Δύο κόσμοι απέναντι το επόμενο Σάββατο στη ΔΕΘ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ

Με την ομιλία του στα εγκαίνια της ΔΕΘ το ερχόμενο Σάββατο, ο Α. Τσίπρας επιχειρεί να σηματοδοτήσει μια νέα πιο επιθετική φάση στη μνημονιακή πολιτική που χαρά­ζει η κυβέρνηση μαζί με ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ. Παράλληλα, θα δοκι­μάσει να κατοχυρώσει την πολιτι­κή ηγεμονία της κυβέρνησης ΣΥ­ΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προσφέρει στο κεφάλαιο σταθερότητα και κέρδη (ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των αντιδραστικών μνημονιακών αναδιαρθρώσεων), ενώ στην κοι­νωνία παρουσιάζεται σαν το λιγό­τερο κακό στο δήθεν «μονόδρομο» της αντιλαϊκής πολιτικής και του «Μένουμε Ευρώπη». Θα αξιο­ποιήσει φυσικά την πλειοδοσία στην αντιλαϊκή πολιτική και τα αντικομμουνιστικά ξεσπάσματα της ΝΔ, που έχει πρόβλημα στρατηγικής, καθώς κεφάλαιο και ΕΕ θέλουν σταθερότητα και η κυβέρνηση Τσίπρα δείχνει αποτελεσματική για τα συμφέροντά τους.

Τα 113 προαπαιτούμενα μέτρα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση μέχρι το Μάρτη του 2018, ενόψει της τρίτης αξιολόγησης (από τα οποία τα 95 εντός του 2017), είναι ένας μακρύς κατάλογος από νέες πε­ρικοπές, φόρους, ιδιωτικοποιήσεις, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς αρπαγής της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας. Το τοπίο συμπληρώνουν οι αντιδραστικές και σκληρά ταξικές αλλαγές σε παιδεία και υγεία, η αξιολόγηση και οι απολύσεις συμβασιούχων στο δημόσιο. Κα­θώς όλα αυτά έρχονται να προστε­θούν στα βάρη εφτά χρόνων μνη­μονίων, όπως θα θυμίσουν τα εκκαθαριστικά της εφορίας και ο ΕΝΦΙΑ που έφτασε, η κυβέρ­νηση δεν εγκατα­λείπει τη ρητορι­κή των δήθεν παράλληλων μέτρων ανακούφισης.

Πέρα από τις μεγαλοστομίες για παράλληλο πρόγραμμα και κοινωνική οικονομία, η ανάπτυξη που βασίζεται στο σάρωμα των εργασιακών δικαιωμάτων και η ολόπλευρη στήριξη του κεφαλαίου είναι ανάμεσα στα λίγα πράγματα που η κυβέρνηση και υπόσχεται και υλοποιεί. «Η κυβέρνηση είναι σταθερά προσανατολισμένη στην ενίσχυση των επενδύσεων. Η ανάκαμψη της οικονομίας προέρχεται από τις ιδιωτικές επενδύσεις», δήλωσε την περασμένη Πέμπτη στην ΕΡΤ ο υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Γιώργος Σταθάκης, δίνοντας τον τόνο. Σε αυτό το πλαίσιο κεντρική θέση έχει ο αντισυνδικαλιστικός νόμος που ετοιμάζει η κυβέρνηση, με βασικό στόχο τον περιορισμό, μέχρι εξαφανίσεως, της δυνατότητας των συνδικάτων να απεργούν.

Γίνεται φανερό ότι αν δεν σπάσει η μνημονιακή πολιτική, δεν μπορούμε να μιλάμε για τις στοιχειώδεις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, για αυξήσεις, σταθερή εργασία, προσλήψεις για τις ανάγκες των κοινωνικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα. Ούτε για απάντηση στην υπερεργασία και την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα, για προστασία του εισοδήματος και της στέγης και άλλα που ακούγονται εξίσου αυτονόητα για μια αξιοβίωτη ζωή, αλλά στην ανάπτυξη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της ΕΕ θεωρούνται αδιανόητα. Παρά την περίφημη «έξοδο από το μνημόνιο» το καλοκαίρι του 2018 που διαφημίζει η κυβέρνηση, τα μνημόνια προορίζονται να καθορίζουν τη ζωή μας μέχρι το 2060 και βλέπουμε.

Μπορεί να σπάσει όμως η μνημονιακή πολιτική από το συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με τις συμβολικές απεργίες όταν ψηφίζονται τα μέτρα και την αντιπολίτευση του ΠΑΜΕ που περιορίζεται στο πλαίσιο, αλλά ταυτίζεται στη μορφή πάλης, δίνοντας έτσι όλοι μαζί στην κυβέρνηση πολύτιμο πολιτικό χρόνο; Είναι αδύνατο και γιατί οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές παρατάξεις στοιχίζονται πίσω από την επιλογή για πολιτική σταθερότητα, είναι προσανατολισμένες στην αναμονή και την παρακολούθηση των προεκλογικών κινήσεων και τακτικισμών. Μια στάση από την οποία δε διαχωρίζονται ούτε οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ. Η άγονη συνεδρίαση της ΑΔΕ­ΔΥ την περασμένη Τετάρτη ήταν χαρακτηριστική.

Πέρα από τη διαπίστωση ότι χρειάζεται άλλο εργατικό κίνημα, πρέπει να τοποθετηθεί κανείς για το πώς θα πάμε εκεί. Να μιλήσει για το περιεχόμενο των διεκδικήσεων, για αυξήσεις, προσλήψεις, απαγόρευση των απολύσεων, συνδικαλιστικές ελευθερίες. Για τους πολιτικούς στόχους και την ανάγκη να ηττηθεί η κυβέρνηση, να αποτύχει η 3η αξιολόγηση και να καταρρεύσει η μνημονιακή συμφωνία, να απελευθερωθούμε από χρέος, μνημόνια, ευρώ και ΕΕ. Να ανοίξει η συζήτηση για σχεδιασμένο αγωνιστικό πρόγραμμα πολύμορφων αγώνων και αποφασιστικών απεργιακών κινητοποιήσεων άμεσα.

Αυτά αναδεικνύει σαν περιεχόμενο η ανεξάρτητη εργατική διαδήλωση το ερχόμενο Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στα εγκαίνια της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, στην Καμάρα στις 6 μ.μ., στην οποία καλούν σω­ματεία, ταξικά σχήματα και συνδικα­λιστές, λαϊκές συνελεύσεις και επι­τροπές αγώνα, καθώς και η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και το ΝΑΡ, μαζί με άλλες δυνά­μεις της επαναστατικής και αντικαπι­ταλιστικής Αριστεράς.