του Γιώργου Κρεασίδη
Εντυπωσιακή ήταν η στήριξη του επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Γ. Ντάισελμπλουμ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη συνέντευξή του στην Καθημερινή την περασμένη Κυριακή. Επανέλαβε την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα και τόνισε πως «οι εκλογές είναι για το 2019, ας τις κρατήσουμε για τότε», στέλνοντας έτσι και ένα μήνυμα στη μνημονιακή αντιπολίτευση. Για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για το περιεχόμενο της παρέμβασής του, δήλωσε επίσης, «θαυμάζω τον Αλέξη Τσίπρα», επειδή είναι «ένας επιτυχημένος πολιτικός, ικανός να καθοδηγήσει τη χώρα του στο δρόμο της σταθερότητας»!
Είναι ξεκάθαρη, λοιπόν, η συναίνεση της άρχουσας τάξης και της ΕΕ στην κυβερνητική γραμμή για πολιτική σταθερότητα, καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αποφασισμένη να περάσει με σαρωτικούς ρυθμούς όλα τα μνημονιακά μέτρα που εκκρεμούν και να υλοποιήσει κάθε δέσμευση των τριών μνημονίων. Η κυβέρνηση, όπως πριν ο Σαμαράς, μιλάει για τέλος των μνημονίων, που δήθεν θα έρθει μόνο αν εφαρμοστούν πλήρως, ενώ παράλληλα στο όνομα της ανάπτυξης ενισχύει πολύπλευρα το μεγάλο κεφάλαιο. Απέναντι στην κοινωνία υπόσχεται ψίχουλα και αναδιανομή στα βάρη υπέρ όσων τσάκισε χτες και σε βάρος αυτών που δεν έφτασαν φέτος στο αμήν. Έτσι, υποσχέθηκε έκτακτο βοήθημα 800 εκατ. ευρώ για 250.000 νοικοκυριά, που προέρχεται από τις αυξημένες εισφορές των αυτοαπασχολούμενων…
Οι εξελίξεις αυτές προκαλούν καταρχάς μια αμηχανία στη ΝΔ και το φάσμα του «Μένουμε Ευρώπη», καθώς είχαν επενδύσει στην πίεση της ΕΕ που εκπροσωπούσε ο Ντάισελμπλουμ. Είναι ορατή, όμως, η προσαρμογή του Μητσοτάκη σε ρόλο …υπουργού Αντιπολίτευσης, όπως πρότεινε ο επικεφαλής του Γιουρογκρούπ, βοηθώντας με τη μνημονιακή πλειοδοσία στο πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής. Δίνει στην κυβέρνηση τη συναίνεση που χρειάζεται, αλλά και προοδευτικό άλλοθι, όταν σαν νεοφιλελεύθερος μπαμπούλας τα βάζει με τους εκπαιδευτικούς, τους τεμπέληδες στο δημόσιο κ.ά. Ελπίζει έτσι όταν έρθει η ώρα της κυβερνητικής εναλλαγής, τα πιο σκληρά μέτρα που απαιτούν κεφάλαιο και ΕΕ να έχουν ήδη περάσει.
Φυσικά, τα δύσκολα είναι μπροστά για την κοινωνία, καθώς ο νέος προϋπολογισμός και τα 113 προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης προβλέπουν έναν εκτεταμένο κατάλογο αντιλαϊκών μέτρων και αναδιαρθρώσεων υπέρ του κεφαλαίου, φόρων, ιδιωτικοποιήσεων και τον αντισυνδικαλιστικό νόμο που πρακτικά στοχεύει να βγάλει στην παρανομία την κήρυξη απεργίας. Παράλληλα, το κυνήγι των πλεονασμάτων, εκτός από την αφαίμαξη της κοινωνίας, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων μέτρων.
Όμως στην κοινωνία τα πράγματα δεν είναι στατικά, βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές αντιστάσεις. Είναι αλήθεια ότι παραμένουν χωρίς συντονισμό και σαφείς πολιτικούς στόχους, για μνημόνια, χρέος και ΕΕ, ώστε να συγκροτούν ένα υπολογίσιμο κοινωνικό μέτωπο ανατροπής. Από την άλλη, καταγράφουν λαϊκές δυνάμεις που δεν παραδίνονται και αναδεικνύουν τη σημασία της δράσης της μαχόμενης Αριστεράς. Δεν λείπουν μάλιστα και κινητοποιήσεις που καθυστερούν ή και ακυρώνουν μέτρα εφαρμοστικών νόμων του μνημονίου, κάτι που η ελληνική κοινωνία δεν είδε ούτε από την εναλλαγή κυβερνήσεων ούτε από το διαδρομισμό της γραφειοκρατίας του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού και των «επιστημονικών» φορέων, των επιμελητηρίων κ.ο.κ.
Αυτή είναι η εμπειρία που έρχεται από τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση στο δημόσιο, όπου η απεργία-αποχή των δημοσίων υπαλλήλων με καθολικά ποσοστά, ακυρώνει την προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλλει με αυταρχικές μεθοδεύσεις ένα μέτρο που στοχεύει στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, την υποταγή του στις επιχειρηματικές ανάγκες και την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων (βλ. σελ. 15). Στο μέτωπο της πάλης ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας, οι κινητοποιήσεις έχουν μέχρι στιγμής εμποδίσει την εφαρμογή του μέτρου (βλ. σελ. 8). Οι συνταξιούχοι βρίσκονται σε τροχιά πανελλαδικών κινητοποιήσεων αυτές τις μέρες, ενώ στην εκπαίδευση επικρατεί αναβρασμός, με τον παλιό και νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό να υψώνει εμπόδια στην αγωνιστική έκφραση. Αλλά και το προηγούμενο διάστημα, οι απεργιακές κινητοποιήσεις του Ιούνη στους δήμους για το δικαίωμα των συμβασιούχων στη δουλειά δρομολόγησαν εξελίξεις αποτρέποντας τη μεθόδευση μαζικών απολύσεων, αφήνοντας το δρόμο ανοιχτό για κατακτήσεις. Σήμερα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας, σε 24ωρη απεργία προχωρά η ΠΟΕΔΗΝ την Τετάρτη. Παράλληλα, η υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και των αγωνιστών είναι υπόθεση που συγκινεί και συσπειρώνει, με κορυφαίο παράδειγμα τη συναυλία για την Ηριάννα στις 22/9.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα κριθούν οι δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς για τη συμβολή τους να έρθουν στο προσκήνιο πρωτοπόρες δυνάμεις, όπως το μπλοκ του Μουσείου και το μπλοκ της Καμάρας, για να τροφοδοτήσουν την αγωνιστική έκφραση των εργαζομένων και του λαού, το συντονισμό και τους πολιτικούς στόχους των αγώνων, την ανατρεπτική λογική στη μορφή και τη διάρκειά τους. Στην καμπή που ζούμε, ας μην ξεχνάμε την αλήθεια του συνθήματος: η ιστορία, τελικά, γράφεται με ανυπακοή
