του Γιώργου Κρεασίδη
Η νέα έξαρση του εθνικισμού στην Ελλάδα και οι πολιτικές της συνέπειες απαιτούν σαφή τοποθέτηση και πρωτοβουλίες που θα εμποδίζουν τον αποπροσαντολισμό του λαού, την αθώωση της κυβέρνησης και των «μένουμε Ευρώπη» αλλά και το ξέπλυμα της φασιστικής Ακροδεξιάς.
Είναι σαφές ότι η πρωτοβουλία των ΗΠΑ να ανοίξουν ξανά το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ γίνεται, όπως τονίζει το ΝΑΡ στην πρόσφατη απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του, γιατί «προτάσσεται άμεσα η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ στα πλαίσια των γενικότερων σχεδιασμών των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και της ΕΕ για πορεία ενσωμάτωσης της ΠΓΔΜ και γενικότερα των δυτικών Βαλκανίων στην ολοκλήρωση».
Οι πιέσεις των ΗΠΑ, συμπληρώνει η απόφαση, εντάσσονται «στα πλαίσια των εντεινόμενων ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ με τη Ρωσία και την προσπάθεια, ειδικά των ΗΠΑ, να ενσωματώσουν την περιοχή των Βαλκανίων στον δικό τους γεωπολιτικό σχεδιασμό».
Για το ΝΑΡ είναι σαφές πως το «ηγεμονικό τμήμα της αστικής τάξης και η κυβέρνηση επιδιώκουν να κλείσουν το θέμα της ονομασίας στα πλαίσια της νέας συμμαχίας με τις ΗΠΑ του Τραμπ, αλλά και με τη συναίνεση της ΕΕ. Ταυτόχρονα, βέβαια, διεξάγεται και αντιπαράθεση, με τη διαμάχη για το όνομα της γειτονικής χώρας να αντανακλά τον ανταγωνισμό για την οικονομική και γεωπολιτική επιρροή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) και των γειτονικών κρατών (Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Σερβία, Αλβανία), ενώ δεν πρέπει να υποτιμηθούν και οι εθνικιστικές κραυγές και πρωτοβουλίες και από τις δύο πλευρές των συνόρων».
Η ΠΕ του ΝΑΡ υπογραμμίζει πως «η ελληνική αστική τάξη δεν βρίσκεται σε άμυνα απέναντι στη ΠΓΔΜ, αντίθετα, στα πλαίσια της προσπάθειας της για υπέρβαση της κρίσης, μια σειρά εταιρείες του ελληνικού καπιταλισμού (ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΣΦΑ, ΤΙΤΑΝ, ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΙΔΕΝΟΡ, ELBISCO κ.ά.) κλείνουν συμφωνίες επέκτασης στα Βαλκάνια. Στεκόμαστε απέναντι σε αυτό το ζήτημα στα πλαίσια μιας εργατικής διεθνιστικής γραμμής που είναι αντίθετη στην ευρωνατοϊκή παρέμβαση στην περιοχή (που είναι οι επισπεύδοντες για την ονοματοδοσία και ένταξη σε ΝΑΤΟ και στη συνέχεια στην ΕΕ της ΠΓΔΜ), αντιπαλεύει τη «ΝΑΤΟϊκή ειρήνη» που μόνο ειρήνη δεν φέρνει και τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων και κυβερνήσεων της περιοχής, καταρχήν, όσον μας αφορά, της Ελλάδας».
Μια τοποθέτηση από τη σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, σημαίνει για το ΝΑΡ ότι «προτάσσουμε την ειρηνική συμβίωση των λαών, το απαραβίαστο των σημερινών συνόρων στην περιοχή, τη μη επιβολή ονομασίας στον λαό της ΠΓΔΜ από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, τη μη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την αποχώρηση της Ελλάδας, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μακριά από εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς με σεβασμό στον πολυεθνικό χαρακτήρα της ιστορικής περιοχής της Μακεδονίας και την αναγνώριση των δικαιωμάτων της Σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Παρεμβαίνουμε με βασικά συνθήματα: Όχι στη Νατοποίηση των Βαλκανίων. Έξω οι ιμπεριαλιστές από τα Βαλκάνια. Ειρήνη, φιλία και συνεργασία των λαών, κάτω ο εθνικισμός και στις δύο πλευρές των συνόρων. Πλήρη και ισότιμα δικαιώματα σε όλες τις μειονότητες».
Είναι ζωτικής σημασίας, λοιπόν, οι μειονότητες να γίνουν γέφυρα ειρήνης και φιλίας ανάμεσα στους λαούς και όχι απειλή και εργαλείο αλυτρωτισμών, εθνικισμών και πολέμων που προωθούν οι αστικές τάξεις της περιοχής.
Στα «πλαίσια της αναγκαίας αντιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής και αντιεθνικιστικής πάλης», όπως αναφέρει το ΝΑΡ, είναι αναγκαία η καταδίκη των εθνικιστικών συλλαλητηρίων των σύγχρονων μακεδονομάχων, μαζί με τον σεβασμό στον πολυεθνικό χαρακτήρα του ιστορικού και γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Είναι δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος πως θα ονομάζεται η χώρα του και όχι πως θα τη βαφτίζουν οι «νονοί» των Βαλκανίων, τοπικοί και διεθνείς!
Η λύση από το αδιέξοδο των εθνικών ανταγωνισμών προϋποθέτει την κοινή διεθνιστική πάλη και αλληλεγγύη των εργαζομένων και των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στις αστικές τάξεις και κυβερνήσεις, στον εθνικισμό, τον αλυτρωτισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο.
«Εθνικές» και «διεθνικές» αυταπάτες στην Αριστερά
Από την αθώωση του ΝΑΤΟ μέχρι τα άλλοθι στα συλλαλητήρια
Δεν χωρούν αυταπάτες για το ΝΑΤΟ και τη συμπόρευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ (και) στο συγκεκριμένο θέμα. Η καταδίκη του ελληνικού εθνικισμού, όταν δεν συνοδεύεται από ξεκάθαρη αντιιμπεριαλιστική και αντικυβερνητική τοποθέτηση, αντικειμενικά αφήνει στο απυρόβλητο το νατοϊκό πλαίσιο, που μόνο «λύση» δεν προωθεί. Ούτε μπορεί να μένει στο απυρόβλητο ο γειτονικός εθνικισμός, που ετοιμάζεται να τα βρει με το ΝΑΤΟ στο θέμα της ονομασίας αλλά έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με την αλβανική μειονότητα, που μπορεί να επιφέρουν απρόβλεπτες συνέπειες στο μέλλον.
Επικίνδυνος είναι και ο δρόμος που με την επίκληση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ –αλλά όχι της Ρωσίας– και του αλυτρωτισμού στην άρχουσα τάξη της πΓΔΜ, καταλήγει να γίνεται αριστερό άλλοθι στον ελληνικό εθνικισμό. Είτε αφορά την ανοιχτή στήριξη του συλλαλητηρίου από ΚΟΕ, Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου και τον λεγόμενο πατριωτικό χώρο (ΕΠΑΜ, Σπίθα, Άρδην κ.ά) είτε τη ΛΑΕ, που είδε ριζοσπαστικά στοιχεία και λαϊκή κινητοποίηση στο συλλαλητήριο, νομιμοποιώντας τη συμμετοχή σε αυτό.
Αντικειμενικά, έβαλαν πλάτη στην προσπάθεια να στραφεί η λαϊκή αγανάκτηση στον εθνικισμό και να ξεπλυθούν πολιτικοί παράγοντες του «μένουμε Ευρώπη» και του «ναι» στο δημοψήφισμα του 2015. Μπορεί να λένε ότι «δεν χαρίζουν» τον κόσμο στην Ακροδεξιά, αλλά η συμμετοχή στο συλλαλητήριο δεν μπορεί να διαχωρίζεται από αυτούς που το οργάνωσαν, ήταν ομιλητές και καθόρισαν το περιεχόμενο. Στις άμεσες συνέπειες ήταν η επανεμφάνιση της φασιστικής Ακροδεξιάς και το όργιο βίας που εξαπέλυσε. Ο στρουθοκαμηλισμός είναι επικίνδυνος και ολέθριος.
Το ΚΚΕ, αν και κατάγγειλε το ΝΑΤΟ και το συλλαλητήριο, δεν διαχωρίζεται σαφώς από με τις μεθόδους ονοματοδοσίας που προτείνονται, αφού υιοθετεί τις πιέσεις για αλλαγή του συντάγματος της ΠΓΔΜ. Μεγεθύνει το θέμα του αλυτρωτισμού, αλλά αποσιωπά τον ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου και εθνικισμού. Η μετακίνησή του από μια συνολική και σταθερή αντιμπεριαλιστική-αντιπολεμική και αντιεθνικιστική γραμμή συνιστά, οπωσδήποτε, μια αρνητική εξέλιξη.
The article is also available in English
