Άννα-Μάγια Σταυροπούλου, Κώστας Τουλγαρίδης
Δίχρονη, υποχρεωτική, δημόσια και δωρεάν για όλα τα παιδιά
Η κυβέρνηση ψήφισε στις 27/2 νομοθετική ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία, η φοίτηση για τα νήπια που συμπληρώνουν ηλικία τεσσάρων ετών, γίνεται υποχρεωτική σταδιακά από το σχολικό έτος 2018-2019, κατά δήμους, οι οποίοι ορίζονται με κοινή υπουργική απόφαση. H αποτύπωση, με τη συγκεκριμένη ρύθμιση, της δίχρονης υποχρεωτικότητας της προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης, αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος, δεν αποτελεί από μόνη της εχέγγυο για την εφαρμογή και υλοποίησή της, με τους όρους που οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας απαιτούν.
Η κυβέρνηση προβλέπει τη σταδιακή εφαρμογή, κατά περιοχές, της δίχρονης υποχρεωτικότητας, νομιμοποιώντας την παροχή άνισων ευκαιριών στην υποχρεωτική πλέον εκπαίδευση για τα προνήπια. Η θεσμοθέτηση συνδέεται με την προϋπόθεση να μην προκύπτει «δαπάνη για το δημόσιο», άρα χωρίς ούτε ένα ευρώ για διορισμούς νηπιαγωγών και για υποδομές.
Οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας, Κ. Γαβρόγλου, τόσο στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων όσο και στην κοινή συνάντηση με ΚΕΔΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ και ΔΟΕ στο υπουργείο Εσωτερικών, για δυνατότητα, από το γονέα, επιλογής φοίτησης στο νηπιαγωγείο ή στον παιδικό σταθμό σηματοδοτούν την διατήρηση της σημερινής κατάστασης του παράλληλου δικτύου σε συνθήκες υποχρεωτικότητας και την παραχώρηση της εφαρμογής της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε δομές-φορείς, όπως είναι ο παιδικός σταθμός, που δεν ανήκουν στην Εκπαίδευση και στο υπουργείο Παιδείας!
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ για την «αποκέντρωση της εκπαίδευσης», δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες καθώς, η δυνατότητα υποχρεωτικής φοίτησης -για τα παιδιά ηλικίας 4-5 χρόνων- σε δομές των δήμων, θα εισάγει στα δημόσια νηπιαγωγεία τα voucher και θα περικοπεί η κρατική χρηματοδότηση. Θα εισαχθούν τα τροφεία-δίδακτρα και στα δημόσια νηπιαγωγεία, υποχρεώνοντας τους γονείς να πληρώνουν για τη μόρφωση του παιδιού τους. Θα επεκταθούν οι εργασιακές σχέσεις «γαλέρας» που βιώνει σήμερα η πλειοψηφία των εργαζόμενων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς. Ανοίγει ο δρόμος για μεταφορά όλου του νηπιαγωγείου (4-6 ετών) αρχικά, στους δήμους, όπως απαιτεί η ΚΕΔΕ.
Στον αντίποδα της διεκδίκησης της κοινωνικής ανάγκης και της άμεσης ικανοποίησης του χρόνιου αιτήματος της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης, αναπτύχθηκε ένα μέτωπο από την ΚΕΔΕ, την ΠΟΣΙΠΣ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ιδιωτικών Παιδικών Σταθμών), την πλειοψηφία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και τον επιστημονικό σύλλογο ΠΑΣΥΒΝ, οι οποίοι οργάνωσαν από κοινού το συλλαλητήριο στις 26/2, διεκδικώντας να μη θεσμοθετηθεί η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή!
Πίσω από την προσπάθεια τρομοκράτησης των εργαζόμενων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς για κλείσιμο των σταθμών και απολύσεων λόγω έλλειψης παιδιών, που οι παραπάνω φορείς προέβαλαν για να πείσουν τους εργαζόμενους να στηρίξουν την κινητοποίηση, κρύβεται η διεκδίκηση τόσο της ΚΕΔΕ όσο και της ΠΟΣΙΠΣ να πάρουν τη «μερίδα του λέοντος» στα vouchers των ΕΣΠΑ καθώς και η προσπάθεια εξασφάλισης «πελατείας» χωρίς να παρέχουν ούτε ένα ευρώ για προσλήψεις και δημιουργία δομών για την κάλυψη των χιλιάδων παιδιών που σήμερα αποκλείονται.
Κρύβεται η προσπάθεια επιβολής του μοντέλου που επιτάσσουν ο ΟΟΣΑ και η ΕΕ, για απόδοση των κοινωνικών αναγκών στην επιχειρηματική λειτουργία και την κερδοφορία του κεφαλαίου, το οποίο εργολαβικά προβάλλει ο ΠΑΣΥΒΝ. Κρύβεται ο εργοδοτικός συνδικαλισμός της πλειοψηφίας (Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή και ΔΑΚΕ) της ΠΟΕ-ΟΤΑ, η οποία ταυτίζεται με την εργοδοσία και εγκαταλείπει τα αιτήματα που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζόμενων, στον χώρο των βρεφονηπιακών σταθμών.
Μνημείο εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού αποτελεί η δήλωση του προέδρου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, Νίκου Τράκα, ότι «το υπουργείο Εσωτερικών είναι το σπίτι μας και η ΚΕΔΕ και ο υπουργός είναι η οικογένειά μας». Χαρακτηριστική είναι η κριτική των Αγωνιστικών Συσπειρώσεων-Παρεμβάσεων στους ΟΤΑ που, σε ανακοίνωσή τους, επισημαίνουν ότι στην κινητοποίηση που συνδιοργανώθηκε και από την ΠΟΕ-ΟΤΑ απουσίαζαν εντελώς αιτήματα όπως μαζικοί μόνιμοι διορισμοί, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, κατάργηση των τροφείων, δημόσια χρηματοδότηση των δομών για την υποδοχή όλων των παιδιών, κατάργηση της ρύθμισης που επιτρέπει την ιδιωτικοποίηση λειτουργιών των ΟΤΑ και ευρύτερα του δημοσίου, μείωση του αριθμού παιδιών ανά τμήμα κλπ.
Η τοποθέτηση αυτή διευκολύνει την κυβέρνηση να δικαιολογεί την μη πλήρη εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης, αφήνοντας ανοιχτά τα παραπάνω ζητήματα. Η εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικότητας στην πράξη, σε όλες τις περιοχές και για όλα τα παιδιά 4-6 ετών, άμεσα και αποκλειστικά στο δημόσιο νηπιαγωγείο, με απόσπαση κρατικής χρηματοδότησης για δημιουργία νέων νηπιαγωγείων και μόνιμο διορισμό νηπιαγωγών και ακύρωση οποιασδήποτε προσπάθειας υπαγωγής των νηπιαγωγείων στους δήμους, είναι υπόθεση του εκπαιδευτικού, γονεϊκού και εργατικού κινήματος συνολικά.
