Ένα ακόμα σημαντικό βήμα κλιμάκωσης στο μεγάλο αγώνα ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την τσιμεντοβιομηχανία της ΑΓΕΤ (Lafarge) έκανε ο βολιώτικος λαός το περασμένο Σάββατο 16 Μαρτίου. Η μεγαλειώδης διαδήλωση περισσότερων από 5.000 κατοίκων που κατέληξε στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ αποτελεί μια ακόμη εκδήλωση της απόλυτης κοινωνικής καταδίκης των σχεδίων που από κοινού επεξεργάστηκαν και επιχειρούν να υλοποιήσουν ο πολυεθνικός κολοσσός, η κυβέρνηση, η ΕΕ και οι τοπικοί παράγοντες του δήμου και της περιφέρειας Θεσσαλίας.
Το προηγούμενο διάστημα, που προετοιμάζονταν από τις αγωνιζόμενες συλλογικότητες της πόλης το συλλαλητήριο, έπεσαν εξάλλου και οι μάσκες όλων των κρίκων της αστικής πολιτικής στην περιοχή. Τα τοπικά κυβερνητικά στελέχη πέταξαν το πέπλο της υποτιθέμενης «εσωκομματικής αντιπολίτευσης» και μετατράπηκαν, από κοινού πολλές φορές με τις αστυνομικές δυνάμεις, σε μπράβους των συμφερόντων της Lafarge. Οι τοπικοί παράγοντες επιδόθηκαν σε ένα «πινκ πονκ» ευθυνών επιχειρώντας να περιφρουρηθούν πάση θυσία τα συμφέροντα των «θεσμικών επενδυτών». Οι επίσημοι θεσμικοί φορείς, από το Εργατικό Κέντρο μέχρι μια σειρά επιστημονικών συλλόγων και επιμελητηρίων επιχείρησαν να υπονομεύσουν και να αφοπλίσουν το λαϊκό κίνημα. Οι μεθοδεύσεις τους έπεσαν στο κενό. Η κινητοποίηση της 16ης Μαρτίου αποτέλεσε μια ακόμη απόδειξη πως ο λαός με τη δική του οργάνωση και δημιουργώντας τα δικά του όργανα επιβολής της βούλησής του είναι ικανός να ακυρώσει τις αντιλαϊκές μεθοδεύσεις.
Η επόμενη μέρα του συλλαλητηρίου πρέπει να αφήσει ένα χαμόγελο αισιοδοξίας στο λαό του Βόλου για τις δυνατότητες που ανοίγονται να επιτευχθεί ένα μεγάλο πλήγμα στα σχέδια του κεφαλαίου, που θα τροφοδοτήσει συνολικά την μεγάλη κοινωνική αναμέτρηση απέναντι στη λεηλασία της φύσης και της ανθρώπινης ζωής και εργασίας. Δυνατότητες που μπορούν να εκφραστούν μόνο από την όξυνση της αντιπαράθεσης, την υιοθέτηση ριζοσπαστικών μορφών πάλης που θα δημιουργούν συνθήκες πολιτικού εκβιασμού σε εργοδοσία και κυβέρνηση και όχι με την εναπόθεση των ελπίδων στην κυβερνητική εναλλαγή στις θέσεις του τοπικού και του κεντρικού κράτους. Η κοινωνική πλειοψηφία έχει δυνατότητα να ορίσει πως θέλει να ζει και να εργάζεται χωρίς να διαπραγματεύεται τις ανάγκες της με τους πολυεθνικούς κολοσσούς. Το κίνημα ενάντια στην καύση σκουπιδιών μπορεί να σπάσει το συμβόλαιο των εκμεταλλευτικών σχέσεων που επιβάλει το κεφάλαιο σε άνθρωπο, φύση και φυσικούς πόρους.
