Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση
«Να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ»
O διαχρονικός αυτός στοίχος από το αντιπολεμικό ποίημα του Βάρναλη «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ» απαντά στο ερώτημα γιατί αυξάνονται καθημερινά οι πιθανότητες να γίνει πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο φόβος «θερμού επεισοδίου» έγινε πραγματικότητα όταν σκάφος του Λιμενικού Σώματος εμβολίστηκε από τουρκική ακταιωρό, στη θαλάσσια περιοχή των Ιμίων. Ο λόγος αυτής της σύγκρουσης δεν είναι απλά μια προσπάθεια εξαγωγής της κρίσης της Τουρκίας μετά την εισβολή στο Αφρίν της Συρίας. Ο λόγος είναι ο σκληρός ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός για τις ΑΟΖ, την κυριαρχία και τον έλεγχο στην περιοχή του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου για τα ενεργειακά κοιτάσματα και τον υποθαλάσσιο πλούτο.
Το αστικό πολιτικό σκηνικό μετακινείται ακροδεξιά. Εθνικιστικά παραληρήματα εξαιτίας του Μακεδονικού βρίσκουν συνέχεια στην κρίση που εκτυλίσσεται στο Αιγαίο. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα προαναγγέλλει το «θερμό επεισόδιο» και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, Θ. Πάγκαλος, δηλώνει πως«o μόνος καλός Τούρκος είναι ένας νεκρός Τούρκος», φέρνοντας σε αμηχανία τη ναζιστική συμμορία Χρυσή Αυγή και τον φασιστικό Στόχο. Παράλληλα, τα ΜΜΕ καλούν σε εθνική ενότητα, ενώ η κυβέρνηση προωθεί ακόμα περισσότερα αντεργατικά νομοθετήματα και πολιτικές. Ακόμη και το ΚΚΕ δηλώνει ότι «τόσο το επεισόδιο στα Ίμια, όσο και οι δηλώσεις Ερντογάν, συνιστούν κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας…», θάβοντας όσο πιο βαθιά μπορεί τις αναλύσεις του περί ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού!
Τα Ίμια, το Καστελόριζο και η Κύπρος οριοθετούν τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Η σύγκρουση για τα Ίμια δεν εκφράζει απλά το ενδιαφέρον για μια βραχονησίδα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ο Ερντογάν ανταγωνίζονται για το αν τα Ίμια είναι ελληνικά ή τουρκικά, «ποιος θα αφανίσει πρώτος ποιον έτσι και ανέβει στις βραχονησίδες», φέρνοντας ολοένα πιο κοντά την πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου που μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Ο μεγαλοϊδεατισμός του ελληνικού κράτους είναι προσανατολισμένος στην Αν. Μεσόγειο. Κομβικό σημείο για την πραγμάτωση των ελληνικών επεκτατικών στόχων είναι το Καστελόριζο. Αξίζει, επομένως, να εξετάσουμε για ποιους λόγους το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα «τραβά τα φώτα της δημοσιότητας». Το τουρκικό καθεστώς υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατόν ένα τόσο μικρό νησί μπροστά από τις τουρκικές ακτές, να έχει ένα τόσο μεγάλο κομμάτι υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ. Αν δεχτεί η Τουρκία ότι η περιοχή του Καστελόριζου ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ, τότε, το Καστελόριζο αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Αίγυπτο και με την Κύπρο και, συνεπώς, η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.
Ωστόσο, η μεγάλη σύγκρουση των ελληνοτουρκικών συμφερόντων βρίσκεται στην Κύπρο. Τουρκικά πλοία παρεμποδίζουν εδώ και τέσσερις ημέρες το γεωτρύπανο SAIPEM 12000, να ενεργήσει στο οικόπεδο «Σουπιά», νότια-νοτιοανατολικά της ΑΟΖ της Κύπρου. Εκεί αποκαλύπτονται όλοι οι όροι του ανταγωνισμού, η σύνδεση των τελευταίων εξελίξεων με την επίλυση του κυπριακού ζητήματος και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν τόσο για τους λαούς της περιοχής, όσο και για τους φαντάρους. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα ακόμη, πιο επικίνδυνο αυτή τη φορά, επεισόδιο της σύγκρουσης που θέλει το ελληνοκυπριακό αστικό κατεστημένο να κινείται στον ολισθηρό εθνικιστικό δρόμο του πρώην προέδρου Παπαδόπουλου. Η ελληνοκυπριακή αστική τάξη διεκδικεί την απόλυτη κυριαρχία στο νησί. Έχει την οικονομική ισχύ και τις στρατηγικές συμφωνίες σε στρατιωτικό επίπεδο με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Έχει ως στόχο την αποκλειστική διαχείριση των ενεργειακών κοιτασμάτων και για αυτόν τον λόγο προωθεί στρατηγικές συμμαχίες με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ενεργειακούς κολοσσούς. Απέναντί της βρίσκεται το τουρκικό κράτος ως κατοχική δύναμη, που μέσω της επικυριαρχίας του στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και των στρατιωτικών τετελεσμένων επιδιώκει να υλοποιήσει τους στόχους του.
Καλούμε το εργατικό και αντιπολεμικό κίνημα να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ενάντια στη σφαγή του κόσμου της εργασίας, της νεολαίας και των στρατευμένων. Να δώσουμε τη δική μας μάχη ενάντια στην πολεμοκαπηλεία των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και Ερντογάν. Βλέπουμε, για μια ακόμη φορά, ότι ο άξονας των κρατών Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ και οι ανταγωνισμοί του με το τουρκικό κράτος σημαίνουν θερμά επεισόδια και πόλεμο. Είναι ανάγκη να ανατραπούν οι κυβερνήσεις της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και του πολεμικού ολέθρου και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Πρέπει το εργατικό κίνημα να μπλοκάρει τις πολεμικές προετοιμασίες και τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Απαιτείται, επομένως, ένα νέο εργατικό διεθνιστικό αντικαπιταλιστικό κίνημα ενάντια στην αστική παραγωγική ανασυγκρότηση που θέλει τον κόσμο της εργασίας υποδουλωμένο. Απαιτείται να παλέψουμε ενάντια στους «εθνικούς στόχους και την εθνική ενότητα» που θέλει να επιβάλει η αστική τάξη για να μας μετατρέψει σε κρέας στα κανόνια της.
