Δημήτρης Σταμούλης
▸ Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός επιδιώκει
αυλαία στις αγωνιστικές αντιδράσεις
Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων και μιας σειρά εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων σε απεργιακή συγκέντρωση στα Χαυτεία, ώρα 11.00 π.μ.
Η απεργιακή κινητοποίηση της Τρίτης, παρά το ότι έγινε χωρίς σχετική απόφαση της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ, και στηρίχθηκε στις πλάτες πρωτοβάθμιων σωματείων κυρίως του ιδιωτικού τομέα και κλάδων όπως οι συγκοινωνίες και οι ναυτεργάτες, βρήκε σημαντική ανταπόκριση σε ένα αγωνιστικό δυναμικό εργαζομένων, δημιουργώντας προϋποθέσεις συνέχισης και κλιμάκωσης του αγώνα για την ανατροπή των κυβερνητικών σχεδιασμών. Σημείο αναφοράς ήταν η απεργιακή περιφρούρηση στο λιμάνι του Πειραιά, όπου εκατοντάδες απεργοί και αλληλέγγυοι, με αποφασιστική συμβολή συνδικαλιστών από την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων και των δυνάμεων του ΝΑΡ, της νΚΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έδωσαν την μάχη υπεράσπισης της απεργίας, που οι εφοπλιστές πέτυχαν να κηρυχτεί «παράνομη». Η μαζική παρουσία του κόσμου του αγώνα έριξε στο κενό τη διπλή απόπειρα των εφοπλιστών (πρωί και απόγευμα) να σπάσει η απεργία. Σημαντικές περιφρουρήσεις έγιναν στην Cosco (από το ΠΑΜΕ) και σε μια σειρά άλλους χώρους (εργοτάξια, τράπεζες, βιβλίο, ξενοδοχεία κ.α.).
Στην Αθήνα έγιναν τρεις συγκεντρώσεις με τη συμμετοχή χιλιάδων εργαζόμενων και νέων. Στα Χαυτεία κάλεσαν η πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων, σωματεία του ιδιωτικού τομέα (Πλαίσιο, Πάμπλικ, Νόκια, βιβλίου-χάρτου, ΣΕΦΚ κ.α.), σύλλογοι εκπαιδευτικών, το συντονιστικό των αναπληρωτών καθώς και αριστερές οργανώσεις και συλλογικότητες. Στην πλατεία Κλαυθμώνος διοργανώθηκε συγκέντρωση από ΕΚΑ και ΑΔΕΔΥ, την οποία στήριξαν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΜΕΤΑ και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Εκεί, μάλιστα, είχαν το θράσος να εμφανιστούν κορυφαία πρώην κυβερνητικά και κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως Τσακαλώτος, Σκουρλέτης, Βούτσης, Χριστοδουλοπούλου, που με αυτόν τον προκλητικό τρόπο επιχείρησαν να «ξεπλύνουν» τις ευθύνες τους για την αντεργατική πολιτική που ακολούθησαν. Στα Προπύλαια συγκεντρώθηκε το ΠΑΜΕ, το οποίο συγκρότησε και την πιο μαζική συγκέντρωση.
Στη Θεσσαλονίκη, το Εργατικό Κέντρο δεν προκήρυξε απεργία. Στην απεργιακή συγκέντρωση της Καμάρας κάλεσαν ΕΛΜΕ και σύλλογοι δασκάλων και συσπειρώθηκε το μπλοκ αγώνα των εκπαιδευτικών, εργαζόμενοι και φοιτητές. Κάλεσμα είχαν απευθύνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ (μ-λ), η ΕΣΕ και άλλες συλλογικότητες. Στο άγαλμα Βενιζέλου κάλεσαν σε διαφορετικές ώρες ΠΑΜΕ και ΕΔΟΘ.
Οι ταξικές δυνάμεις προτείνουν κλιμάκωση σε περιεχόμενο, νέες απεργίες και οργάνωση αγώνα με διαδικασίες βάσης
Παρά την επίθεση που δέχτηκε η απεργία από το κράτος τους εφοπλιστές και τον εργοδοτικό μηχανισμό της ΓΣΕΕ, αλλά και το γεγονός ότι κάποιοι κλάδοι δεν κήρυξαν καν απεργία και τις συνολικότερες δυσκολίες και την απογοήτευση που είναι κυρίαρχη στους χώρους δουλειάς, η αποτίμηση της απεργίας στις 24/9 είναι θετική. Ήταν η πρώτη μαχητική απεργιακή αντίδραση στην κυβέρνηση της ΝΔ που επιχειρεί να εφαρμόσει το δόγμα «σοκ και δέος». Επιβεβαιώθηκε ότι όταν υπάρχει αποφασιστικότητα και επιμονή από ένα «μπλοκ» αγωνιστικών και ταξικών δυνάμεων τότε η διάσπαση μεταφέρεται στον εργοδοτικό συνδικαλισμό και η απεργία μπορεί να γίνει και χωρίς τη ΓΣΕΕ! Η ΓΣΕΕ, από την άλλη, με την «απεργία» για τις 25/9 που έβαλε μερικά μικρά περιφερειακά ΕΚ να αποφασίσουν, επιδίωξε έναν τραγελαφικό απεργοσπαστικό αντιπερισπασμό. Μάλιστα ο ίδιος ο Παναγόπουλος δήλωσε σε συνέντευξή του οργισμένος ότι «προκηρύσσουν απεργίες όποτε γουστάρουν», λέγοντάς τα για το ΠΑΜΕ για να τα ακούσουν όλοι όσοι αρνούνται να υποταχθούν στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό! Τώρα η ΓΣΕΕ κάνει ρελάνς, επιδιώκοντας να ανακτήσει τον έλεγχο στον εργατικό συνδικαλισμό με την απεργία στις 2/10, παρά και ενάντια στην απαίτηση του κόσμου του αγώνα για σοβαρό απεργιακό σχεδιασμό κλιμάκωσης και όχι για μια απεργία-αυλαία. Είναι σαφές λοιπόν ότι οι Παναγόπουλοι και σία δεν έχουν στο μυαλό τους την επιτυχία του αγώνα αλλά την ανοιχτή υπονόμευσή του, την ήττα και το «αναίμακτο» πέρασμα των μέτρων της κυβέρνησης, ειδικά όλων εκείνων που σχετίζονται με την ακόμα βαθύτερη πρόσδεση του συνδικαλισμού στο κράτος και την εργοδοσία, νομίζοντας ότι οι ίδιοι θα συνεχίσουν να παίζουν τον βρόμικο ρόλο τους.
Οι τελευταίες εξελίξεις σε ΕΚΑ και ΑΔΕΔΥ και η στάση των διαφόρων δυνάμεων είναι ενδεικτικό των προθέσεών τους. Το ΕΚΑ ακολουθώντας μια σειρά άλλων Εργατικών Κέντρων που ελέγχονται από τη ΓΣΕΕ, αποφάσισε την Πέμπτη νέα 24ωρη απεργία για τις 2/10. Όμως οι ίδιες δυνάμεις που προτείνουν απεργία για τις 2/10 στον ιδιωτικό τομέα (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) , μία μέρα νωρίτερα, αρνήθηκαν 24ωρη απεργία στην ΑΔΕΔΥ, όπου τελικά «βγήκε» μόνο μια τρίωρη στάση εργασίας για την ημέρα εκείνη. Οι προθέσεις των εκπροσώπων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι σαφείς καθώς μεθοδεύουν «αυλαία» στις όποιες αντιδράσεις. Μάλιστα στο ΕΚΑ για την συνέχεια δεν πρότειναν καμία άλλη απεργία. Είναι ενδεικτικό ότι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 2/10 «βλέπουν» ένα «απογευματινό συλλαλητήριο» και «ακτιβισμούς», πρόταση με την οποία συμφώνησαν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.
Ερωτηματικά όμως προκαλεί η στάση του ΠΑΜΕ. Αμέσως έσπευσε να μπει στο σχέδιο της ΓΣΕΕ για τις 2/10, παρόλο η απεργία δεν εντάσσεται σε κανένα αγωνιστικό σχεδιασμό κλιμάκωσης, ενώ ενέχει τον κίνδυνο να ξαναγυρίσει η πρωτοβουλία των κινήσεων στον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ταυτόχρονα, δεν πρότεινε κανένα απεργιακό σχέδιο συνέχισης ενόψει κατάθεσης και ψήφισης του πολυνομοσχεδίου στη βουλή.
Το ανεξάρτητο ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα καταθέτει ολοκληρωμένη πρόταση κλιμάκωσης στο περιεχόμενο (εκτός από το πάρτε πίσω το νόμο, διεκδικήσεις για μισθό, μείωση χρόνου εργασίας), στην οργάνωση του αγώνα με διαδικασίες βάσης (χώρος και χρόνος για συνελεύσεις) και στη μορφή (νέες απεργίες και κινητοποιήσεις). Χρειάζονται συνελεύσεις στα πρωτοβάθμια σωματεία, συνεδριάσεις σε ομοσπονδίες – εργατικά κέντρα και συντονισμός στις αποφάσεις και τη δράση τους, τουλάχιστον όλων αυτών που σηκώσανε και το βάρος της απεργίας στις 24/9 και όσων ακόμα θέλουν να μπουν στον αγώνα. Κάλεσμα για συντονισμό όλων αυτών και προκήρυξη νέας μεγάλης πανεργατικής απεργίας στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Συνέχιση του απεργιακού αγώνα μετά τις 2 Οκτώβρη και όχι κλείσιμο των κινητοποιήσεων.
Επόμενος σταθμός είναι η απεργία στις 2/10, στην οποία ο κόσμος του πρέπει αγώνα να δώσει τη μάχη της επιτυχίας, κόντρα στο σχέδιο αποκλιμάκωσης του υποταγμένου συνδικαλισμού, ως βήμα για τη συνέχιση του αγώνα.
