Πωλίνα Τόλη
▸ Στην επίσημη πρώτη παρουσίαση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Παιδείας για την ιδιωτική εκπαίδευση, ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως μια προσπάθεια απελευθέρωσης του σχολείου από τα δεσμά του αναχρονισμού και των ιδεοληψιών που το κατατρέχουν.
Ωστόσο, όσες φορές κι αν θέσει κανείς το ερώτημα «ποια είναι αυτά τα αναχρονιστικά δεσμά;», η απάντηση είναι πάντα «μα φυσικά οι κανόνες και οι δεσμεύσεις που πρέπει να έχει ένα σχολείο, ώστε να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στο ρόλο του». Δεσμεύσεις τόσο εκπαιδευτικού χαρακτήρα, όσο όμως και εργασιακές.
Και εξηγούμαστε. Είναι δύσκολο να βρει κανείς έστω και μια διάταξη στο συγκεκριμένο σχέδιο νόμου που να μην εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ιδιοκτητών-σχολαρχών και ταυτόχρονα να μην πετάει στον καιάδα τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών. Επιπλέον, έχοντας ταυτίσει τη λεγόμενη «αριστεία» με την υπερπροσφορά και κατανάλωση «εκπαιδευτικών υπηρεσιών», διαμορφώνουν ένα πλαίσιο στο οποίο ο εκπαιδευτικός αλλά και ο μαθητής, το μόνο που δεν θα κάνουν στα ιδιωτικά σχολεία θα είναι να κοιμούνται το βράδυ (τουλάχιστον ακόμα!).
Έτσι λοιπόν εισάγονται –και μάλιστα με προσπάθεια να καλυφθούν πίσω από πομπώδεις εκφράσεις που κρύβουν τερατώδη ψέματα– τα εξής:
α) Η απαλλαγή των ιδιοκτητών από τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο, δηλαδή σε απλά ελληνικά η απελευθέρωση της ήδη μεγάλης ασυδοσίας των σχολαρχών, αφού μπορούν κατά το δοκούν (για την μεγιστοποίηση των κερδών τους) να τροποποιούν μονομερώς το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα. Για όποιον έχει την παραμικρή σχέση με τον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης αυτό σημαίνει ότι οι σχολάρχες θα προσανατολίσουν ακόμη περισσότερο το πρόγραμμα ώστε να καλύπτει τις ανάγκες των εξετάσεων.
β) Η καλύτερη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού, δηλαδή η πλήρης ελαστικοποίηση των εργασιακών τους σχέσεων και η μετατροπή των εργαζόμενων εκπαιδευτικών σε ένα επισφαλές χαμηλά αμειβόμενο δυναμικό. Αυτό θα γίνει με την απελευθέρωση των απολύσεων, αφού πλέον δεν θα ρυθμίζονται οι εργασιακές σχέσεις από το υπουργείο Παιδείας, ενώ δεν θα υπάρχει κανενός είδους έλεγχος για την καταχρηστικότητα ή μη των απολύσεων. Παράλληλα το υπουργείο βαφτίζει «δυνατότητα αύξησης εισοδήματος» την απασχόληση πέραν του ωραρίου σε άλλες πρόσθετες δραστηριότητες, δηλαδή ουσιαστικά δίνει το ελεύθερο να υποχρεώνονται οι εκπαιδευτικοί σε φροντιστηριακού τύπου απασχόληση, τώρα και με την επίφαση της νομιμότητας.
γ) Η δυνατότητα καλύτερης αξιοποίησης των κτηριακών εγκαταστάσεων, φυσικά το καλοκαίρι. Αυτό πάει παράλληλα με τη δυνατότητα οι εκπαιδευτικοί να απασχολούνται και κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών, σε συνάρτηση βέβαια με την κατάργηση των συμβάσεων διετίας και την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων. Να επισημανθεί εδώ ότι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί αμείβονται με 12 μισθούς από το 212, όταν κόπηκαν επιδόματα και δώρα και για τους δημόσιους εκπαιδευτικούς. Ένα τεράστιο δώρο κατευθείαν στις τσέπες των σχολαρχών.
Όλα τα παραπάνω είναι μερικές μόνο πλευρές της αναδιάρθρωσης που επιχειρείται. Σερβίρονται μάλιστα και προβάλλονται από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ, στην πλήρη διαστρέβλωσή τους. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό της ιδεοληπτικής εμμονής των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων η οργουελιανή γλώσσα που βαφτίζει το κρέας ψάρι και παρουσιάζει την κατεδάφιση εργασιακών μορφωτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ως «απελευθέρωση και ευελιξία», ως «αναχρονισμούς» που θα καταργηθούν για να θυμηθούμε και την προσφιλή έκφραση ενός άλλου ακροκεντρώου υπουργού.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, η τακτική της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) παραμένει εγκλωβισμένη σε μια «ψευδαίσθηση» ότι παίζει ρόλο διαπραγμάτευσης, χωρίς να φαίνεται ότι έχει καμιά απολύτως διάθεση διαμόρφωσης ενός σχεδίου αντίστασης στην λαίλαπα που έρχεται, η οποία αν εγκαθιδρυθεί ως νέα πραγματικότητα, είναι σίγουρο ότι –εκτός των άλλων– θα καταστήσει και την ίδια της την ύπαρξη περιττή.
