Οξύνεται η δικομματική αντιπαράθεση, ενώ διαμορφώνεται κλίμα διαρκούς προεκλογικής περιόδου, με στόχο την εκλογική πόλωση και την κοινωνική – κινηματική αφασία. Ο Αλ. Τσίπρας λέει πως η κυβέρνηση «μοιράζει» λεφτά (όταν έχει γδάρει εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα) και εμφανίζεται ως η Αριστερά που τα βάζει με τον εθνικισμό, όταν συμπλέει στρατηγικά με τις ΗΠΑ και προωθεί τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου.
Ο Κ. Μητσοτάκης, που βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιεί βασικά σημεία της πολιτικής του, προσπάθησε να εμφανιστεί ως φιλολαϊκός στο συνέδριο της ΝΔ, τάζοντας επίδομα 2.000 για κάθε παιδί (με εισοδηματικά κριτήρια βέβαια), 120 δόσεις για οφειλές προς το δημόσιο και βεβαίως αύξηση του κατώτατου μισθού, διπλάσια από την αύξηση του ΑΕΠ. Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα αύξηση του ΑΕΠ 10%(!), άρα η αύξηση του μισθού θα είναι …20%. Θα μπορούσε να κατηγορηθεί για… λαϊκισμό, αφού για το ΑΕΠ της Ελλάδας δεν προβλέπεται αύξηση πάνω από 2,5-3%, άρα η αύξηση του μισθού θα κυμανθεί στα 30 ευρώ. Βεβαίως, ο Μητσοτάκης ήταν πολύ πιο γενναιόδωρος προς το κεφάλαιο, με μείωση φορολογίας και ασφαλιστικών εισφορών.
Το κοινωνικό ζήτημα επιστρέφει από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αλλά μόνο ως προεκλογική σημαία ευκαιρίας, αφού και οι δύο θέλουν τον λαό δεμένο στο μνημονιακό ευρω-σφαγείο. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από το δικομματικό θέατρο σκιών. Όπως έδειξε και η Γαλλία, μόνο με ανυπόταχτους λαϊκούς αγώνες μπορεί να υπάρχουν κατακτήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλλει αποφασιστικά, με όπλο και το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης.
