Γιώργος Παυλόπουλος
Με τη συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού συστήματος του Ισραήλ, την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ, τη θετική ανοχή της ΕΕ, την ένοχη σιωπή των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων και τη συνενοχή της Παλαιστινιακής Αρχής, ο Νετανιάχου ετοιμάζεται για το καθοριστικό βήμα.
Η ετυμηγορία του ισραηλινού δικαστηρίου για την ενοχή ενός Εβραίου εποίκου, ο οποίος το 2015 είχε κάψει ζωντανό ένα ζευγάρι Παλαιστινίων και το 18μηνο παιδί τους στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως παρηγοριά στον υποδουλωμένο. Κι αυτό, διότι ήρθε σε μια στιγμή που η νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Νετανιάχου –ο οποίος είναι υπόδικος για διαφθορά και θα γίνει ο πρώτος εν ενεργεία πρωθυπουργός που θα καθίσει στο σκαμνί– βάζει τις τελευταίες πινελιές στο σχέδιο προσάρτησης των δεκάδων εβραϊκών οικισμών και της Ιερουσαλήμ στο κράτος του Ισραήλ. Ένα σχέδιο, με το οποίο μπαίνει ουσιαστικά ταφόπλακα στις υπάρχουσες προτάσεις για τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους. Η σύνθεση της ισραηλινής κυβέρνησης δείχνει ότι ο αντίπαλός του και δήθεν δημοκράτης Γκαντζ, μαζί με το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού συστήματος, στηρίζουν το παραπάνω σχέδιο. Είναι γνωστό, επίσης, ότι η Ουάσιγκτον έχει δώσει τις ευλογίες της στον Νετανιάχου για να προχωρήσει το σχέδιό του πριν από τη διεξαγωγή των τελευταίων εκλογών στο Ισραήλ — ενώ δεν αποκλείεται να επιδιώξει η διαδικασία να ολοκληρωθεί πριν τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλές από τις κυβερνήσεις των «27», από την πλευρά τους, έχουν εκφράσει μεν την αντίθεσή τους στην επέκταση και προσάρτηση των οικισμών, όμως είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν θα πάρουν κανένα μέτρο για να αποτρέψουν αυτές τις εξελίξεις — ούτε λόγος, δε, για κυρώσεις, αντίστοιχες με εκείνες που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία για την προσάρτηση της Κριμαίας. Όσο για τα αντιδραστικά και σκοταδιστικά καθεστώτα του αραβικού κόσμου, παρά τις απειλές του βασιλιά της Ιορδανίας –που οφείλονται κυρίως στο γεγονός της παρουσίας τόσων Παλαιστινίων στη χώρα του– ή του Ταγίπ Ερντογάν –ο οποίος έχει φτάσει να εκλιπαρεί τον Τραμπ για βοήθεια– δεν δείχνουν διατεθειμένα να κηρύξουν ανένδοτο ή κάποιου είδους πόλεμο κατά του Ισραήλ. Προτιμούν, άλλωστε, να τα έχουν καλά και επισήμως μαζί του — καθώς ανεπισήμως, πολλά από αυτά, όπως η Σ. Αραβία και η Αίγυπτος, έχουν ήδη αναπτύξει στενές σχέσεις μαζί του. Το μπαλάκι, λοιπόν, βρίσκεται στην πλευρά του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος σε αυτή τη συγκυρία μοιάζει να είναι πιο μόνος από ποτέ, τουλάχιστον σε επίπεδο στήριξης από τους «πάνω». Τόσο από τους εκτός συνόρων όσο και από εκείνους που βρίσκονται εντός, καθώς η διεφθαρμένη και γερασμένη ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής δεν εμπνέει ιδιαίτερη αισιοδοξία. Η απόφαση, άλλωστε, του Μαχμούντ Αμπάς να τερματίσει τη συμφωνία ασφαλείας που υπήρχε με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελεί περισσότερο μια κίνηση εντυπωσιασμού –η σχετική απόφαση είχε ληφθεί από το 2018 αλλάκαθυστερούσε η υλοποίησή της– και σε καμία περίπτωση δεν μαρτυρά αποφασιστικότητα της παλαιστινιακής ολιγαρχίας να συγκρουστεί αποφασιστικά με τους κατακτητές, δίνοντας σήμα για μια νέα Ιντιφάντα.
Στα χέρια του παλαιστινιακού λαού και του διεθνιστικού κινήματος αλληλεγγύης η απόφαση για την αναγκαία απάντηση
Όλα αυτά δεν σημαίνουν, φυσικά, ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει και δεν θα αλλάξει. Είναι χαρακτηριστικό ότι από εδώ και στο εξής, ακόμη και τα στελέχη και οι πραιτωριανοί του παλαιστινιακού καθεστώτος στη Δυτική Όχθη θα έχουν πρόβλημα στις μετακινήσεις τους, μιας και αυτές εξαρτώνταν αποκλειστικά από τη συναίνεση των ισραηλινών αρχών — όπως προέβλεπαν οι απαράδεκτες Συμφωνίες του Όσλο, που ολοκλήρωσαν πλέον την αποστολή τους. Οι κατακτητές συνεχίζουν, επίσης, να διατηρούν τον έλεγχο της μισθοδοσίας τους, ενώ είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσουν να χρεώσουν στον Αμπάς και την κυβέρνησή του τα προβλήματα που θα προκύψουν στη μετάβαση των Παλαιστινίων στις δουλειές τους, ανάμεσα στις διάφορες πόλεις και χωριά, ή ακόμη και στην τροφοδοσία με ενέργεια, νερό, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Με άλλα λόγια, είναι βέβαιο ότι η οργή θα πολλαπλασιαστεί στις τάξεις της σκληρά βασανισμένης και πολλαπλά προδομένης παλαιστινιακής κοινωνίας. Η απόφαση για μια νέα μεγάλη και ηρωική εξέγερση δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε εύκολη, ειδικά στο φόντο που (εν συντομία) περιγράφηκε προηγούμενως. Σε αυτές τις συνθήκες, η ανάπτυξη ενός μαζικού, διεθνιστικού, ενεργού και αποτελεσματικού κινήματος αλληλεγγύης είναι πιο σημαντική παρά ποτέ – και σε αυτό, η Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που αποθεώνει τον «φίλο Νετανιάχου», προφανώς δεν έχει θέση.
Αλληλεγγύη καλλιτεχνών στον λαό της Γάζας
Δεκατρία χρόνια ολοκληρωτικού αποκλεισμού από το Ισραήλ έχουν υπονομεύσει δραματικά τις συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων στη λωρίδα της Γάζας. Ο υπερπληθυσμός (κυρίως στα στρατόπεδα προσφύγων), η εκτεταμένη φτώχεια, η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, οι κατεστραμμένες υποδομές και η ανεπάρκεια του συστήματος υγείας να καλύψει τις ανάγκες, λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε ιατρικό προσωπικό, εξοπλισμό και φάρμακα, συνθέτουν το εφιαλτικό σκηνικό πάνω από τα κεφάλια των 2 εκατ. Παλαιστινίων που διαβιούν στη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή του κόσμου — καθώς ο κίνδυνος εξάπλωσης της πανδημίας, η οποία κατάφερε να σπάσει τον αποκλεισμό, τους καθιστά διπλά αποκλεισμένους, απ’ έξω κι από μέσα… Οι οικονομικές συνέπειες είναι τεράστιες για τον μαρτυρικό λαό. Η ζωή είναι δυσχερέστερη από ποτέ και η ανάγκη άρσης της δολοφονικής πολιτικής του Ισραήλ κατεπείγουσα. Κατανοώντας πως μόνο η αλληλεγγύη και η διεθνής πίεση είναι εκείνη που μπορεί να δώσει ένα τέλος στην «πολιορκία» της Γάζας, εκατοντάδες γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο εκφράζουν τη στήριξή τους στον παλαιστινιακό λαό, υιοθετώντας και παλαιότερο κάλεσμα της Διεθνούς Αμνηστείας προς τις κυβερνήσεις όλων των χωρών για επιβολή στρατιωτικού εμπάργκο ενάντια στο Ισραήλ. Μεταξύ άλλων υπογράφουν οι: Μπράιαν Ίνο, Massive Attack, Κεν Λόουτς, Ναόμι Κλάιν, Πίτερ Γκάμπριελ και Ρότζερ Γουότερς, καθώς και Έλληνες δημιουργοί όπως ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παντελής Βούλγαρης, η Δήμητρα Γαλάνη, η Κάτια Γέρου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Ιωάννα Καρυστιάνη, ο Κυριάκος Κατζουράκης και ο Δημήτρης Πιατάς. «Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα αποτελεί δοκιμασία για τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Αυτόν τον καιρό της διεθνούς κρίσης πρέπει να αγωνιστούμε για δικαιοσύνη, ειρήνη, ελευθερία, και ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξαρτήτως ταυτότητας ή πεποιθήσεων», αναφέρουν σε κείμενο που υπογράφουν και καταλήγουν «μπορεί να μένουμε σπίτι, αλλά η ηθική ευθύνη μας δεν πρέπει […]».
