Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Ο Τσίπρας έδειξε προτίμηση στον Πάνο Καμμένο για να εξασφαλίσει τη συνέχιση της διακυβέρνησης και να τελειώσει τη βρόμικη δουλειά
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (σε σύμπραξη με τον φερόμενο ως επικεφαλής των «53» Ε. Τσακαλώτο) έκανε μια κυνική επιλογή, αποδεχόμενη την παραίτηση του Ν. Κοτζιά για να διατηρήσει με τον Π. Καμμένο την κοινοβουλευτική της συνοχή. Αυτό είναι απότοκο μιας ακόμη πιο κυνικής επιλογής: Αυτής που θέλει τη χώρα «μέχρι τα μπούνια» στους αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και θα συνεχίσει να υλοποιείται με την εγγύηση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα στη θέση (και) του υπουργού Εξωτερικών. Ας μην ξεχνάμε ότι στο περιβόητο υπουργικό συμβούλιο της προηγούμενης Δευτέρας, δεν συγκρούστηκαν απλά ο Νίκος Κοτζιάς με τον Πάνο Καμμένο. Συγκρούστηκε ο υπουργός Εξωτερικών που απολαύσαμε να τραγουδά το «We are the world, we are the children» με τους ομολόγους του στο ΝΑΤΟ, με τον υπουργό Άμυνας που ομολόγησε στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ πώς έχει εκπονήσει ένα σχέδιο που προβλέπει ακόμη και την ένταξη της Σερβίας στις ΝΑΤΟϊκές δομές.
Ο Νίκος Κοτζιάς, παρότι στις πρώτες του κινήσεις ως υπουργός το 2015 «μπλόκαρε» ανακοίνωση των ΥΠΕΞ της ΕΕ για την Ουκρανία, στη συνέχεια αναδείχτηκε ως το πρόσωπο που προώθησε με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο τη βορειοατλαντική πολιτική. Η ελληνική εξωτερική πολιτική προσαρμόστηκε επί των ημερών του πλήρως στη γραμμή της Ουάσιγκτον. Είτε επρόκειτο για την πολιτική στη Μέση Ανατολή είτε στο μεταναστευτικό (όπου ήρθε και ο ΝΑΤΟϊκός στόλος στο Αιγαίο), ακόμη και στο ουκρανικό, αφού η Ελλάδα αναγνώρισε ξεκάθαρα την κυβέρνηση του Κιέβου. Ο Κοτζιάς άλλωστε υπήρξε και από τους αρχιτέκτονες των «αξονικών» λογικών μεταξύ Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ και Κύπρου με γνώμονα υποτίθεται τα εθνικά συμφέροντα και την αντιπαράθεση των χωρών αυτών με την Τουρκία. Στα κορυφαία επιτεύγματα αυτής της πολιτικής συγκαταλέγεται φυσικά και η δόμηση της περίφημης συμφωνίας των Πρεσπών. Εκεί όπου συνέπεσαν οι αμερικανικές ανάγκες για τη ΝΑΤΟϊκή ενσωμάτωση των Βαλκανίων, με την πρόθεση του Ν. Κοτζιά να «λύσει» ένα από τα λεγόμενα «εθνικά θέματα», με σαφή προτίμηση στο «Μακεδονικό». Ενδεικτικό του «νατοϊσμού» και η απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών και η σκληρή γλώσσα που χρησιμοποίησε κατά της Μόσχας ο μέχρι πρότινος υπουργός Εξωτερικών. Θυμίζουμε ότι στην ανακοίνωση εκείνη είχε αναφέρει πως η Ρωσία «νομίζει ότι μπορεί να κινείται στην Ελλάδα χωρίς να σέβεται νόμους και κανόνες, ακόμα και να εκτοξεύει απειλές». Γλώσσα που σπανιότατα συνηθίζεται στην ελληνική διπλωματία με εξαίρεση την αναφορά στην Τουρκία.
Ο Πάνος Καμμένος απέδειξε περίτρανα το αντίστοιχο προσανατολισμό που διαθέτει. Από την αρχή της διακυβέρνησης της χώρας από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, ξεκαθάριζε ότι εκτός των άλλων αποτελεί τον …επίσημο μεσολαβητή ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τις ΗΠΑ, καθώς και την εγγύηση για την σύμπλευση της κυβέρνησης με τις αμερικανικές επιδιώξεις. Στα θέματα των εξοπλισμών είναι ξεκάθαρος ο προσανατολισμός του με την περίφημη συμφωνία για την ανακαίνιση των ελληνικών μαχητικών και σειρά άλλων που αφορούν διαφόρων τύπων οπλικά συστήματα. Στην τρέχουσα συγκυρία, με κριτήριο πιθανότατα την πολιτική επιβίωση του κόμματος του, επιδόθηκε κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον σε έναν καταφανή πλειστηριασμό φιλο-αμερικανισμού, σε σχέση με τον Ν. Κοτζιά. Όπως ο ίδιος ομολόγησε, μιλώντας στην ΕΡΤ, απέναντι στο σχέδιο των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια, που «περνά» από την συμφωνία των Πρεσπών, είχε να προτείνει κάτι καλύτερο. Μία αξονική συμφωνία στην οποία θα περιλαμβάνεται η ΠΓΔΜ με το προσωρινό όνομά της, χωρίς όμως να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Στο πλαίσιο όμως αυτής της δομής που θα δημιουργηθεί οι ΗΠΑ θα έχουν την ευκαιρία να εμπλέξουν και έναν άλλο μεγάλο «παίχτη» των Βαλκανίων: Τη Σερβία. Όπως εξήγησε, η εν λόγω χώρα έχει …πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ αφού είναι «νωπό το αίμα» από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της χώρας το 1999.
Η εξασφάλιση -το βράδυ της Παρασκευής- από τον Ζάεφ των 80 βουλευτών υπέρ της αλλαγής του Συντάγματος, βασικό όρο της συμφωνίας των Πρεσπών, δείχνει πως αυτή αποτελεί την κύρια επιλογή Ουάσινγκτον και Βρυξελλών, γεγονός που αντικειμενικά στριμώχνει τον Π. Καμμένο. Εάν καταφέρουν ΗΠΑ και ΕΕ να περάσουν τη συμφωνία από την ΠΓΔΜ (χρειάζεται ακόμα δύο κρίσιμες ψηφοφορίες), όπως φαίνεται σήμερα, το μπαλάκι της έγκρισης έρχεται στην Ελλάδα. Το μορατόριουμ Τσίπρα-Καμμένου, σύμφωνα με όσα ξέρουμε μέχρι τώρα, ισχύει μέχρι τότε. Ο Αλ. Τσίπρας αναλαμβάνοντας το υπουργείο Εξωτερικών υπογράμμισε την πίστη του στη συμφωνία (που τη θεωρεί και δικό του έργο), ενώ στο υπουργικό συμβούλιο σε μια ασυνήθιστη κίνηση ζήτησε από τους υπουργούς του να μην ανατρέψουν πρόωρα την κυβέρνηση! Από την άλλη ο Π. Καμμένος -στον οποίον προφανώς απευθυνόταν ο πρωθυπουργός- είπε πως δεν θα ψηφίσει πρόταση μομφής της ΝΔ, παραμένουν όμως οι δηλώσεις του περί μη ψήφισης της συμφωνίας και μάλιστα προσπάθειας να μην έρθει καν στη βουλή. Όλα αυτά ενισχύουν τη ρευστότητα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, λαμβάνοντας υπόψη βέβαια πως η ολοκλήρωση της διαδικασίας στη γείτονα χρειάζεται τουλάχιστον δύο μήνες. Σε κάθε περίπτωση αυτές οι εξελίξεις έχουν δυναμική ακόμη και να αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Πάντως οι κυβερνώντες, σε αγαστή συνεργασία με την αντιπολίτευση, επιθυμούν με κάθε τρόπο να περάσουν τον κυνισμό τους στο λαό. Στο γενικότερο πνεύμα απογοήτευσης και μηδενισμού επιδιώκουν ευρύτερα λαϊκά στρώματα να αποδεχτούν ως «μη αναστρέψιμη» τη μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και σε δεσμώτη της ΕE. της ΕE.
