ΣΤΕΛΙΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ
Η σχέση αθλητισμού και πολιτικής έχει πολύ βαθιές ρίζες καθώς δύο κοινωνικές λειτουργίες που ειδικά στα καπιταλιστικά πλαίσια αλληλοδιαπλέκονται συνεχώς. Σε αυτό το πλαίσιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δούμε την σημερινή έκρηξη του αθλητικού κόσμου της Αμερικής απέναντι στην πολιτική Τραμπ.
Κατά καιρούς, έχουμε δει πάρα πολλούς αθλητές όπως ο Μοχάμεντ Αλί, ο Σώκρατες ή ακόμα-ακόμα και στα δικά μας μέρη ο Σάββας Κωφίδης να παρεμβαίνουν στη δημόσια σφαίρα με αντανακλαστικά που υποστηρίζουν την υπόθεση των από τα κάτω και ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης. Πολλές είναι άλλωστε οι ομάδες οι οποίες έχουν ταξική καταβολή ή διαπνέεται η δράση τους από αντιφασιστικά ή και κομμουνιστικά χαρακτηριστικά όπως η Λιβόρνο ή η Ζανκτ Πάουλι. Σε αυτό το πλαίσιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δούμε την σημερινή έκρηξη του αθλητικού κόσμου της Αμερικής απέναντι στην πολιτική Τραμπ. Τα μεγαλύτερα ιερά τέρατα του ΝΒΑ παίρνουν θέση απέναντι στην πολιτική του φασίστα Τραμπ, όπως ο Λεμπρόν Τζέιμς και ο Στεφ Κάρι ή ακόμα-ακόμα και ο θρύλος των 11 δαχτυλιδιών Μπιλ Ράσελ. Ενώ, η κατάσταση είναι ακόμα πιο ελπιδοφόρα στο NFL (αμερικάνικο ποδόσφαιρο).
Στην 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος του αμερικάνικου ποδοσφαίρου οι αντιστάσεις ξέσπασαν σε κάθε ένα παιχνίδι κατά την διάρκεια του παιανίσματος του εθνικού ύμνου. Ορισμένοι παίχτες γονάτισαν, κάποιοι κάθισαν, κάποιοι ύψωσαν την γροθιά τους και κάποιοι σταύρωσαν τα χέρια τους. Αλλά όλοι αυτοί εναντιώθηκαν στον Ντόναλντ Τραμπ, και στην πολιτική των διακρίσεων που γιγαντώνεται στις ΗΠΑ. Οι εκφωνητές και οι σχολιαστές συζητούσαν με συμπάθεια τις δράσεις των αθλητών. Το γιουχάισμα που θα ανέμενε κάποιος από τους οπαδούς ήταν αραιό. Δυο τραγουδιστές του εθνικού ύμνου -ένας μαύρος άνδρας στο Ντιτρόιτ και μια λευκή γυναικά στο Τεννεσί- γονάτισαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας στροφής του τραγουδιού. Πώς συνέβη αυτό; Πώς έγινε αυτό στο σπορ που -από καταβολής του- έχει ιστορικά συνδεθεί με τις πιο συντηρητικές πολιτικές;
Όλο αυτό ξεκίνησε από τον Κόλιν Κάπερνικ -τον χωρίς συμβόλαιο με ομάδα πλέον- quarterback του NFL. Ο Κάπερνικ ξεκίνησε πρώτος να γονατίζει κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου για να διαμαρτυρηθεί κυρίαρχα ήδη από πέρυσι για την συνεχιζόμενη καταπίεση των εθνικών μειονοτήτων της Αμερικής. Σε αυτόν βρήκε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην Αλαμπάμα, έναν ακόμα αποδιοπομπαίο τράγο, ένα ακόμα σύμβολο για να οριοθετήσει τον εσωτερικό του εχθρό. Ο Τραμπ ζήτησε την απόλυση των παικτών του NFL που γονατίζουν στον εθνικό ύμνο και τους χαρακτήρισε «πουτάνας γιους».
Ο αθλητισμός, όπως κάθε χώρος όπου σε τελική ανάλυση ζει και αναπνέει η πληττόμενη πλειοψηφία είναι χώρος ταξικής σύγκρουσης και πεδίο αντιπαράθεσης ταξικών αντιθέσεων
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως το NFL είναι μια λίγκα η οποία ενδιαφέρει ένα τεράστιο ποσοστό της αμερικανικής κοινωνίας, και ενώ μάλλον είναι το πιο ομαδικό σπορ που υπάρχει, παράλληλα με τα είδωλα που δημιουργεί, σε μεγάλο βαθμό είναι εδώ και χρόνια η πιο αντιδραστική λίγκα της Αμερικής και εκείνη που στο μεγαλύτερο βαθμό προτάσσει τα πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας. Είναι συχνότατο φαινόμενο άλλωστε η εμπλοκή παικτών της λίγκας σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, ο ρατσισμός είναι σχεδόν πανταχού παρόν στη λίγκα και το πιο εκκωφαντικό όσον αφορά την αντίδραση απέναντι στον Τραμπ είναι το γεγονός πως ιδιοκτήτες 8 ομάδων χρηματοδότησαν την καμπανιά του Τραμπ για να βγει πρόεδρος με 7,25 εκατ. δολάρια. Όταν λοιπόν στην καρδιά του κτήνους ξεσπάνε τέτοιες αντιστάσεις, είναι φανερό σε ποια έκταση έχει φτάσει η αμφισβήτηση της σημερινής τάξης πραγμάτων.
Η σχέση αθλητισμού και πολιτικής έχει πολύ βαθιές ρίζες και η αλήθεια είναι πως είναι δύο κοινωνικές λειτουργίες που ειδικά στα καπιταλιστικά πλαίσια αλληλοδιαπλέκονται συνεχώς. Είτε στο εξωτερικό είτε στην Ελλάδα. Είτε από τη μία μπάντα της ταξικής σκοπιάς είτε από την άλλη. Από την μία πλευρά, οι αντιφασιστικές και εργατικές κερκίδες της Λιβόρνο και της Ράγιο Βαγιεκάνο, οι πορείες φιλάθλων ενάντια σε αθλητικούς νόμους που περιορίζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των οπαδών, σαν την κάρτα φιλάθλου (ένα νόμο αντίστοιχο του ιδιώνυμου για τους φιλάθλους). Από την άλλη, η άνοδος της ακροδεξιάς στις κερκίδες, ειδικά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ο οπαδικός στρατός του Μελισσανίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια όπου τρομοκρατεί τους εκεί κατοίκους με πρόσχημα την ΑΕΚ και το γήπεδο της, το NO POLITICA της Θύρας 7 και παλαιότερα η ναζιστική οργάνωση παναθηναϊκών οπαδών γνωστή και ως ΝΟΠΟ.
Τελικώς, πρέπει να γίνει κατανοητό πως και ο αθλητισμός, όπως κάθε κοινωνική λειτουργία, κάθε χώρος όπου σε τελική ανάλυση ζει και αναπνέει η πληττόμενη πλειοψηφία είναι χώρος ταξικής σύγκρουσης και πεδίο αντιπαράθεσης ταξικών αντιθέσεων. Πρέπει λοιπόν να ονειρευτούμε και να παλέψουμε από την μεριά μας για έναν αθλητισμό των από τα κάτω, χωρίς «αρχιερατικές» δομές, με ελεύθερη πρόσβαση στο λαό. Για έναν αθλητισμό που θα βάζει γκολ αντικαπιταλιστικά, θα βάζει τρίποντο αντιφασιστικό και θα καρφώνει στα μούτρα της αστικής τάξης. Με σκοπό η προηγουμένη ιστορική Κυριακή στο NFL να είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα των γεγονότων που έρχεται, ενός διαφορετικού μέλλοντος. Για έναν αθλητισμό των από τα κάτω και για όλους.
