτέμβρη με αιχμές την υγειονομική προστασία των εργαζομένων με θωράκιση δημόσιας υγείας, τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και τη νομοθετική απαγόρευση απολύσεων (ειδικά εν μέσω πανδημίας!), την απαίτηση η κυβέρνηση να πάρει πίσω τις απλήρωτες υπερωρίες, τον μισό μισθό, την περικοπή αδειών. Αλλά και συνολικότερα αιτήματα, όπως ενάντια στους πλειστηριασμούς, τον πόλεμο και τις καταστροφικές πολεμικές δαπάνες, υπέρ του δικαιώματος στις διαδηλώσεις και τη συνδικαλιστική δράση.
Η τακτική κάποιων δυνάμεων με αναφορά και δράση στο κίνημα (ΜΕΤΑ, δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) από τη μια να μιλούν για «ΓΣΕΕ σε πλήρως φιλοκυβερνητικό και εργοδοτικό ρόλο» και από την άλλη να πασχίζουν για… σύγκλιση των τριών συγκεντρώσεων (Καμάρα, άγαλμα Βενιζέλου-ΑΔΕΔΥ, ΧΑΝΘ-ΠΑΜΕ) είναι ακατανόητη. Πώς μπορούν να ενωθούν «ενάντια στις νεοφιλελεύθερες αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές», ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ και πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, τα συνδικαλιστικά στελέχη των ΚΙΝΑΛ-ΣΥΡΙΖΑ της ευρωμνημονιακής διαχείρισης, σε κοινή διαδήλωση μαζί με τους αγωνιστές της Καμάρας;
