Δημήτρης Σταμούλης
Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει νοθεία και πλαστούς αντιπροσώπους, η ΑΤΕ τονίζει πως οι συσχετισμοί αλλάζουν με ανεξάρτητη ταξική δράση
Σκηνές βίας, απροκάλυπτης νοθείας και εργοδοτικής τρομοκρατίας κυριάρχησαν στο κατ’ ευφημισμό (37ο) συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα, που υποτίθεται θα ξεκινούσε την Πέμπτη. Αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές το Σάββατο το πρωί, το μόνο που είχε ξεκινήσει και βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη ήταν ένα σκληρό παζάρι μηχανισμών των επίσημων παρατάξεων για το μοίρασμα των συσχετισμών, των καρτών των αντιπροσώπων και εν τέλει των νέων «καρεκλών» σε ένα «τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο» που ελάχιστη σχέση έχει πλέον με τον πραγματικό κόσμο της μισθωτής εργασίας του ιδιωτικού τομέα.
Ενδεικτικό της παρακμής και της απόλυτης ξεφτίλας του αστικοποιημένου και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού ήταν ότι κυκλοφορούσαν στο ξενοδοχείο και τους πέριξ του συνεδρίου χώρους… 950 κάρτες ενώ υποτίθεται οι αντιπρόσωποι είναι περίπου 350! Οι… ορντινάντσες των καθεστωτικών παρατάξεων είχαν βάλει κάρτες ακόμα και κάτω από… μαξιλάρια και σεντόνια, ώστε οι επίδοξοι αντιπρόσωποι να τις βρουν έτοιμες! Καμιά από αυτές δεν ταυτοποιήθηκε, ούτε φυσικά νομιμοποιήθηκε από κάποια διαδικασία.
Επιπλέον, εντάσεις, σπρωξιές και προπηλακισμοί δεν έλειψαν ούτε στην Καλαμάτα, μετά τα τρία επεισόδια στο… σίριαλ «συνέδριο ΟΙΥΕ» στην Αθήνα. Την Πέμπτη εκατοντάδες μέλη του ΠΑΜΕ κατέλαβαν τον χώρο στο Μέγαρο Χορού όπου είχε προγραμματιστεί η τελετή έναρξης του συνεδρίου, ενώ την Παρασκευή ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ με την συνδρομή «φουσκωτών» από κλάδους όπως σεκιούριτι κ.α. επιτέθηκαν σε περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και εισήλθαν βίαια στο χώρο του συνεδρίου. Απάντηση «στις πρακτικές συνδικαλιστικής μαφίας, που χρησιμοποιεί η πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ» έδωσε ξανά το ΠΑΜΕ με νέα συγκέντρωση των δυνάμεών του το πρωί του Σαββάτου έξω από το ξενοδοχείο όπου υποτίθεται ότι διεξάγεται το συνέδριο.
Στο επίκεντρο των αντιπαραθέσεων ήταν, από μεριάς του ΠΑΜΕ, 53 «αντιπρόσωποι» που δεν έπρεπε να λάβουν μέρος καθώς ήταν εργοδότες, νόθοι και πλαστοί αντιπρόσωποι από την περιβόητη Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ). Ο Γ. Τασιούλας (ΠΑΜΕ) ζήτησε να δοθούν πίσω όσες κάρτες αντιπροσώπων έχουν μοιραστεί και να ξαναδοθούν από οργανωτική επιτροπή, έτσι ώστε να μην πάρουν κάρτες οι νόθοι. Ο Γ. Παναγόπουλος απάντησε ότι έχει από μέρες συνεδριάσει η Εκτελεστική Γραμματεία της ΓΣΕΕ, όπου έχει αποφασίσει που θα δοθούν οι κάρτες. Ως κίνησης καλής θέλησης (!), ο γνωστός εργοδοτικός από τον κλάδο των καζίνο Καραγεωργόπουλος δήλωσε πως παραιτείται εάν αυτό επιθυμεί το ΠΑΜΕ, προκειμένου να ξεκινήσει το συνέδριο, επιδιώκοντας προφανώς να ρίξει την προσοχή στην δική του καραμπινάτη περίπτωση εργοδοτικού αντιπροσώπου και να περάσουν στη… ζούλα δεκάδες άλλοι που έχουν «εκλεγεί» με τις αλχημείες των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.
Το ΠΑΜΕ από τη μεριά του μπορεί να καταγγέλλει τη βία και τη νοθεία του κυρίαρχου συνδικαλισμού, αλλά έχει την αυταπάτη της «αλλαγής συσχετισμών» μέσα στους μηχανισμούς. Ακραία έκφραση αυτής της αντίληψής του είναι και η προσφυγή στα αστικά δικαστήρια για το διορισμό προσωρινής μονοπαραταξιακής διοίκησης στην ΟΙΥΕ! Δεν προτείνει, ούτε οργανώνει διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο και κέντρο αγώνα, παρά μόνο διαμαρτύρεται, ακολουθώντας κατά βάση τον «αγωνιστικό» σχεδιασμό ήττας και εκφυλισμού της ΓΣΕΕ.
Οι αντιπρόσωποι της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας, με ανακοίνωσή τους κάνουν λόγο για «εκφυλιστικά φαινόμενα», επισημαίνοντας ότι «αποτελούν λογικό επακόλουθο της απροκάλυπτα φιλοεργοδοτικής στάσης της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, της υποταγής της στη λογική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, στον ‘’κοινωνικό εταιρισμό’’». Υπογραμμίζουν χαρακτηριστικά: «Η ηγεσία της YESS-EE έχει πάρει σαφή ταξική θέση υπέρ του ΣΕΒ, του κεφαλαίου και της ΕΕ, όπως απέδειξε περίτρανα και στο δημοψήφισμα. Στέκεται ανοιχτά απέναντι στα εργατικά συμφέροντα, γι΄ αυτό και η πλειοψηφία των εργαζόμενων και των ανέργων της έχει γυρίσει την πλάτη». Όπως σημειώνουν, «απέναντι στην κρίση και τον εκφυλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, προτάσσουμε ως επείγουσα προτεραιότητα την ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος των εργαζομένων. Με συνδικάτα με πλήρη ανεξαρτησία, πολιτική και οικονομική αυτοτέλεια από το κεφάλαιο, τους πολιτικούς του εκπροσώπους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το κράτος.»
Αναλυτικά η ανακοίνωση των αντιπροσώπων της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ
Οι αντιπρόσωποι της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, καταγγέλλουμε τα σκηνικά βίας, απροκάλυπτης νοθείας και πρωτοφανούς σαπίλας και εκφυλισμού με την παρουσία της αστυνομίας και εισαγγελέα, που κυριάρχησαν στο κατ’ ευφημισμόν (37ο) συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα που υποτίθεται θα ξεκινούσε την Πέμπτη, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ενδεικτικό της σαπίλας είναι το γεγονός ότι κυκλοφορούσαν ακόμα και πλαστές κάρτες συνέδρων, με τις παρατάξεις να διαχειρίζονται γύρω στις 950 κάρτες για 350 περίπου συνέδρους. Πολλοί από τους επίδοξους αντιπροσώπους του συνεδρίου βρήκαν τις κάρτες τους στα δωμάτιά τους, κάτω από τα σεντόνια τους, χωρίς να γίνει καμία ταυτοποίηση. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν 53 αντιπρόσωποι, όπου σύμφωνα με καταγγελίες του ΠΑΜΕ είναι νόθοι και πλαστοί και στους οποίους η ηγεσία της ΓΣΕΕ είχε διανείμει κάρτες.
Όλες αυτές τις μέρες πραγματοποιήθηκε ένα σκληρό παζάρι μηχανισμών των επίσημων παρατάξεων για το μοίρασμα των συσχετισμών σε μια συνομοσπονδία που δεν έχει καμιά σχέση με την εργατική τάξη. Αυτά αποτελούν λογική συνέχεια του εκφυλισμού που είδαμε στα συνέδρια της Ομοσπονδίας ιδιωτικών Υπαλλήλων και άλλων δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι κανένα πραγματικό συνέδριο δεν μπορούσε να γίνει, όπως εξάλλου δεν έγινε και τις προηγούμενες φορές. Όλα τα συνέδρια των μεγάλων ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ τα τελευταία χρόνια είναι«συνδικαλιστικά νεκροταφεία», εντελώς μακριά από κάθε αγωνία, ανάγκη και συζήτηση των εργαζομένων. Όμως αυτή την φορά ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, αφού δεν μπόρεσε να κρατήσει ούτε τους τύπους.
Η “βία, η νοθεία και η εργοδοτική τρομοκρατία” στα συνδικάτα, τις βασικές ομοσπονδίες και την ίδια τη ΓΣΕΕ είναι επακόλουθα της γραμμής συνθηκολόγησής της με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις. Της γραμμής του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Της γραμμής της “κοινωνικής συμμαχίας”, όπου η ηγεσία της ΓΣΕΕ καλεί την εργατική τάξη να συμπαραταχτεί ενεργητικά με τις «αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις» του κεφαλαίου. Της μετατροπής της ΓΣΕΕ σε εταιρεία διαμεσολάβησης κρατικής, εργοδοτικής και ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και οργάνωσης προγραμμάτων κατάρτισης για φτηνό δυναμικό στις επιχειρήσεις. Σήμερα ο υποταγμένος συνδικαλισμός δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική ελίτ. Είναι ένας καλολαδωμένος μηχανισμός που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για την σωτηρία των καπιταλιστικών κερδών.
Η κατάσταση αυτή είναι μη αναστρέψιμη και δεν αλλάζει με μάχες μηχανισμών στα ανώτερα όργανα, όπως επιχειρεί το ΠΑΜΕ, που έχει διαχρονικές ευθύνες για αυτή την κατάσταση. Ακραία έκφραση αυτής της αντίληψής του είναι και η προσφυγή στα αστικά δικαστήρια για το διορισμό προσωρινής μονοπαραταξιακής διοίκησης στην ΟΙΥΕ!. Το τελευταίο διάστημα καταγράφει υποχώρηση στις δυνάμεις του. Στο εργατικό κίνημα δεν προτείνει – ούτε οργανώνει κανένα διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο, αλλά μόνο διαμαρτύρεται, ακολουθώντας κατά βάση τον “αγωνιστικό” σχεδιασμό ήττας και εκφυλισμού της ΓΣΕΕ. Το γεγονός αυτό αποτελεί σοβαρό πλήγμα στη μάχιμη απεργιακή δράση, απαξιώνει τα συνδικάτα και τους αγώνες και δεν δίνει διέξοδο στις χειραφετητικές τάσεις των εργαζομένων.
Διέξοδο μπορεί να δώσει η πάλη για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις συνελεύσεις των εργαζόμενων, μέσα στην ίδια την εργατική βάση. Με την δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων και συνολικά στο εργατικό κίνημα, να μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες. Με αιτήματα που θα καλύπτουν τις εργατικές ανάγκες κόντρα στις προτεραιότητες των μνημονίων, του χρέους και την κερδοφορία του κεφαλαίου, κόντρα στην φυλακή του ευρώ και της ΕΕ. Με νέες μορφές συσπείρωσης και αγώνα της εργατικής τάξης, μακριά από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, ελεύθερα και ακηδεμόνευτα από κράτος-εργοδοσία.
