ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΣΥΛΛΑΣ
Άμεση προτεραιότητα για τον λαό, υπό την προϋπόθεση ότι θα στηρίζεται σε αμοιβαίο σεβασμό και θα γίνεται στη βάση αρχών.
Η αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου αναδεικνύει τη σημασία της κοινής δράσης για την ανατροπή της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση προωθούν την υπεραναγκαία και πολύτιμη ανατρεπτική κοινή δράση όλης της μαχόμενης Αριστεράς στο μαζικό κίνημα, διατηρώντας πάντα την πολιτική αυτοτέλεια της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, που είναι κρίσιμο ζήτημα. Πρόκειται για αγωνιστική κοινή δράση διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων και συσπειρώσεων, που βασίζεται σε συμφωνημένο, κοινά αποδεκτό, ανατρεπτικό πολιτικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, των ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ, άλλων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθώς και της πολιτικής αναρχίας που δρα με όρους μαζικού κινήματος και σέβεται τις διαδικασίες του. Δεν πρόκειται για στρατηγική, προγραμματική ή «εφ’ όλης της ύλης» πολιτική και εκλογική ενότητα. Αυτή απαιτεί βαθύτερη-μονιμότερη ιδεολογική, προγραμματική, πολιτική συμφωνία, κάτι που δεν υπάρχει σήμερα με βάση τις διατυπωμένες θέσεις και την πρακτική ΚΚΕ και ΛΑΕ.
Γιατί χρειάζεται η ανατρεπτική κοινή δράση; Λόγω της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης. Επειδή είναι άμεση ανάγκη των ίδιων των εργαζομένων και της νεολαίας να αντισταθούν, να ανατρέψουν την επίθεση, να αποσπάσουν παραχωρήσεις και νέες κατακτήσεις. Διότι μπορεί να συμβάλει στη γενικότερη υπόθεση της ενότητας της εργατικής τάξης ενάντια στον κατακερματισμό, τον συντεχνιασμό και τον «κοινωνικό αυτοματισμό». Γιατί μπορεί να εμπνεύσει και να συγκινήσει ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να δώσει μαζικότητα, αποτελεσματικότητα, νικηφόρα έκβαση και πολιτική προοπτική στους λαϊκούς αγώνες. Επίσης, για να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ανατρεπτικές πολιτικές θέσεις, να τεθούν με μαζικό τρόπο στη δοκιμασία της λαϊκής πάλης, να αλληλεπιδράσουν με τις αγωνιστικές διαθέσεις και την πάλη των ίδιων των εργαζομένων, κυρίως δε με το πλατύ, αντιφατικό και αναπτυσσόμενο λαϊκό και νεολαιίστικο ρεύμα αντικυβερνητικής αγανάκτησης, σύγχρονης ριζοσπαστικοποίησης και βαθύτερης πολιτικής αναζήτησης. Με διπλό στόχο – να το μετασχηματίσουμε σε αντικαπιταλιστική-ανατρεπτική κατεύθυνση αλλά να μετασχηματιστούμε και εμείς, να γίνουμε πιο εργατικοί, πιο λαϊκοί, πιο «γειωμένοι» κοινωνικά.
Απαιτείται συμφωνημένο πολιτικό πλαίσιο κοινής δράσης. Αυτό πρέπει να είναι επαρκές, αναγκαίο και προωθητικό, δηλαδή αντικυβερνητικό, αντι-ΕΕ, εργατικό, αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό, συνολικά ανατρεπτικό. Λέμε όχι σε διλήμματα του τύπου «μίνιμουμ ή μάξιμουμ» πλαίσιο.
Η ανατρεπτική κοινή δράση είναι αποτελεσματική, όταν γίνεται στη βάση αρχών. «Από τα πάνω» –πολιτικά κόμματα και οργανώσεις– και «από τα κάτω» –συνδικάτα, επιτροπές αγώνα, κ.ά.– και όχι επιλεκτικά και μονόπλευρα — μόνο «από τα πάνω» ή «από τα κάτω». Με ειλικρίνεια, αξιοπιστία και ισοτιμία. Χωρίς αποκλεισμούς, προνομιακότητες ή επιλεκτικότητες. Η κοινή δράση παίρνει συγκεκριμένες μορφές, με συνδιοργάνωση εκδηλώσεων, κινητοποιήσεων ή συζητήσεων. Επιδιώκει να έχει «μακρά πνοή», να μην είναι «μιας χρήσης» ή ευκαιριακή. Υπάρχει πλήρης αλληλοσεβασμός της πολιτικής αυτοτέλειας των διαφορετικών απόψεων, που δεν λογοκρίνονται αλλά αναπτύσσονται ανοιχτά μπροστά στους εργαζόμενους και στη νεολαία, με προτεραιότητα την ενωτική προώθηση του κοινού πλαισίου. Το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις δείχνει ειλικρίνεια και δίνει ενωτική δυναμική.
Η κοινή δράση θα γίνει, πριν από όλα, στο εργατικό κίνημα, στο ευρύτερο μαζικό λαϊκό κίνημα, με κοινά ανατρεπτικά διεκδικητικά πλαίσια και αγώνες συσπειρώσεων, κινήσεων, παρατάξεων, αγωνιστών, επιτροπών αγώνα, πρωτοβουλιών, συντονιστικών επιτροπών. Θα γίνει στις κινήσεις πόλης, τους δήμους, τις περιφέρειες, τη νεολαία. Επίσης, με κοινή συμμετοχή σε μόνιμες δράσεις που αφορούν κορυφαία πολιτικά ζητήματα και μέτωπα — λαϊκές ελευθερίες, αντιπολεμικό κίνημα, αντι-ΕΕ πάλη, όπως η ΔΙΕΕΞΟΔΟΣ κ.ά. Αλλά και με τον ευρύτερο συστηματικό πολιτικό διάλογο για τα μεγάλα ζητήματα.
Για να προωθηθούν επαρκώς όλα αυτά, απαιτούνται, κατά τη γνώμη μας, τα εξής: Πρώτον, η οικοδόμηση του πόλου-μετώπου της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής Αριστεράς. Δεύτερον, η ανασυγκρότηση, ο μετασχηματισμός και η αναβάθμιση της δημοκρατικής λειτουργίας και της αυτοτελούς πολιτικής δράσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τρίτον, οι πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μια ευρύτερη συσπείρωση των αντικαπιταλιστικών, αντιϊμπεριαλιστικών, αντι-ΕΕ, βαθιά αντικυβερνητικών, ανατρεπτικών πολιτικών δυνάμεων. Τέλος, ο διάλογος, ο κοινός βηματισμός και η πολιτική συνεργασία με εκείνες τις δυνάμεις που τείνουν να υπερβούν το όριο της διαχειριστικής λογικής και κινούνται σε ανατρεπτική κατεύθυνση.
