Στέφανος Βλάχος
Παραφράζοντας το φαινόμενο της πεταλούδας, θα μπορούσαν λίγες βουτιές στη Βοϊδοκοιλιά της Μεσσηνίας να φέρουν μια μικρή ανάταση στο εργατικό κίνημα στην Ιταλία; Και όμως, ενώ ο αστέρας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Κριστιάνο Ρονάλντο επιλέγει να πνίξει τον πόνο του μετά το Μουντιάλ με βουτιές στις μεσσηνιακές παραλίες, ο πρόεδρος της Γιουβέντους, Αντρέα Ανιέλι, τον επισκέπτεται και κλείνει συμφωνία στα 105 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας την 6η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Πού κολλάει, όμως, το εργατικό κίνημα στην Ιταλία με τις πατητές και τα μακροβούτια του νέου κατοίκου της πρωτεύουσας του Πεδεμοντίου;
Ως είθισται, πίσω από κάθε μεγαλομέτοχο ποδοσφαιρικής ομάδος κρύβεται ένα επιχειρηματικό πρότζεκτ. Και το όνομα Ανιέλι μόνο τυχαίο δεν είναι στην Ιταλία: από την ίδρυση της Φίατ το 1899, η οικογένεια δημιούργησε τη δική της δυναστεία με τον ιδρυτή της, σαν γνήσιο κεφαλαιοκράτη να αποτελεί έναν από τους κυριότερους χρηματοδότες του Μπενίτο Μουσολίνι και γερουσιαστή της επιρροής του, μετά την άνοδο του τελευταίου στην εξουσία. Τα χρόνια έχουν περάσει και η δυναστεία βαίνει προς τη δύση της, παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι ο μεγαλομέτοχος της Φίατ. Μπορεί, λοιπόν, η διοίκηση της αυτοκινητοβιομηχανίας και η διοίκηση της Γιουβέντους να είναι δυο διαφορετικές υποθέσεις, αλλά αυτό ποσώς ενδιαφέρει τους εργαζόμενους του εργοστασίου της Φίατ στο Μέλφι, οι οποίοι αγανάκτησαν βλέποντας την εργοδοσία να σπάει τα κοντέρ στις μεταγραφικές δαπάνες για τους πρωταθλητές Ιταλίας (105 εκατ. δολάρια φέτος για τον Κριστιάνο, και άλλα 94 πέρυσι για τον Ιγκουαϊν), αλλά να μη δίνει σε αυτούς τις αυξήσεις που δικαιούνται. Έτσι, προκήρυξαν τριήμερη απεργία από την Κυριακή 15 Ιουλίου μέχρι την Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018.
«Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι, ενώ οι εργαζόμενοι εξακολουθούν για χρόνια να κάνουν τεράστιες οικονομικές θυσίες, η ίδια η εταιρεία αποφασίζει να δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την αγορά ενός ποδοσφαιριστή» αναφέρει η σχετική ανακοίνωση των εργαζομένων. Και για να γίνουμε σαφέστεροι στο κομμάτι «θυσίες», η παραγωγή λιγότερων μοντέλων σε μια σειρά εργοστασίων έχει οδηγήσει τη Φίατ σε μια πολιτική κρατικά επιδοτούμενων προσωρινών απολύσεων, με την υπόσχεση ότι, αν πάνε καλά κάποια επενδυτικά πλάνα, οι εργαζόμενοι θα έχουν επιστρέψει μέχρι το 2022 (ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι). Καθότι στραβώσανε κάτι επενδυτικά πλάνα και ο αρχικός στόχος για τέλη του 2018 πήγε «κουβά»… Τι κάνει την υπόθεση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα; Το σωματείο των εργαζομένων στο εργοστάσιο του Μέλφι είναι ανεξάρτητο από τις εθνικές εργατικές συνομοσπονδίες. Και μπορεί η απεργία αυτή να αφορά ένα μεμονωμένο εργοστάσιο (της τάξεως, βέβαια, των 8.000 εργαζομένων),αλλά μάλλον μέσα από τις εθνικές ομοσπονδίες η δυνατότητα ανάδειξης ενός τέτοιου ζητήματος θα ήταν πολλαπλάσια δύσκολη, ενώ πρόσφατα έγινε απεργία και στο εργοστάσιο της Φίατ στην Σερβία. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια ελπιδοφόρα ευκαιρία να βγουν τα εργατικά συμφέροντα στο προσκήνιο μέσα στην δίνη τα των εκατομμυρίων που μας κατακλύζουν. Μπορεί να γίνει αυτή η σφήνα στο ρευστό πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας;
