Πιο επιθετική η ΕΕ
Επείγον και συντονισμένο κάλεσμα για τη συγκρότηση ευρωπαϊκού στρατού απηύθυναν τις τελευταίες ημέρες οι ηγέτες των δύο ισχυρότερων χωρών της ΕΕ, Γερμανίας και Γαλλίας – συνδέοντάς το μάλιστα με την ανάγκη δημιουργίας μιας ισχυρής πολεμικής βιομηχανίας. Προφανώς δε, Μέρκελ και Μακρόν εξέφρασαν όχι προσωπικές τους απόψεις, αλλά τις ανάγκες και προτεραιότητες των αστικών τάξεων που εκπροσωπούν, κάτι που ισχύει και για τον πρόεδρο της Κομισιόν, ο οποίος υποστηρίζει την ίδια θέση. Το γιατί είναι σαφές: Δεν νοείται Ευρώπη η οποία να διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς να διαθέτει ένα «σιδερένιο χέρι» για την επιβολή και υπεράσπισή του – δηλαδή, ένα ισχυρό στρατό.
Η ένταση με την οποία προβάλλεται το ζήτημα του ευρωστρατού εσχάτως αντανακλά δύο σοβαρές εξελίξεις: Αφενός, την ανασυγκρότηση της ίδιας της ΕΕ, στο φόντο του Brexit(είτε γίνει είτε όχι) και των σοβαρών ρηγμάτων που έχουν προκληθεί στο εσωτερικό της από την κρίση που σοβεί εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία. Πρόκειται για μια ανασυγκρότηση που φέρει σαφώς αντιδραστικό πρόσημο, καθιστώντας την ΕΕ πολύ πιο επιθετική τόσο έναντι των ανταγωνιστών της όσο και απέναντι στους λαούς της. Και αφετέρου, τη χειραφέτησή της από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (και σε επίπεδο εξοπλισμών, που αντιπροσωπεύουν ένα τεράστιο πεδίο κερδοφορίας), καθώς ο ανταγωνισμός κλιμακώνεται επικίνδυνα, βάζοντας οριστικά τέλος στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.
Απέναντι σε αυτά τα νέα δεδομένα, η παρουσία μιας διακριτής, μάχιμης και όσο το δυνατόν πιο ισχυρής αντικαπιταλιστικής γραμμής ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ (και το ΝΑΤΟ, φυσικά), από εργατική και διεθνιστική σκοπιά, είναι σήμερα πιο αναγκαία παρά ποτέ. Ειδικά ενόψει των ευρωεκλογών του ερχόμενου Μαΐου.
