του Κώστα Μάρκου
Υπάρχει όμως ένα σημείο που αν υπερβείς τις πεποιθήσεις σου υπονομεύεις τη δυνατότητα να ασκείς την ευθύνη σου». Η παραπάνω δήλωση, από τα χείλη ενός κυβερνητικού, του Ν. Φίλη, κατά την ομιλία του στη Βουλή, αποκαλύπτει την ανατρεπτική πολιτική σημασία της υπερψήφισης του (ουσιαστικά) τέταρτου μνημονίου από τους βουλευτές της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και μόνον. Η πλειοψηφία τους δεν κατάλαβε ή καμώνεται πως δεν κατάλαβε τίποτε για τη σημασία αυτής της πράξης. Ακόμη και ο ίδιος ο Φίλης, έκανε πως πίστευε ότι «εξακολουθούμε να μην υπογράφουμε την ιδεολογική και πολιτική προσχώρηση στη στρατηγική του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού», τη στιγμή που υπερψήφιζε την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για τα μαγαζιά, την ιδιωτικοποίηση των πάντων και τη μείωση των φόρων για τις επιχειρήσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προ πολλού «υπερβεί» τις όποιες αντινεοφιλελεύθερες «πεποιθήσεις του», έχει προ πολλού προσχωρήσει σε αυτόν. Αυτό που έμενε μέχρι τώρα, ήταν μια αριστερή «ταυτότητα», όχι σαν μαγκιά στην κωλοτσέπη (εκτός μιας περίπτωσης), αλλά σαν αρωματισμένο μαντιλάκι σε σακάκι δίχως γραβάτα, που του επέτρεπε να πουλάει ένα «αφήγημα» φιλολαϊκής ταξικότητας. Η γραμμή με την οποία κατέβηκε η ομάδα του στην αρένα της Βουλής, έδειξε ότι είναι έτοιμος να φορέσει και τη νεοφιλελεύθερη γραβάτα, όπως δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αμέσως μετά την κοινοβουλευτική του νίκη. Από την «ηθική της ευθύνης», την οποία επικαλέστηκε ο Φίλης, δεν έμειναν παρά κάποιες αχνές αναμνήσεις. Όπως αυτή της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, η οποία καταψήφισε «για λόγους συνείδησης» μόνον το άρθρο 56, το οποίο ρίχνει τους εκπαιδευτικούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης γυμνούς στη βορά της «απελευθερωμένης αγοράς εργασίας». Ενάντια σε αυτήν αγωνίστηκε (και κέρδισε) ο πρόωρα αποθανών αδελφός της, μέλος της ΚΟ Μαχητής και συνδικαλιστής ηγέτης της ιστορικής ΟΙΕΛΕ, Άγης Χριστοδουλόπουλος. Όσο κι αν ψάχνει κανείς, βεβαίως, δεν θα βρει καμιά «ηθική της ευθύνης» στην Φωτίου και σε άλλους, οι οποίοι βάφτισαν «γεύματα» τα συσσίτια προς τους πεινασμένους μαθητές των εξαθλιωμένων οικογενειών.
Το μόνο που έμεινε στον Φίλη, τη Χριστοδουλοπούλου και τη Φωτίου είναι το φετίχ της «αριστερής μας κυβέρνησης». Ένα φετίχ με πολλές γκρίζες αποχρώσεις, τουλάχιστον 53, όσες και η περίφημη «πλαρφόρμα».
Δίνοντας τον τόνο, ο Αλ. Τσίπρας, επέλεξε μια προσωπική αντιπαράθεση με τον Κ. Μητσοτάκη, σαν εκπρόσωπος των άσημων «μαχητών» κατά του επώνυμου «πορφυρογέννητου», ξεχνώντας ότι πλέον είναι και ο ίδιος «επώνυμος» κι ας μην είναι πορφυρογέννητος.
Αυτός, το κόμμα και η κυβέρνησή του, πέρασαν άπαξ και δια παντός σε ένα πεδίο όπου, ανεξάρτητα σε ποιο στρατόπεδο ανήκεις, αυτός που αποφασίζει είναι το απελευθερωμένο τέρας ονόματι «Ανταγωνισμός», ο αποκρουστικός, δίδυμος αδελφός της «Αγοράς». Η υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου από κοινού με τη ΝΔ και τους άλλους, το καλοκαίρι του 2015, μετρίαζε τον πολιτικό ανταγωνισμό, μοίραζε από κοινού τις ευθύνες. Από προχθές το βράδυ, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει μόνος του μέρος στο μνημονιακό σαρβάιβορ. Για αυτό, είναι αναγκασμένος να σκληρύνει την κυβέρνησή του. Οι γραβάτες θα διώξουν πολλά μαντιλάκια.
Το μεταμοντέρνο «αφήγημα» της «ταξικότητας υπέρ του λαού» δίνει τη θέση του σε ένα πραγματικό σχέδιο υπέρ του κεφαλαίου. «Οτιδήποτε οδηγεί στο να ανοίγει την πόρτα στο QE, είναι για εμάς αποδεκτό», δήλωσε στο ραδιοσταθμό «Αθήνα 9,84», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος. Οτιδήποτε…
Θα δούμε κατά πόσο και σε τι βαθμό θα συμφωνήσει ο Σόιμπλε με τη Λαγκάρντ σε κάποια «ελάφρυνση» του χρέους, αύριο Δευτέρα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι τα μέτρα που ψηφίστηκαν δεν μπορούν να βγάλουν την ελληνική οικονομία, όχι μόνο από την ουσιαστική κρίση, αλλά και από την τυπική, τη λεγόμενη «ύφεση» του ΑΕΠ. Μετά τα μέτρα, η Κομισιόν, αλλά και οι κυβερνητικές εκτιμήσεις, κατέβασαν τις προσδοκίες για αύξηση του ΑΕΠ, το 2017, από το 2,7% σε κάτι παραπάνω από το 1%.
