Η ηγεσία της ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ποτέ δεν υποκρίθηκαν ότι αγαπούν τους πρόσφυγες και τους θέλουν στο έδαφός τους. Ακόμη και οι χώρες που δέχθηκαν κάποιους από αυτούς, όπως η Γερμανία, δεν έκρυψαν ποτέ ότι το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν να καλύψουν τα κενά τους σε εργατικό δυναμικό και μάλιστα με τον φτηνότερο δυνατό τρόπο.
Μέχρι στιγμής, βεβαίως, είναι αλήθεια ότι δεν έχει βρεθεί ανάμεσα στους «28» ένα κοινά αποδεκτό μοντέλο για τη διαχείριση του ζητήματος, καθώς οι προτεραιότητες και οι ανάγκες τους είναι διαφορετικές.
Αυτό το πρόβλημα επιχειρεί να λύσει η πρόταση του Χορστ Ζέεχοφερ, υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης Μέρκελ, προς τους ομολόγους του από Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Πολωνία. Εν συντομία, αυτό προβλέπει απελάσεις-εξπρές από την Frontex όσων αποτυγχάνουν να περάσουν την αρχική διαδικασία «διαλογής» στις χώρες και τα σημεία που πατούν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος — άρα και στα ελληνικά νησιά που θα μετατραπούν σε άτυπα δικαστήρια, τα οποία θα κρίνουν ποιος έχει δικαίωμα ασύλου και ποιος όχι.
Όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις για να περάσει το αίτημά τους στη δεύτερη φάση (εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ποιες θα είναι αυτές…), θα προωθούνται στις χώρες της ΕΕ που θα έχουν συμφωνήσει να τους δέχονται. Ακόμη, όμως, και εκείνες που δεν έχουν πρόθεση να συμμετέχουν με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούν να εκπληρωνουν τις υποχρεώσεις τους προς την «ενωμένη Ευρώπη», στέλνοντας παραπάνω δυνάμεις και μέσα στη Frontex. Οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά και όλοι θα είναι εντάξει — εκτός, φυσικά, από τους πρόσφυγες.
