του Γιάννη Ελαφρού
Βήμα-βήμα διαμορφώνεται ο δρόμος της λεηλασίας και των τελευταίων εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, με την κυβέρνηση να αναζητεί ένα φύλλο συκής για να μπαλωθεί το αίσχος του συνολικού ξεπουλήματος. Η επιστροφή των Τσακαλώτου, Σταθάκη, Αχτσιόγλου και Χουλιαράκη από τις Βρυξέλες, όπου είχαν μείνει για εντατικές τριήμερες επαφές με το κουαρτέτο, μόνο καλά νέα δεν φέρνει για τους εργαζόμενους και τον λαό. Σύμφωνα με όσα διέρρευσαν και από την κυβέρνηση και από τους «δανειστές» πραγματοποιήθηκαν «βήματα» σε ένα δρόμο που έχει ένα προσυμφωνημένο τέλος: μια ληστρική συμφωνία, ένα 4ο μνημόνιο και τελικά παραπέρα τρομακτικής επιδείνωση της ζωής του λαού. Τα βήματα επιτεύχθηκαν, σύμφωνα με τα λεγόμενα, στο ασφαλιστικό (άρα το αφορολόγητο θα κατέβει πολύ και οι φόροι θα απογειωθούν), στα δημοσιονομικά ζητήματα (άρα στα αιματηρά πλεονάσματα, αν και το ΔΝΤ φαίνεται να διατηρεί διαφωνίες για την επίτευξη των στόχων το 2018), στο ασφαλιστικό (άρα πάμε για περικοπές συντάξεων, μέσω της κατάργησης καταρχάς της προσωπικής διαφοράς, με διαπραγμάτευση μόνο για το από πότε θα ισχύσει) και στο εργασιακό, όπου φαίνεται πως το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων έχει αναδειχθεί από το Μέγαρο Μαξίμου ως το φύλλο συκής, για να καλυφθεί η ξεφτίλα της κυβέρνησης. Για μικρότερη σύγκλιση μιλούσαν στο ενεργειακό, δηλαδή στο πως θα γίνει το ξεκοκάλισμα της ΔΕΗ.
Έχοντας σπουδάσει στις επικοινωνιακές κινήσεις, ο Α. Τσίπρας αξιοποιεί τη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρώμη, για να επιδείξει αγωνιστικότητα. Σε επιστολή που έστειλε, αφού παραληρεί για τα 60 χρόνια της ΕΕ («αποτύπωσε θεσμικά τις κατακτήσεις των λαών της», «κατακτήσεις με στόχο την πρόοδο, την ευημερία, την ειρήνη»), σημειώνει πως στην Ελλάδα δεν εφαρμόζονται τα «δεδομένα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου», ειδικά «σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις» (λες και είναι το μόνο θέμα). «Πρόθεσή μας είναι να υποστηρίξουμε τη Διακήρυξη της Ρώμης, καθώς θεωρούμε ότι κινείται σε θετική κατεύθυνση», ξεκαθαρίζει ο Τσίπρας και εκλιπαρεί: «Ωστόσο, για να μπορούμε πραγματικά να γιορτάσουμε αυτές τις κατακτήσεις, οφείλουμε να γνωρίζουμε αν δικαιούμαστε και εμείς να έχουμε πρόσβαση σε αυτές τις κατακτήσεις». Εκλιπαρεί ο πρωθυπουργός για μια ρύθμιση στα εργασιακά, που θα μπορούσε να εμφανιστεί ως επιτυχία, για να περάσει το αντιδραστικό πακέτο.
Δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι Τσίπρας-Καμμένος έχουν την πρόθεση να υπογράψουν τη νέα υπεραντιδραστική συμφωνία, παζαρεύοντας μόνο το πολιτικό τους μέλλον, δηλαδή ορισμένες χάντρες και καθρεφτάκια, με τα οποία ελπίζουν πως θα μπορούν να ξεγελάσουν ξανά τους ιθαγενείς… Θα χρησιμοποιήσουν οπωσδήποτε ως εκβιαστικό επιχείρημα προς τον λαό τον κίνδυνο χρεοκοπίας τον Ιούλιο και την απειλή εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ και γι’ αυτό αναμένεται οι «διαπραγματεύσεις» διαμόρφωσης της κοινής γνώμης να παραταθούν προς το καλοκαίρι. Βεβαίως δεν λείπουν και προτάσεις-σκέψεις για εκλογική διαφυγή (κατά τη γνώμη μας δεν είναι, σήμερα τουλάχιστον, το πιθανότερο ενδεχόμενο) αν δεν εξασφαλίσουν έστω κάποια καθρεφτάκια. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση, οι εκλογές δεν θα είναι κίνηση του Τσίπρα για να μην περάσει το 4ο μνημόνιο (που είναι μονόδρομος μέσα στην ΕΕ), αλλά για να μην δεχτεί μόνος ο ΣΥΡΙΖΑ όλο το βάρος.
Το ελληνικό κεφάλαιο που ζητά εθνική συνεννόηση και «ελληνικό μνημόνιο», το ΔΝΤ που ζητά ιδιοκτησία του προγράμματος από την ελληνική κυβέρνηση και δέσμευση και της αντιπολίτευσης για υλοποίηση των μέτρων και ο Σόιμπλε που δήλωσε πως «θα πρέπει οι αποφάσεις να διατυπωθούν νομοθετικά με τέτοιον τρόπο, ώστε να παραμένουν ανεξάρτητες από τα εκλογικά αποτελέσματα»(!), ξεκαθαρίζουν πως το μνημονιακό στρατόπεδο που ψήφισε και το 3ο μνημόνιο, θα στηρίξει την υλοποίηση και του επόμενου.
Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να δηλώσει χθες στον Αντένα πως «η Νέα Δημοκρατία δεν θα αμφισβητήσει μονομερώς την οποιαδήποτε συμφωνία» (θα την «επαναδιαπραγματευθεί») και πως «υπάρχει συνέχεια στο κράτος».
Μόνο εάν υπάρχει αναζωογόνηση, αντεπίθεση και ξεσηκωμός του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος κι εάν δυναμώσει αποφασιστικά η μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά, που σηκώνει το γάντι της αστικής πολιτικής θέτοντας καθαρά το έξω από τα ευρωμνημόνια και την ΕΕ, υπάρχει δυνατότητα για καθυστέρηση, απόκρουση των μέτρων και διαμόρφωση όρων για μια συνολική ανατροπή της κανιβαλικής επιδρομής κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Γι’ αυτό είναι κρίσιμη η προληπτική κινητοποίηση και όχι η αναμονή των μέτρων, για να δοθεί μια χαμένη μάχη οπισθοφυλακών υπό την υποταγμένη ΓΣΕΕ. Το αγωνιστικό διήμερο 5-6 Απρίλη που προγραμματίζουν τα πρωτοβάθμια σωματεία και συλλογικότητες εργαζομένων, γειτονιών και νεολαίας, μπορεί να εκπέμψει ένα μήνυμα συσπείρωσης, αποφασιστικότητας και ελπίδας.
