Ειρήνη Γεωργάκη Κόλλια
Σοφία Κυριακίδη
Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, η Αγγελική Πέτρου, δολοφονείται από τον πατέρα της ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Η Αγγελική δολοφονήθηκε «διότι δεν συνεμορφώθην» προς τις υποδείξεις του πατέρα. Η ερωτική σχέση της Αγγελικής με κάποιον διαφορετικής εθνικότητας δεν είχαν την αποδοχή του πατέρα της, κάτι που της κόστισε τη ζωή.
Για την ελληνική κοινωνία του 1960 θα θεωρούνταν ένα έγκλημα τιμής, γιατί τιμή θεωρούνταν ο γάμος από προξενιό που διαλέγει ο άντρας, η αμίλητη γυναίκα να είναι σύζυγος, μάνα και νοικοκυρά, παντρεμένη στην ώρα της και χωρίς προσωπική βούληση. Για την ελληνική κοινωνία του 1960 δεν υπήρχαν γυναικοκτονίες, δεν υπήρχαν πατριαρχικές σχέσεις, δεν υπήρχαν παραβιαστικές συμπεριφορές. Ή μάλλον… είχαν άλλο όνομα. Γιατί, με μια ανασκόπηση στις εφημερίδες της εποχής, βλέπουμε «εγκλήματα πάθους» και «τιμής», με δράστες άντρες και θύματα γυναίκες.
Χρειάζεται σήμερα, στον 21ο αιώνα, να αναλάβουμε όλοι και όλες τις ευθύνες για τις παθογένειες πολιτισμικές και κοινωνικές που έχουν αναπαραχθεί στον τόπο μας. Γιατί καμιάς γυναίκας δεν της άξιζε «να πέσει απ’ τις σκάλες», όπως δικαιολογούνται πολλές φορές τα ίδια τα θύματα προσπαθώντας να περισώσουν την οικογενειακή τιμή, να φάει ένα χαστούκι πάνω στο τσακωμό, όπως υποστήριξε πρόσφατα νεαρή γυναίκα στην τηλεόραση δικαιολογώντας εν αγνοία της κάθε άντρα που έδειρε τη σύντροφό του, ούτε να βιαστεί επειδή μέθυσε ή φόρεσε κοντή φούστα.
Γιατί κανένας άντρας δε γεννήθηκε βίαιος, παραβιαστικός, πατριάρχης, αλλά μεγάλωσε σε μια κοινωνία που του έμαθε πως αν δε γίνεται το δικό του πιάνεται στα χέρια, αν θυμώσει μπορεί να φωνάζει και να χτυπάει, αν «θολώσει» μπορεί να σκοτώσει και πως οι γυναίκες υπάρχουν για να τον υπηρετούν και να τον υπακούν. Στην εποχή της κρίσης και του κοινωνικού κανιβαλισμού πρέπει να φροντίσουμε να μην αναβιώνει μόνο ο ζόφος και οι χειρότερες πλευρές της κοινωνικής μας ιστορίας, να δυναμώσουμε τις φωνές των γυναικών, της αλληλεγγύης και της απελευθέρωσης, να δώσουμε όραμα στους/στις καταπιεσμένους/ες για μια κοινωνία φωτεινή, με αγάπη για τη ζωή, τους ανθρώπους, χωρίς καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο σε όλα τα πεδία.
