Γιώργος Παυλόπουλος
Εισβολή στη Συρία
Νέο έγκλημα κατά του λαού των Κούρδων, αλλά και των Τούρκων, με τη συνενοχή ΗΠΑ, Ρωσίας και ΕΕ
Όσα διαδραματίστηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μετά την (τρίτη κατά σειρά) εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, δεν επιτρέπουν αμφιβολία αναφορικά με το ποιος έχει τη στήριξη της «διεθνούς κοινότητας». Βρετανία και Γαλλία, οι οποίες συγκάλεσαν την έκτακτη συνεδρίαση, κατέθεσαν εκ του ασφαλούς ένα κείμενο προς… διαβούλευση, χωρίς καν να το θέσουν σε ψηφοφορία. Ήταν δε με τέτοιο τρόπο διατυπωμένο, ώστε να καταστεί βέβαιη η διαφωνία Αμερικανών και Ρώσων – των πρώτων με την πρόφαση ότι οι τουρκικές δυνάμεις δεν έχουν ξεπεράσει τις «κόκκινες γραμμές» και άρα δεν πρέπει να υποστούν κυρώσεις και των δεύτερων με επίκληση της ανάγκης για αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από το συριακό έδαφος, για να παραμείνει απόλυτο αφεντικό ο προστατευόμενός τους Άσαντ.
Με τη στάση τους, Ουάσινγκτον και Μόσχα επιβεβαίωσαν ότι είναι αποφασισμένες να διεκδικήσουν την Τουρκία με κάθε τρόπο σε αυτή την κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία και πως σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να την πουλήσουν προς χάρη των Κούρδων. Οι οποίοι, όπως είπε ο προκλητικά κυνικός Τραμπ, μπορεί να συνέβαλαν στην αντιμετώπιση του Isis, αλλά δεν βοήθησαν κατά την απόβαση στη… Νορμανδία – την ώρα που ο Πούτιν έβαζε τις μαριονέτες του στη Δαμασκό να δηλώσουν ότι δεν συνομιλούν με αυτούς οι οποίοι συμμάχησαν με τις ΗΠΑ, ενώ τολμούν να διεκδικούν αυτονομία.
Κάπως έτσι, έστω και με πιο σκληρή γλώσσα, αναμένεται να κυλήσει και η σύνοδος κορυφής της ΕΕ την ερχόμενη Πέμπτη, καθώς δεν έχουν περάσει παρά λίγες ημέρες από την επίσκεψη του εταίρου της Μέρκελ, Χορστ Ζεεχόφερ, στην Άγκυρα, όπου επανέλαβε πόσο ανάγκη έχει η Ευρώπη την Τουρκία και την τήρηση της συμφωνίας για το προσφυγικό. Στις πρωτεύουσες των «28», άλλωστε, είναι βέβαιο ότι τα… χρειάστηκαν όταν ο Ερντογάν, γνωρίζοντας καλά το αδύνατο σημείο τους, απείλησε πως εάν τον καταδικάσουν για την εισβολή, κάνουν λόγο για «κατοχή» και του επιβάλλουν κυρώσεις, δεν θα διστάσει να ανοίξει τα σύνορα και να τους στείλει κάπου 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες που έχει στη χώρα του – μαζί φυσικά με τις εκατοντάδες χιλιάδες επιπλέον που θα προκαλέσει ο νέος γύρος του πολέμου στη Συρία.
Ζωτική ανάγκη η αλληλεγγύη προς όλους τους «φτωχοδιάβολους» του αραβικού κόσμου
Όσο για το ΝΑΤΟ, ο γενικός γραμματέας του ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή τις προθέσεις του, καθώς αναγνώρισε το «νόμιμο δικαίωμα της Τουρκίας να προασπίσει την ασφάλειά της». Από την Αθήνα δε όπου βρέθηκε την Πέμπτη, την ώρα που τα τουρκικά κανόνια έσπερναν τον θάνατο σε πόλεις και χωριά των Κούρδων, ο Στόλτενμπεργκ απηύθυνε… έκκληση στην Άγκυρα για «αυτοσυγκράτηση» και την κάλεσε οι «ενέργειές της να είναι μετρημένες και αναλογικές! Κι αυτό ενώ είχε απέναντί του τον Μητσοτάκη ο οποίος αν και καταδίκασε στα λόγια την εισβολή (αφού είχε αναμείνει επί 48ωρο τι θα πει ΕΕ…), συμφωνούσε πλήρως με τον προσκεκλημένο του για τους στόχους και τις προτεραιότητες του ΝΑΤΟ – ενώ την ίδια στιγμή, είχε δοθεί επείγον κυβερνητικό σήμα στην αστυνομία και την ΕΥΠ να σφίξουν τον κλοιό γύρω από τους Κούρδους στην Ελλάδα, καθώς έχουν «στενές σχέσεις με αντιεξουσιαστές».
Πρακτικά, λοιπόν, δεν χωράει αμφιβολία πως οι ηρωικοί υπερασπιστές του Κομπάνι και του Καμισλί, του Ταλ Αμπιγιάντ και του Ρας αλ-Άιν, είναι αυτή τη φορά μόνοι τους απέναντι στην πολεμική μηχανή του Ερντογάν και τους συμμάχους της, πρώην και νυν τζιχαντιστές. Αυτούς που ξεκινούν για τη μάχη με τις προτροπές των ιμάμηδων ότι «όσο περισσότερους Κούρδους σκοτώσουν τόσο πιο κοντά στον Αλλάχ θα βρεθούν», ενώ ελπίζουν να δουν πολλούς βετεράνους του Isis να πυκνώνουν τις γραμμές τους το επόμενο διάστημα, μιας και οι εισβολείς στοχεύουν συστηματικά τις φυλακές στις οποίες κρατούνται αιχμάλωτοι.
Προφανώς, οι Κούρδοι της Συρίας κατανοούν τώρα το μεγάλο λάθος που διέπραξε η ηγεσία τους όταν πόνταραν την τύχη του αγώνα στους Αμερικανούς και έδιναν βάση στις υποσχέσεις ότι δεν θα τους εγκατέλειπαν ποτέ. Ωστόσο, τούτη τη στιγμή, που συντελείται ένα ακόμη έγκλημα σε βάρος του λαού του Κουρδιστάν – και της Τουρκίας, που αναγκάζεται να προσφέρει τα παιδιά του σαν κρέας στη μηχανή του πολέμου – αυτή η διαπίστωση έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Άμεση και ζωτική προτεραιότητα έχει η ανάπτυξη ενός ισχυρού κινήματος αλληλεγγύης, κατά της εισβολής και του πολέμου. Στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, στην Ελλάδα και την Τουρκία, που αυτή τη στιγμή ζει πρακτικά σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, με τη στρατοχωροφυλακή να έχει εξαπολύσει νέες διώξεις κατά των Κούρδων, τα ΜΜΕ να ξερνούν εθνικιστικό δηλητήριο, τις δημόσιες υπηρεσίες και τα σχολειά να βιώνουν καθημερινά κηρύγματα υπέρ του ένδοξου στρατού και του προέδρου, ο οποίος είναι οπλισμένος με τη στήριξη και τις ιαχές όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων πλην του HDP.
Ένα τέτοιο κίνημα, για να είναι αποτελεσματικό και πραγματικά αντιπολεμικό, οφείλει να στηρίξει όχι μόνο το δικαίωμα των Κούρδων στην αυτοδιάθεση, αλλά και το ελπιδοφόρο εγχείρημα που έχει αναπτυχθεί στη Ροζάβα, με πρωτοπόρες και αμεσοδημοκρατικές λαϊκές δομές. Και ταυτόχρονα να στηριχθεί στις δυνάμεις που ξεπηδούν ξανά σε μια σειρά χώρες του αραβικού κόσμου, φέροντας ξανά το κοινωνικό ζήτημα και την ταξική πάλη στην επιφάνεια. Όπως στο Ιράκ που συγκλονίζεται από καθημερινές διαδηλώσεις και βίαιη καταστολή, την Αίγυπτο όπου έκαναν πάλι δειλά την εμφάνισή τους τα χρώματα της Άνοιξης, αλλά και στη Τουρκία στην οποία εκατομμύρια φτωχοδιάβολοι κοιτούν πλέον στα μάτια τον «σουλτάνο» και αμφισβητούν τα δήθεν θαύματά του.
