της Μαριάννας Τζιαντζή
Η μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία του ’90, με ποσοστά τηλεθέασης μέχρι και 72%, ήταν οι Ψίθυροι καρδιάς του Μανούσου Μανουσάκη. Η σειρά αυτή που προβλήθηκε τη σεζόν 1997-1998 περιστρεφόταν γύρω από τον καταδικασμένο έρωτα ενός εύπορου νέου αρχιτέκτονα (Απόστολος Γκλέτσος, νυν δήμαρχος Στυλίδας) με μια όμορφη Τσιγγγάνα, την Ερατώ (Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπου).
Σε πόλεις και χωριά, σε πολυκατοικίες αλλά και σε τσαντίρια, όλοι Ψίθυρους καρδιάς. Μάλιστα, πολλές τσιγγάνικες οικογένειες βάφτιζαν τότε τα παιδιά τους Αντώνη κι Ερατώ, την οποία χαϊδευτικά φώναζαν Ρατώ.
Κάθε άλλο παρά η «εποχή της αθωότητας» ήταν εκείνα τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής. Δεν ήμασταν αθώοι και μετά πονηρέψαμε. Και τότε υπήρχε ρατσισμός (κυρίως κατά των Αλβανών μεταναστών), όμως σήμερα η εποχή είναι πολύ πιο σκληρή και ο ρατσισμός πολύ πιο «πολύχρωμος» και διάχυτος. ΄Ισως, το Survivor, που είναι πολύ πιο πρωτόγονο και παιδαριώδες από τα περισσότερα σίριαλ, ταιριάζει στην εποχή όχι απλώς της λιτότητας, αλλά του αγώνα για ατομική επιβίωση. Ένα μελό ήταν οι Ψίθυροι καρδιάς, όμως δεν είχε καμία σχέση με τις τοξικές ρατσιστικές αναθυμιάσεις που εκπέμπουν αυτές τις μέρες τα δελτία ειδήσεων.
Δύο κόσμοι χωριστά: ο κόσμος του Αντώνη και ο κόσμος της Ερατώς στη δεκαετία του ΄90. Και σήμερα Τσιγγάνοι και φτωχοί «μπαλαμοί» βαδίζουνε σε δρόμους χωριστούς κι ας είναι κοινός ο δυνάστης τους. Σήμερα ο αρχιτέκτονας Αντώνης είτε θα ήταν άνεργος είτε θα εργαζόταν στο Ντουμπάι ή το Κατάρ και μάλλον ο δρόμος του δεν θα διασταυρωνόταν με το δρόμο της Ερατώς, η οποία, αν είναι τυχερή, θα πουλάει πατάτες σε κάποια λαϊκή. Σήμερα λαός και Κολωνάκι (κυρίως λαός) βλέπουν Survivor, ενώ είναι μάλλον απίθανο να γυριστεί κάποιο σίριαλ με παρόμοιο θέμα. Όχι μόνο λόγω περικοπών και στα κανάλια, αλλά γιατί τώρα πια οι ψίθυροι καρδιάς έχουν γίνει καρδιοχτύπια φόβου και κραυγές μίσους.
