ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Αρκετοί ερμήνευσαν την προαναγγελία της τοποθέτησης του Σόιμπλε στην προεδρία της Βουλής ως ένα εύσχημο τρόπο για την αποστρατεία του. Ουσιαστικά, όμως, η συμβολική σημασία είναι τεράστια -στην μακρά πολιτική του διαδρομή, άλλωστε, ο Σόιμπλε υπήρξε πρωτεργάτης της γερμανικής επανένωσης και της υιοθέτησης του ευρώ, εκπρόσωπος της ηγεμονίας του Βερολίνου στην ΕΕ, σκληρός υπέρμαχος του κράτους της καταστολής, αλλά και πρωταγωνιστής ενός μεγάλου σκανδάλου με μαύρο χρήμα. Το γερμανικό κεφάλαιο σε ένα πρόσωπο!
Η Ακροδεξιά έχει ριζώσει στην Ευρώπη
Όταν ο υποψήφιος των Πρασίνων και του «δημοκρατικού τόξου» επικράτησε του ακροδεξιού αντιπάλου του στις αυστριακές προεδρικές εκλογές που έγιναν στα τέλη του 2016, πολλοί ήταν αυτοί που αισθάνθηκαν ανακούφιση. Μετά και την μάλλον μέτρια επίδοση του Βίλντερς στις ολλανδικές βουλευτικές εκλογές, τρεις μήνες αργότερα, έγιναν ακόμη περισσότεροι. Από τη στιγμή δε που η Λεπέν δεν έφτασε καν κοντά στο να διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλίας (επιβεβαιώνοντας απλώς αυτό που ουσιαστικά γνωρίζαμε εκ των προτέρων…), τότε η ανακούφιση μετατράπηκε σε πανηγυρισμούς, έστω και συγκρατημένους, για την μεγάλη ήττα του λαϊκισμού και της Ακροδεξιάς.
Μετά από αυτά, κάποιοι έδειξαν να ξεχνούν ότι το Εθνικό Μέτωπο και η επικεφαλής του είχαν πετύχει το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμά τους. Παρέβλεψαν ότι σε τρεις από τις τέσσερις σκανδιναβικές χώρες η Ακροδεξιά εξακολουθεί να συμμετέχει στην κυβέρνηση ως μικρότερος εταίρος. Φάνηκε πως αγνοούν, επίσης, ότι έρχονται οι βουλευτικές εκλογές στην Αυστρία, στις 15 Οκτωβρίου, όπου η Ακροδεξιά έχει σοβαρές πιθανότητες να βγει πρώτη.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπήρξαν και εκείνοι που έβγαλαν το συμπέρασμα ότι τα χειρότερα έχουν περάσει. Ότι το αστικό πολιτικό σύστημα στις χώρες της (δυτικής τουλάχιστον) Ευρώπης ξεπέρασε τα χειρότερα και σταθεροποιήθηκε. Για τον λόγο αυτό, μάλιστα, δεν δίστασαν να εκτιμήσουν ότι είναι τώρα η ευκαιρία για να παρουσιάσουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους για την Ευρώπη του αύριο, όπως έκαναν ήδη ο Γιούνκερ και ο Μακρόν.
Ξαφνικά, οι γερμανικές εκλογές τους επανέφεραν στην …τάξη! Εκεί που όλοι περίμεναν την άνετη επικράτηση της Μέρκελ και ασχολούνταν με το ποιον θα επιλέξει για κυβερνητικό εταίρο της, το ηχηρό 12,6% που πήρε η Εναλλακτική για τη Γερμανία, ποσοστό που της έδωσε την Τρίτη θέση και είναι σχεδόν τριπλάσιο σε σύγκριση με το 2013, αντιστοιχώντας σε σχεδόν 6 εκατομμύρια ψήφους, ήρθε να υπενθυμίσει ότι η ακροδεξιά απειλή όχι απλώς δεν έχει παρέλθει, αλλά αποτελεί πλέον ενδημικό στοιχείο του ευρωπαϊκού αστικού πολιτικού σκηνικού και της κρίσης του. Μιας κρίσης την οποία ήρθε να υπογραμμίσει και το χαμηλότερο ιστορικά ποσοστό που συγκέντρωσαν τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα της Γερμανίας, CDU/CSU και SPD, το οποίο μετά βίας έφτασε μόλις στο 53,4%. Και μάλιστα, σε μια αναμέτρηση με ιδιαιτέρως μεγάλη συμμετοχή, που άγγιξε το 76,2%, έναντι 71,5% στις προηγούμενες εκλογές.
Έτσι, τώρα, επιστρέφουν εσπευσμένα στα γραφεία τους και τις αίθουσες συσκέψεων. Για να σχεδιάσουν τέρατα, που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από την Ακροδεξιά!
Καταθλιπτικό το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται στη Γερμανία
Καταθλιπτικό μοιάζει -και είναι- το σκηνικό που διαμορφώνεται στη Γερμανία μετά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Ένα τείχος έχει υψωθεί και απειλεί να λιώσει τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα, ελευθερώνοντας έτσι τον δρόμο για την επέλαση του γερμανικού κεφαλαίου, τόσο εντός των συνόρων της χώρας όσο και στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια τρομακτική μάζα από μπετόν χωρίς ρωγμές, σε μαύρες, μπλε, κίτρινες, κόκκινες και πράσινες αποχρώσεις -όσα και τα χρώματα των κομμάτων που αποτελούν την πρώτη ύλη του.
Δεν υπάρχει χώρος ούτε χρόνος για αυταπάτες. Η απειλή για τους εργαζόμενους της Γερμανίας και της Ευρώπης δεν προέρχεται μόνο από την AfD, όσο κι αν ορισμένοι επιμένουν σε αυτό. Η AfD, άλλωστε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο πιο φανερή και αποκρουστική όψη της νέας αντιδραστικής πραγματικότητας – όπως η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ο ηγέτης των Φιλελεύθερων δεν είναι παρά οι εκφράσεις της «σοβαρής Ακροδεξιάς» στη Γερμανία.
Αυτή είναι η αλήθεια. Από διαφορετική θέση και με διαφορετικό τρόπο, όλα τα παραπάνω κόμματα εξυπηρετούν ουσιαστικά τον ίδιο στόχο, ακολουθούν τον ίδιο ρυθμό και εντάσσονται σε ένα ιδιόμορφο πολιτικό καταμερισμό στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος. Κι αυτό είναι κάτι που περιλαμβάνει ακόμη και το καθαρά νεοναζιστικό Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (NPD) που πήρε 180.000 ψήφους την Κυριακή και τα μέλη του είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμή να αναλάβουν τον ρόλο των ταγμάτων εφόδου κατά των κινημάτων και των προσφύγων και μεταναστών -κάνοντας αυτό που επισήμως δεν μπορούν να κάνουν αστυνομία και στρατός, όπου οι ακροδεξιοί πυρήνες πληθαίνουν διαρκώς.
Αμέσως μετά από το NPD εξάλλου και χωρίς τα όρια να είναι σαφή, μιας και γι’ αυτό έχει φροντίσει το περίφημο κίνημα Pegida (Πατριώτες Ευρωπαίοι κατά του Εξισλαμισμού της Δύσης), συναντά κανείς την AfD, της οποίας κορυφαία στελέχη έχουν δηλώσει πρόσφατα ότι οι Γερμανοί πρέπει να είναι περήφανοι για την Βέρμαχτ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι το Ολοκαύτωμα είναι ένας μύθος. Συνεχίζοντας θα βρει μπροστά του τους «αντάρτες» της Εναλλακτικής, που χωρίς να αποκηρύσσουν τις βασικές της θέσεις, έσπευσαν ήδη να αποχωρήσουν καταγγέλλοντας τις ακρότητες της νυν ηγεσίας και βάζοντας υποψηφιότητα για να γίνουν μελλοντικά κυβερνητικά συμπληρώματα.
Η σκυτάλη περνάει στη συνέχεια στους βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές, ο επικεφαλής των οποίων ξεκαθάρισε ότι η AfD ανέβηκε επειδή το κόμμα του άφησε ένα μεγάλο κενό στα δεξιά του το οποίο πρέπει να καλυφθεί άμεσα. Αμέσως μετά, κυριαρχούν οι πιο πολυπληθείς και μετριοπαθείς Χριστιανοδημοκράτες, στην κοινοβουλευτική ομάδα των οποίων υπάρχουν και διατυπώνονται θέσεις και απόψεις που ανήκουν σε μια ευρύτατη γκάμα -από τα όρια της AfD και της CSU μέχρι τις παρυφές των Σοσιαλδημοκρατών.
Κάπου εδώ, βρίσκεται και η θέση του FDP και του επικεφαλής του Κρίστιαν Λίντνερ. Των νεοφιλελεύθερων Ταλιμπάν του γερμανικού κεφαλαίου, που έχουν αναλάβει να τρομοκρατήσουν όχι τους πρόσφυγες ή τα διάφορα κοινωνικά κινήματα, αλλά τα εκατομμύρια των εργαζομένων -εντός και εκτός Γερμανίας.
Όσο για το SPD του Σουλτς και τους Πράσινους, δεν είναι παρά οι μαϊντανοί της δήθεν αντιπολίτευσης, που καλούνται να δώσουν ένα κάπως διαφορετικό άρωμα στη σούπα της αντίδρασης και της καταστολής. Επιχειρώντας, ταυτόχρονα, να καλλιεργήσουν την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει και ένας «καλύτερος», «πιο ανθρώπινος» και «πιο ευρωπαϊκός» καπιταλισμός -πιθανότατα με σχετική επιτυχία, μιας και στα αριστερά τους έχουν ένα κόμμα που μοιάζει ικανοποιημένο με την άνοδο του 0,5% και άκρως απογοητευμένο μόνο και μόνο επειδή οι συσχετισμοί δεν του έδωσαν την ευκαιρία να αποδείξει και σε ομοσπονδιακό επίπεδο πόσο καλός κυβερνητικός εταίρος μπορεί να είναι…
Το πιο ανησυχητικό και απογοητευτικό από όλα είναι ότι τούτα συμβαίνουν με την ψήφο των ίδιων των Γερμανών. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι η AfD αποτέλεσε συνειδητή επιλογή του 20% σχεδόν των βιομηχανικών εργατών της χώρας -επαληθεύοντας το φαινόμενο που έχει καταγραφεί τόσο στη Γαλλία της Λεπέν όσο και στις ΗΠΑ του Τραμπ. Προφανώς δε, θα καταγραφεί και αλλού, όσο δεν υπάρχει αντίπαλο δέος και ένα πιο πειστικό αφήγημα που να υπηρετούν τα εργατικά συμφέροντα και την κοινωνική πλειοψηφία.
