Περιφ. σύμβουλος Αττικής, υποψήφια στην Α Αθήνας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Όταν η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται με αγώνες, τότε η δυσαρέσκεια πάει δεξιότερα, γιατί ο κόσμος θεωρεί λύση την ανάθεση, λέει στο Πριν η Φλώρα Νικολιδάκη, υποψήφια με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Α’ Αθήνας. Η περιφερειακή σύμβουλος Αττικής, που έχει καιρό διαχωρίσει την πορεία της από τον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνει πως «ο κόσμος του κινήματος καταλαβαίνει από ένστικτο πως χρειάζεται ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Το ΚΚΕ θέλει «ενότητα με το κόμμα», ενώ η ΛΑΕ βρίσκεται σε ένα «πολιτικό κενό».
Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε προοδευτική συμμαχία για να μην έρθει η Δεξιά. Δεν σας αφορά αυτό το κάλεσμα;
Όχι, δεν μας αφορά γιατί δεν είμαστε γενικά κι αόριστα προοδευτικοί, είμαστε κομμουνιστές και σε κάθε ιστορική στιγμή ορίζουμε το στόχο που θεωρούμε ως πρόοδο των λαϊκών αγώνων. Το 1967-74, προοδευτικός στόχος ήταν να πέσει η χούντα και όχι να τα βρούμε μαζί της, όπως έλεγε το «εσωτερικό». Το 1974 προοδευτικός στόχος ήταν να μην παγιωθεί η διχοτόμηση της Κύπρου και να προχωρήσει ο εκδημοκρατισμός των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και της δημόσιας ζωής. Το 1981 προοδευτικός στόχος ήταν να σπάσει η πολιτική ανοησία του συνθήματος «στις 18 σοσιαλισμός». Το 1989 προοδευτικός στόχος ήταν να μην ισοπεδωθεί μαζί με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η ιδέα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας με ηγέτιδα κοινωνική δύναμη την εργατική τάξη. Το 2004, προοδευτικός στόχος ήταν να μη γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 2010, προοδευτικός στόχος ήταν να μην περάσει το Μνημόνιο, ως ιδεολογία και ως πρόγραμμα. Το 2015 προοδευτικός στόχος ήταν να μην εφησυχάσει το λαϊκό κίνημα από το σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το 2019 προοδευτικός στόχος είναι η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος έξω από το γραφειοκρατικό και νεοφιλελεύθερο οχυρό της «ΓΣΕΕ» και η οργάνωση της πάλης των εργαζομένων με σκοπό την ανατροπή του δόγματος της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας.
Σε τι από όλα αυτά αναφέρεται η «Προοδευτική Συμμαχία» του ΣΥΡΙΖΑ;
Παρά την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η δυσαρέσκεια δεν στράφηκε προς τα αριστερά όμως… Γιατί;
Γιατί όταν η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται με αγώνες, τότε η δυσαρέσκεια πάει δεξιότερα, γιατί ο κόσμος θεωρεί λύση την ανάθεση. Όμως πιστεύω ότι εμάς δεν μας αφορά, η συμπεριφορά του «χυλού» που λέγεται εκλογικό σώμα. Το εκλογικό σώμα ζυμώνεται από υπερσύγχρονα κέντρα που ελέγχουν όλο το σύστημα μαζικής επικοινωνίας, σε όλη τη διάρκεια μεταξύ των εκλογικών αναμετρήσεων, έτσι ώστε να είναι «έτοιμο» την ώρα της κάλπης, να επιλέξει με «ρεαλισμό» την «εφικτή» λύση, ή όπως έμαθαν να παπαγαλίζουν κάτι πρώην αριστεροί «την εφαρμοσμένη πολιτική».
- Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκινήσαμε μια συνεργασία μέσα από την πρωτοβουλία της ΔιΕΕξόδου. Στη συνέχεια συναντηθήκαμε στις συζητήσεις για την αμεσότητα του οράματος του κομμουνισμού. Θετικό ρόλο έπαιξε η συνεργασία στην Περιφέρεια Αττικής.
Συμμετέχετε στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρότι δεν είστε μέλος της. Για ποιους λόγους;
Πολύ σας ευχαριστώ γι αυτή την ερώτηση. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα σκεφτεί ότι συνεργάζομαι με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα 65 μου για να κάνω καριέρα. Το ελπίζω αυτό. Συμμετέχω στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί είναι μία εκ των δύο επιλογών που μπορεί να κάνει κανείς, εφ’ όσον εντάσσει τον εαυτό του στην κομμουνιστική αριστερά. Η άλλη επιλογή είναι το ΚΚΕ. Ωστόσο, παρ’ ότι δυσκολεύτηκα πολύ να το παραδεχτώ, η στάση του ΚΚΕ στην Περιφέρεια ήταν η στάση της ενότητας με το κόμμα. Ανήκω σε άλλη σχολή, αυτή που παλεύει για την ενότητα του λαού πάνω στα προβλήματά του. Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκινήσαμε μια συνεργασία μέσα από την πρωτοβουλία της ΔιΕΕξόδου. Στη συνέχεια συναντηθήκαμε στις συζητήσεις για την αμεσότητα που έχει πλέον το όραμα του κομμουνισμού.
Υπήρχε και η θετική εμπειρία από το μετωπικό, ενωτικό εγχείρημα στην Περιφέρεια Αττικής, με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή. Έπαιξε ρόλο;
Συνεχίζοντας από την προηγούμενη ερώτηση θέλω να πω, ότι προφανώς και έπαιξε ρόλο. Μια πενταετής θητεία είναι αρκετό χρονικό διάστημα για να εκδηλωθούν συμπεριφορές και να γίνουν φανεροί οι στόχοι των δυνάμεων που συγκροτούσαν το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Κατ’ αρχήν διαπίστωσα ότι τόσο η Δέσποινα Κουτσούμπα όσο και ο Νίκος Αδαμόπουλος, ως εκπρόσωποι της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής, μας πλησίασαν χωρίς ποτέ να θέσουν ζήτημα αποδοχής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και μάλιστα θα προτιμούσαν συνεργασία με το σχήμα που είχαμε συγκροτήσει διαχωρίζοντας τη θέση μας από την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πλήρη αντίθεση με το ΚΚΕ, το οποίο προσπάθησε να διαλύσει αυτή την ομάδα των ανεξαρτήτων περιφερειακών συμβούλων, πράγμα που τελικά το κατάφερε.
Ο κόσμος της Αριστεράς έχει δεχθεί πολλές απογοητεύσεις τα τελευταία χρόνια. Γιατί να ψηφίσει ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Είναι πολύ απλό για έναν κομμουνιστή να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει πιο δυνατή. Αυτό ο άνθρωπος που συμμετέχει στο κίνημα το καταλαβαίνει και από ένστικτο. Ο δεύτερος λόγος, που προσωπικά με αγγίζει πάρα πολύ, είναι γιατί στους ελεύθερους ανθρώπους δεν αρέσουν οι εκβιασμοί. Αν το καλοσκεφτούμε, τελικά όλη η μεταπολίτευση που ονομάζεται δημοκρατία, ουσιαστικά αποδέχεται μόνο δύο κόμματα: της δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας. Με τις όποιες εκφράσεις τους. Όλα τα άλλα τα θεωρεί χαμένη ψήφο. Τότε γιατί κατηγόρησαν τόσο πολύ τη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης; Εκεί υπήρχε ένα κόμμα και εδώ εναλλάσσονται δύο κόμματα που κάνουν την ίδια δουλειά με διαφορετικό πολιτικό προσωπικό. Που είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ανεκτή η ποικιλία και η πολυφωνία. Αυτή όμως είναι η πρόκληση.
Είναι ένα κάλεσμα προς «μυημένους» αριστερούς ή αφορά ευρύτερα τους εργαζόμενους;
Ως στόχοι πάλης, προφανώς και αφορούν όλους τους εργαζόμενους. Ως ψήφος, χρειάζεται να έχεις περάσει και ένα φροντιστήριο.
Λίγες μέρες πριν τις εκλογές κατατέθηκαν προτάσεις για εκλογική συνεργασία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ΛΑΕ ή και με το ΚΚΕ. Ποια είναι η γνώμη σου;
Ας αφήσουμε στην άκρη το ΚΚΕ. Η μόνη συνεργασία που δέχεται είναι να το ακολουθούμε πιστά. Σχετικά με τη ΛΑΕ όμως έχω ένα πολύ βασικό ερώτημα προς όσους θέτουν μια τέτοια πρόταση: -γιατί; Τι είναι αυτό που λέει η ΛΑΕ; Και κυρίως τι είναι αυτό που πράττει η ΛΑΕ; Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα σύνολο πολύ αγαπητών φίλων και αγωνιστών, που όλοι μαζί δεν συγκροτούν κάτι. Ούτε σαν οργάνωση, ούτε σαν θεωρία, ούτε σαν πολιτική άποψη. Η ΛΑΕ βρίσκεται σε ένα πολιτικό κενό. Αυτό είναι το πρόβλημά της. Και δεν μπορεί να το λύσει κανείς άλλος εκτός από την ίδια.
