Μάκης Βάσιλας
Η κατάθεση του προσχεδίου προϋπολογισμού από την κυβέρνηση την περασμένη εβδομάδα και ο τρόπος που επέλεξε να αποτυπωθεί σε αυτόν το σύνολο της δημοσιονομικής της πολιτικής, φανερώνει πολλά πράγματα τόσο για την ίδια την κυβέρνηση, όσο και για την πολιτική αντιπαράθεση. Και δεν αναφερόμαστε τόσο στα ίδια τα ποσά -αν και αυτά έχουν σαφώς την σημασία τους. Η βασική πλευρά που προκύπτει από το ίδιο το κείμενο, τη δομή του και κυρίως την χρησιμοποίησή του από τα κυβερνητικά στελέχη και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, είναι πως επιβεβαιώνεται, για πρώτη ίσως φορά τόσο έντονα, το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κείμενο κυρίως πολιτικής αξίας χρήσης και δευτερευόντως οικονομικής. Τελικά φαίνεται πως είναι η πολιτική που έχει την προτεραιότητα και στα αστικά επιτελεία.
Το φετινό προσχέδιο προϋπολογισμού, που τελεί υπό την έγκριση του Eurogroup κατά τη σύνοδό του στις αρχές Δεκέμβρη, έχει την πρωτοτυπία να παρουσιάζει δύο εκδοχές. Οι σχετικά παλαιότεροι μπορούν να φέρουν στην μνήμη τους το περίφημο σίριαλ του Μέγκα «Εσύ αποφασίζεις», στο οποίο η ιστορία έμενε ημιτελής και καλούνταν οι τηλεθεατές με την ψήφο τους να επιλέξουν το τέλος της. Βέβαια στο σίριαλ -όπως και στον προϋπολογισμό- οι επιλογές είναι δεδομένες.
Έτσι λοιπόν «σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του προσχεδίου, τόσο τα περιγραφόμενα μέτρα δημοσιονομικής επέκτασης, όσο και η μη εφαρμογή των συνταξιοδοτικών και εξισορροπητικών παρεμβάσεων είναι πλήρως συμβατά με το δημοσιονομικό στόχο της χώρας, όπως αυτός τίθεται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022», όπως αναφέρει το υπουργείο Οικονομικών. Που σημαίνει ότι ακόμα και με το «υποτιθέμενο» καλό σενάριο της μη περικοπής των συντάξεων (των παλιών συνταξιούχων -αυτών που «φυσιολογικά θα σβήσουν» με τον καιρό, όπως μας πληροφόρησε τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο Τσακαλώτος), το πλαίσιο της ασφυκτικής λιτότητας, των αιματοβαμμένων πρωτογενών πλεονασμάτων, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, είναι δεδομένο.
Στην περίπτωση λοιπόν που το «καλό» σενάριο ισχύσει τελικά, το προσχέδιο προβλέπει κυριολεκτικά τσεκούρωμα σε μια σειρά από άλλες παρεμβάσεις κοινωνικής υφής ώστε να εξοικονομηθούν 1,1 δις ευρώ από τις συντάξεις. Πρώτα θα θυσιαστούν τα περίφημα «αντίμετρα» που θα ελάφρυναν τα χαμηλότερα στρώματα. Ο φορολογικός συντελεστής στα φυσικά πρόσωπα που θα πήγαινε στο 20% από 22% μάλλον θα εξακολουθήσει να μας κοιτάει από το ίδιο ύψος. Αντίθετα δεν θα συμβεί το ίδιο στον αντίστοιχο για τις «χειμαζόμενες» επιχειρήσεις που από 29% θα κατέβει στο 25% σε βάθος τετραετίας. Επιπλέον το επίδομα ενοικίου περιορίζεται κατά 450 εκατομμύρια (μένουν μόνο 150), ενώ σοβαρή μείωση θα υποστεί και η χρηματοδότηση των ΟΤΑ κατά 892 εκατομμύρια ευρώ. Αντίθετα και πάλι, η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των νέων εργαζόμενων έως 25 ετών, δηλαδή η κάλυψη από το κράτος του μεριδίου που πρέπει να καταβάλει η εργοδοσία, προβλέπεται ότι θα ισχύσει κανονικά, σαν «αντίμετρο» για την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού. Σε όλες τις εκδοχές οι δήθεν αυξήσεις στους μέσους ονομαστικούς μισθούς για το 2019 αναμένονται μόλις στο 1,4% όταν ο πληθωρισμός προβλέπεται στο 1,2%, δηλαδή σχεδόν μηδενικές στην πράξη. Σε όλα τα σενάρια οι δικαιούχοι του ΕΚΑΣ παραμένουν στη λίστα των χαμένων. Οι δικαιούχοι σήμερα είναι περίπου 220.000 και θα μείνουν για το 2018 μόλις 80.000. Σε κάθε περίπτωση και ο φετινός προϋπολογισμός σε όποια από τις δύο εκδοχές του τελικά ισχύσει, δεν σηματοδοτεί καμιά ουσιαστική αλλαγή για την καθημερινότητα των εργαζόμενων και της νεολαίας, κανενός είδους υποτιθέμενη έξοδο στο ξέφωτο. Ο μαζικός ξεσηκωμός είναι ο μόνος δρόμος για να υπάρξει ουσιαστικό μέλλον για τον λαό.
