του Γεράσιμου Λιβιτσάνου
Αλλαγή της πολιτικής ατζέντας και μεταφορά της στο πεδίο της σκανδαλολογίας και μάλιστα της περιόδου της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Σημίτη επιχειρεί η κυβέρνηση, έχοντας μάλιστα πολλαπλό στόχο. Καταρχήν να αποπροσανατολίσει από τη σκληρή μνημονιακή πολιτική που ακολουθεί. Να δικαιολογήσει αυτή την πολιτική, λέγοντας ότι για την κρίση ευθύνονται τα σκάνδαλα του παρελθόντος, τα οποία και θα τιμωρήσει. Επίσης, επιθυμεί να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ προσδοκώντας σε μελλοντικές «προγραμματικές συγκλίσεις».
Κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν, σε αυτή την κατεύθυνση, η παρέμβαση που έκανε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη συζήτηση στη Βουλή για το πόρισμα της προανακριτικής επιτροπής για τον Γιάννο Παπαντωνίου. Άσκησε σκληρή κριτική προσωπικά στον πρώην πρωθυπουργό Κ.Σημίτη αναφέροντας: «Δεν είχε ιδέα ο κ. Σημίτης για τις πράξεις, τις παραλείψεις και κυρίως για τις δράσεις τόσο του κ. Τσοχατζόπουλου, του κ. Παπαντωνίου, όσο και για τις σακούλες του κ. Τσουκάτου στα κομματικά ταμεία, για τις μίζες στα εξοπλιστικά, στον ΟΤΕ, στο C4I, τους Ολυμπιακούς, τα υποβρύχια, τις φρεγάτες! Δεν είχε ιδέα!».
Στην συνέχεια, όμως, προχώρησε παρα πέρα την ανάλυσή του υποστηρίζοντας πώς …η διαφθορά, οι μίζες και το μαύρο χρήμα ευθύνονται για την οικονομική κρίση! Όπως είπε, η περίοδος Σημίτη «παρουσιάστηκε ως η «χρυσή εποχή» της ελληνικής οικονομίας, με τις υποτιθέμενες επιτυχίες να διαδέχονται η μία την άλλη αλλά στην πραγματικότητα ήταν μία εποχή βαθιάς ηθικής παρακμής και απαξίωσης, αμοραλισμού και κατάρρευσης κάθε αρχής και αξίας. Ήταν αυτή η εποχή που προοιώνιζε, προμήνυε όλα όσα θα ερχόντουσαν το επόμενο διάστημα, την επερχόμενη κατάρρευση του 2009-2010».
Η γνωστή αντιεπιστημονική προσέγγιση ότι οι μίζες φταίνε για την κρίση, παρούσα ώς κεντρικό πολιτικό επιχείρημα δηλαδή. Προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας προσπέρασε το γεγονός ότι την ίδια περίοδο ασκούνταν πολιτικές σκληρής λιτότητας προκειμένου να …μπούμε στο ευρώ, στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης. Στρατηγικό στόχο που κάθε άλλο παρά αμφισβητούσε ακόμη και ο τότε ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας βέβαια αυταπάτες περί «προοδευτικής Ευρώπης». Επί της ουσίας, ίδια είναι η πολιτική που ασκείται και σήμερα, ακόμη πιο σκληρή λιτότητα με κριτήριο το …να παραμείνουμε στο ευρώ.
Οσο για την περίφημη «κάθαρση» και την καταπολέμηση της διαφθοράς, είναι φανερό ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής στήνονται για «τα μάτια του κόσμου», ενώ αναμένεται και νέα για τον Κώστα Σημίτη, με αφορμή καταγγελίες γαλλικής πολυεθνικής για το σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών του 2004. Πάντως, η εξεταστική για τα δάνεια στα Μέσα Ενημέρωσης δεν εντόπισε καμία ποινική ευθύνη σε κανέναν, αφού ήταν εκτός των πολιτικών της στόχων να θίξει τη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ώς αιμοδότη των «επενδυτών» εγχώριων και ξένων. Στα ίδια θα καταλήξει και η περίφημη εξεταστική για την υγεία, αφού δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγέλλει π.χ την ιδιωτικοποίηση του Ερρίκος Ντυνάν και παράλληλα να είναι η κυβέρνηση που υπέγραψε και αποδέχεται την παράδοσή του σε θυγατρική της τράπεζας Πειραιώς. Την ίδια στιγμή, ο Γιάννος Παπαντωνίου δύσκολα θα έχει οποιοδήποτε πρόβλημα, αφού δεν μπορούν να εντοπιστούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί του και ο Α.Τσοχατζόπουλος, ελεύθερος με εγγύηση που πλήρωσαν «φίλοι του», δίνει συνεντεύξεις στα κανάλια και δηλώνει ότι …θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ.
Επί της ουσίας η κυβέρνηση, υποταγμένη πολιτικά στις επιταγές του κεφαλαίου, καταφεύγει πλέον στη …γνωστή συνταγή. Υπόσχεται έναν καπιταλισμό δίχως μίζες, σκάνδαλα, μαύρο χρήμα, διαπλοκή ενώ ειναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι βαθαίνουν συνεχώς οι εξαρτήσεις της απο συγκεκριμένα συμφέροντα. Το παλιό «παραμύθι» της κάθαρσης επανέρχεται στο πολιτικό ορίζοντα. Η ανάδειξη σκανδάλων αξιοποιείται για να κρύψει το μεγάλο σκάνδαλο, που δεν είναι άλλο από τη συνεχή κατακρήμνηση των εργατικών δικαιωμάτων προκειμένου τα κέρδη των εγχώριων και ξένων πολυεθνικών να γιγαντώνονται. Μια συνθήκη που σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπως αυτή, οξύνεται στο έπακρο.
Φυσικά, σε όλα αυτά βοηθά και η αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, που εμφανίζεται ώς ο άλλος πόλος της κάθαρσης επιχειρώντας να μετατρέψει σε μείζον κεντρικό πολιτικό θέμα την εμπλοκή του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου στην υπόθεση του Noor1.
