Μετά την επίθεση του ISIS στη Βαρκελώνη οι αστικές πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να επιβάλουν κλίμα τρομοϋστερίας, εθνικής ενότητας και ενίσχυσης της «ασφάλειας» και της αστυνομοκρατίας. Στη μαζική διαδήλωση στις 26 Αυγούστου στη Βαρκελώνη ακούστηκαν έντονα τα συνθήματα ενάντια στο βασιλιά, στο Ραχόι και στο εμπόριο όπλων του ισπανικού κράτους, καθώς κι ενάντια στην ισλαμοφοβία και τον τρομοκρατικό φονταμενταλισμό.
του Βαγγέλη Μόσχου
Στον καιρό της κρίσης κάθε προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο, κάθε υπόδειγμα ελπίδας,
κάθε «καρότο» των κυβερνώντων και των προυχόντων κλονίζεται, αν δεν έχει ήδη διαρραγεί. Η τρομοκράτηση των λαών και η επίκληση της ασφάλειας, αποτελούν πλέον δεσπόζοντα παραδείγματα διαχείρισης της νέας πολιτικής πραγματικότητας σε όλη την Ευρώπη. Αυτό το καλοκαίρι, ήταν η σειρά του Χάρου να χτυπήσει το κουδούνι της Βαρκελώνης. Το αποτέλεσμα γνωστό: Τρομοκρατική επίθεση, στο όνομα του φοντεμεταλιστικού ισλαμοφασιστικού «ISIS» στην κεντρική τουριστική οδό Ράμπλας της Βαρκελώνης. Ο απολογισμός μέχρι στιγμής αριθμεί 16 νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες, αλλά και μια εκστρατεία τρομολαγνίας από όλους τους εκπροσώπους της αστικής κοινωνίας, από άκρη σε άκρη της Καταλονίας και της ευρύτερης Ισπανίας, που φέρνει μνήμες όσων ακολούθησαν τα γεγονότα του Charlie Hebdo και του Μπατανκλάν στη Γαλλία.
Υπάρχει όμως και ο απολογισμός που δεν έχει ακόμη γίνει: Θα βυθιστεί άλλη μια ευρωπαϊκή χώρα στο σκοτάδι της διαρκής τρομοκράτησης, σε ένα νέο κύμα πολιτικών ασφάλειας και αύξηση του εγχώριου σοβινισμού την εποχή όπου το κεφάλαιο τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ; Ή θα βρουν την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο, να φωνάξουν, να πάρουν το πάνω χέρι οι λαϊκές δυνάμεις, οι δυνάμεις αυτές που ήδη ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος του καταλανικού λαού, αλλά και ευρύτερα, χρησιμοποιώντας αυτές τις επιθέσεις;
Ήδη, τις τελευταίες μέρες στο κέντρο τις Βαρκελώνης, στην ευρύτερη επαρχία της Καταλονίας αλλά και σε μεγάλες πόλεις τις Ισπανίας, ένα κύμα διαδηλώσεων βρίσκεται εν εξελίξει. Πολυπληθέστερες η κύρια, «θεσμικά» καλεσμένη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 26 Αυγούστου στην πόλη της Βαρκελώνης με σύνθημα «No tinc por», δηλαδή «δεν φοβάμαι» στα καταλανικά, με συμμετοχή 500.000 ατόμων σύμφωνα με την αστυνομία. Στην πορεία, παραβρέθηκαν οι εκπρόσωποι όλου του φάσματος της πολιτικής, από τον πρωθυπουργό της Καταλονίας, Κάρλες Πουιγκντεμόντ, την εκλεγμένη με τον συνδυασμό «En Comu Podem» σοσιαλδημοκράτη δήμαρχο της Καταλονίας Άντα Κολάου, μέχρι τους πολιτικούς του κυβερνώντος δεξιού Λαϊκού Κόμματος (ΡΡ) στην Ισπανία, καθώς και των υπολοίπων κομμάτων, αλλά και τους πρωθυπουργούς των 17 αυτόνομων περιφερειών της Ισπανίας. Μαζί τους ήταν και οι εκπρόσωποι του καταλανικού κράτους, που δεν έχασε αφορμή μετά την δολοφονική επίθεση να εντείνει τα μέτρα αστυνόμευσης και καταστολής, κάτω από το πρόσχημα της ασφάλειας, θωρακίζοντας περεταίρω την καταλανική αστυνομία, που έχει τα τελευταία χρόνια «βαρύ» ιστορικό χτυπήματος και διώξεων κατά των κοινωνικών κινημάτων, καταλήψεων και αγωνιστών.
Το λαϊκό αίσθημα όμως ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που πιθανόν θα προτιμούσαν οι θεσμικοί διοργανωτές. Η πορεία σείστηκε από το σύνθημα «Δικοί σας οι πόλεμοι, δικοί μας οι νεκροί» και «Θέλουμε ειρήνη», όταν κατέφθασαν, οι ιδιαίτερα αντιπαθείς στους Καταλανούς, πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι μαζί με τον βασιλιά Φίλιππο. Η αποδοκιμασία προς την πολεμική πολιτική του Ισπανικού κράτους, που στεγάζει μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες του κόσμου και που διεξάγει ανοιχτό εμπόριο όπλων με τη Σαουδική Αραβία, ήταν εμφανής στα πλακάτ που τους υποδεχτήκαν: «Μαριάνο θέλουμε ειρήνη, μην πουλάς όπλα» και «Φίλιππε αυτός που θέλει ειρήνη δεν διεξάγει εμπόριο όπλων», έγραφαν μεταξύ άλλων. Μεγάλη σημασία έχει, βέβαια, το γεγονός ότι στην κεφαλή της πορείας βρίσκονταν μέλη της μουσουλμανικής κοινότητας Βαρκελώνης, καθώς και άλλων μεταναστευτικών κοινοτήτων, ενισχύοντας το μήνυμα ενάντια στην ισλαμοφοβία και τον τρομοκρατικό φονταμεταλισμό.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι αυτό το ριζοσπαστικό στοιχείο που εμφανίζεται διάχυτο στον καταλανικό λαό. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τη μεγάλη διαδήλωση του περασμένου Φεβρουαρίου υπέρ της υποδοχής των προσφύγων στη Βαρκελώνη, όπου συμμετείχαν 300.000 άτομα, καθώς και τις φιλειρηνικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την βομβιστική επίθεση στο μετρό της Μαδρίτης το 2003, όταν η ισπανική κυβέρνηση συμμετείχε στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία στο Ιράκ. Μάλιστα, την επαύριο του δολοφονικού χτυπήματος στη Ράμπλας, μικρότερες διαδηλώσεις, καλεσμένες από πολιτικούς φορείς, συνδικαλιστικές οργανώσεις και κινήματα διεξήχθησαν στους δρόμους της Βαρκελώνης, με έντονα αντιφασιστικά, αντι-ισλαμοφοβικά συνθήματα. Αυτός ο ριζοσπαστισμός και η ετοιμότητα δημιουργεί πλέον σοβαρό αντίβαρο στην πολιτική τρομοκράτησης του καταλανικού λαού και στοχοποίησης του μουσουλμανικού πληθυσμού εντός του.
Καθόλου άσχετη δεν είναι βέβαια και η διαφαινόμενή αξιοποίηση τέτοιων καταστάσεων από την πλευρά του Ισπανικού κράτους, με σκοπό να ποδοπατηθεί το ακμάζων κίνημα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Με το εγκεκριμένο από το καταλανικό κοινοβούλιο δημοψήφισμα περί ανεξαρτησίας, που προορίζεται να διεξαχθεί την 1η Οκτωβρίου, το εγχώριο πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ενεργό. Λογαριάζουν διαρκώς όμως χωρίς τον οικοδεσπότη. Γιατί από τους δρόμους της Βαρκελώνης, όπως και του Παρισιού, συνεχίζουν να ακούγονται οι κραυγές των λαών για ειρήνη, δουλειά και ελευθερία, οι οποίες όταν ενωθούν θα ανατρέψουν τη μέγγενη που προκαλούν η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και οι πόλεμοί τους.
