Βασίλης Λιόντος
▸Η κυβέρνηση, σε συνέχεια του πρόσφατα ψηφισμένου αντιεκπαιδευτικού νόμου 4692/2020, προχώρησε στην ανακοίνωση νέων ωρολόγιων προγραμμάτων στα Γυμνάσια-Λύκεια. Οι αλλαγές, μία συνένωση νεοφιλευθερισμού και νεοσυντηρητισμού, έχουν προκαλέσει σοκ στην εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς καταργούνται μαθήματα ή ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι από το δημόσιο σχολείο, ενώ οι κοινωνικές επιστήμες και η καλλιτεχνική παιδεία ουσιαστικά εξαφανίζονται. Εξοστρακίζονται μαθήματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη του κοινωνικού προβληματισμού, καθώς ακόμα και η ενασχόληση της νεολαίας με κάποια τμήματα της αστικής κοινωνικής σκέψης θεωρείται από περιττή έως και επικίνδυνη. Επιπλέον, η κυβέρνηση κάνει ένα αποφασιστικό βήμα για το συνολικό μετασχηματισμό του σχολείου, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις των διεθνών οργανισμών του κεφαλαίου και του ΣΕΒ, αξιοποιώντας βασικές πλευρές όσων είχαν νομοθετηθεί επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οι σπουδές προσαρμόζονται στις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και για την πλειοψηφία των μαθητών αυτό που μένει είναι οι δεξιότητες, η κατάρτιση, η σκληρή αξιολόγηση και ο κατακερματισμός της γνώσης. Η συγκεκριμένη απόφαση ανατρέπει, επίσης, τις εργασιακές σχέσεις πολλών εκπαιδευτικών και προετοιμάζει την απόλυση χιλιάδων. Ειδικά οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί των συγκεκριμένων κλάδων καταδικάζονται σε μόνιμη ανεργία, ενώ οι μόνιμοι θα αναγκαστούν να τρέχουν σε 5-6 σχολεία για να συμπληρώσουν ωράριο, δημιουργώντας τη δεξαμενή των «πλεοναζόντων» εκπαιδευτικών για τις επόμενες διαθεσιμότητες.
Πέρα όμως από τα ωρολόγια προγράμματα, έχει ξεσπάσει ένας πολύμορφος αγώνας του εκπαιδευτικού κινήματος συνολικά απέναντι στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις. Με γενικές συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα, συγκεντρώσεις και αποχή από τη διόρθωση των πανελλαδικών εξετάσεων, οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί σηκώνουν ανάστημα. Η ηγεσία της ΟΛΜΕ «έκανε» ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τις κινητοποιήσεις και να δώσει πολύτιμο χρόνο στην πολιτική ηγεσία να περάσει τις στρατηγικές επιλογές της. Ο αγώνας περνά εκ των πραγμάτων στα χέρια των πρωτοβάθμιων σωματείων, στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Το επόμενο διάστημα είναι κρίσιμο, αφού μπροστά μας βρίσκεται η μάχη για την κατάργηση του αντιεκπαιδευτικού νόμου, την επαναφορά όλων των γνωστικών αντικειμένων στο σχολείο, το μπλοκάρισμα της αξιολόγησης και ενάντια στη μετατροπή της επαγγελματικής εκπαίδευσης σε κατάρτιση εργαζομένων για τις ανάγκες και τα κέρδη των επιχειρήσεων.
