Δημήτρης Τζιαντζής
Εκτός από το τανγκό και ο προεκλογικός χορός χρειάζεται δύο παρτενέρ-μονομάχους που λικνίζονται στο ρυθμό της ίδιας πολιτικής και των σκανδάλων.
Οι ανακατατάξεις στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια έχουν επιβεβαιώσει τη διάσημη ατάκα του επιτελείου του Μπιλ Κλίντον «είναι η οικονομία, ανόητε», που σημαίνει ότι ο κόσμος εξακολουθεί να ψηφίζει με βασικό κριτήριο την οικονομική του επιβίωση. Αναρωτιέται κανείς λοιπόν εφόσον η οικονομία όντως πηγαίνει τόσο καλά, γιατί η προεκλογική ατζέντα με ευθύνη και των δύο κομμάτων έχει μετατοπιστεί στα σκάνδαλα, τη διαπλοκή και την ασφάλεια; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι και τα δύο κόμματα έχουν δεσμευτεί ανεξάρτητα, από ποιο θα επικρατήσει στις εκλογές, να ολοκληρώσουν στο ακέραιο όλες τις σαρωτικές μεταρρυθμίσεις που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ). Αυτό που κέρδισαν οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια δεν είναι οικονομική ανεξαρτησία, αλλά ένα μακρύτερο λουρί.
Ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί, σημειώνει άλλωστε πως παρ’ όλες τις θυσίες το δημόσιο χρέος της Ελλάδας συνεχίζει να αυξάνεται αντί να μειώνεται και πως προβλέπεται να χτυπήσει ταβάνι στο 182,5% του ΑΕΠ φέτος, να υποχωρήσει στο 167,4% του ΑΕΠ έως το 2020 και να πέσει κάτω από το 100% του ΑΕΠ σε 41 χρόνια (!) υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχιστεί μέχρι τότε με αυστηρότητα το πρόγραμμα λιτότητας με τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Το τελευταίο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα είναι η δέσμευση πως όσο είναι κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, το αφορολόγητο (το οποίο ψήφισε η… κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!) δεν θα μειωθεί, ρίχνοντας το μπαλάκι στον Κυριάκο Μητσοτάκη πως, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα διστάσει να εφαρμόσει όλα τα τα προνομοθετημένα μέτρα. Ορισμένοι αξιωματούχοι (όπως ο Βάλντις Ντομπρόβσκις) αφήνουν –με πολλές επιφυλάξεις– ανοιχτό παράθυρο να συζητηθεί το θέμα, ωστόσο η πλειοψηφία του Eurogroup (όπως επιβεβαιώθηκε στο Βουκουρέστι) όπως και το ΔΝΤ τονίζουν ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για τη «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» η οποία χαρακτηρίζεται διαρθρωτικό και όχι δημοσιονομικό μέτρο. Αν είναι κάτι άλλωστε που μας έχει διδάξει η τελευταία δεκαετία είναι ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις και προγράμματα όλων των κομμάτων πετιούνται την επόμενη μέρα στο καλάθι των αχρήστων.
Να θυμίσουμε ότι και στο παρελθόν οι δανειστές, στη διάρκεια παλαιότερων προεκλογικών περιόδων, είχαν τονίσει ότι δεν δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε όσα υπόσχονται τα κόμματα και ότι δείχνουν κατανόηση στις… ιδιαιτερότητες της μάχης της κάλπης. Μέρος του νέου κυβερνητικού αφηγήματος είναι και η μερική προπληρωμή οφειλών προς το ΔΝΤ συνολικού ύψους 3,5-4 δισ. ευρώ, κάτι που υποτίθεται θα οδηγήσει σε «λιγότερο ΔΝΤ και λιγότερη πίεση». Να θυμίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε αρχικά υποσχόμενος τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και στην πορεία συμβιβάστηκε με μια επιμήκυνση των πληρωμών, η οποία ήδη είχε συμφωνηθεί από το 2012. Σήμερα η κυβέρνηση όχι μόνο έχει ενταφιάσει οριστικά το αίτημα ονομαστικής διαγραφής του χρέους, αλλά πανηγυρίζει ότι προπληρώνει μέρος των δανείων. Τίποτα δεν δείχνει πάντως ότι το ΔΝΤ έχει κάποια πρόθεση να αποχωρήσει και να μην παραμείνει σε συμβουλευτικό τουλάχιστον ρόλο. Οι ευρωπαίοι δανειστές έχουν κάνει σαφές ότι θεωρούν πολλαπλά απαραίτητη τη συνέχεια της παρουσίας του ΔΝΤ, κυρίως για να εξακολουθεί όταν χρειαστεί να παίζει το ρόλο του «κακού μπάτσου» για όλα τα σκληρά μέτρα περικοπών που επιθυμεί το ευρωπαϊκό διευθυντήριο.
Η μείωση του αφορολόγητου ορίου αναμένεται να προκαλέσει στους οικονομικά ασθενέστερους την πιο βαριά επιδείνωση της τελευταίας τετραετίας. Χαρακτηριστικά, ένας μισθωτός του ιδιωτικού τομέα που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό (ετήσιο εισόδημα 9.100 ευρώ) θα κληθεί να πληρώσει φόρο 730 ευρώ για το εισόδημά του, ενώ μέχρι σήμερα δεν πλήρωνε φόρο.
Μετά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια δεν υπάρχει οικονομική ανεξαρτησία, αλλά ένα μακρύτερο λουρί
Όσον αφορά τις υποσχέσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ περί διαπραγμάτευσης για πιο χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ντομπρόβσκις αποκλείει κατηγορηματικά μια τέτοια προοπτική, αναφέροντας ότι μια συζήτηση για μείωσή τους «είναι αυτή τη στιγμή αντιπαραγωγική, καθώς θέτει σε κίνδυνο την πλήρη επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές για δανεισμό».
Μαγική είναι και η εικόνα στο πεδίο της απασχόλησης, με την κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τη μείωση της ανεργίας, όταν αυτό οφείλεται κυρίως στην αύξηση των νέων θέσεων ελαστικής και όχι πλήρους απασχόλησης. Συγκεκριμένα, τον περασμένο μήνα, οι νέες συμβάσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης ανήλθαν στο 54,12% (επί του συνόλου των νέων συμβάσεων) έναντι του 51,12% που είχαν ανέλθει τον αντίστοιχο μήνα πέρσι. Αντίθετα, οι νέες συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν στο 45,88% έναντι 48,88%. Ο ΣΕΒ πάντως εξακολουθεί να μην είναι ικανοποιημένος, και στο μηνιαίο δελτίο του σημειώνει πως η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας συνεχίζεται με χαμηλότερους ρυθμούς των αναμενόμενων και χωρίς σαφείς ενδείξεις ότι δημιουργούνται συνθήκες επιτάχυνσης της επενδυτικής και της οικονομικής δραστηριότητας. Ακόμα οι βιομήχανοι απειλούν πως «η χειροτέρευση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της χώρας που, αργά ή γρήγορα, θα επιβαρυνθεί περαιτέρω από διάφορες προεκλογικές παροχές και μέτρα χαλάρωσης της δημοσιονομικής πειθαρχίας». «Τυράκι» στο δρόμο για τις κάλπες είναι η ρύθμιση οφειλών προς τα ασφαλιστικά ταμεία σε 120 δόσεις που αναμένεται να έρθει προς ψήφιση μετά το Πάσχα.
Εκτός από το τανγκό και ο προεκλογικός χορός φαίνεται ότι χρειάζεται δύο παρτενέρ-μονομάχους που λικνίζονται στο ρυθμό των σκανδάλων, της «τάξης και της ασφάλειας», επιφυλάσσοντας στο λαό το ρόλο του θύματος και του θεατή.
