ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Η ουδετερότητα των θεσμικών οργάνων του ποδοσφαίρου υποκρύπτει μια πολιτική αντιδραστική τάση
Αντιδράσεις και αλγεινές εντυπώσεις προκάλεσε η απαράδεκτη απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής της Σούπερλιγκας να απαγορεύσει στην ΠΑΕ Λάρισα να αγωνιστεί στο παιχνίδι της περασμένης Κυριακής (18/12) με τον Παναθηναϊκό, με φανέλες στις οποίες θα υπήρχε τυπωμένο το σύνθημα «τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας», στη θέση που κανονικά θα καταλάμβανε το σήμα κεντρικού χορηγού, ο οποίος ωστόσο δεν υπάρχει.
Είναι ίσως περιττό να αναφέρει κανείς πως η περίφημη ουδετερότητα των θεσμικών οργάνων του ποδοσφαίρου σε πολιτικά ζητήματα και η περιβόητη «no politica», υποκρύπτουν μια πολιτική και δη αντιδραστική τάση. Ακόμη και με τις καλύτερες των προθέσεων, αυτή η αντίληψη βασίζεται σε μια εξιδανικευμένη εντελώς τεχνητή εικόνα ενός αμιγούς παιχνιδιού, με κύριο αντικείμενο την προσφορά και την κατανάλωση θεάματος. Γεγονός το οποίο μπορεί να έχει μια ισχύ σε ένα εμπορικό κομμάτι, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα της συγκρότησης τόσο του παιχνιδιού, όσο και των βάσεων πάνω στις οποίες συγκροτείται η φίλαθλη συνείδηση.
Στην τελική ανάλυση, οποιαδήποτε ενέργεια και παιχνίδι περιλαμβάνει μάχη, σύγκρουση είναι αμιγώς πολιτικά γεγονότα τα οποία στην περίπτωση του ποδοσφαίρου αντανακλώνται στις εξέδρες. Από τη μια πλευρά λοιπόν τα θεσμικά και πειθαρχικά όργανα κλείνουν τα μάτια σε μια σειρά πολιτικών πράξεων, όπως η διαφθορά, οι συναλλαγές με το κράτος ή τον ποδοσφαιρικό υπόκοσμο, η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων ποικιλώνυμων παραγόντων και μια σειρά τέτοιων πράξεων και από την άλλη απειλούν με ποινές και εξοντωτικά πρόστιμα ομάδες οι οποίες σχεδιάζουν ενέργειες όπως η συγκεκριμένη με το σύνθημα στις φανέλες της Λάρισας ή για πανό και συνθήματα που ακούγονται σε διάφορες εξέδρες ανά την επικράτεια.
Από μια ακόμη πλευρά, όλες αυτές οι κινήσεις και οι διαμάχες τέτοιου περιεχομένου στο βαθιά σηπόμενο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για πολιτική εκμετάλλευση και υπερθεματισμό υπέρ των προσφύγων από πλευράς κυβέρνησης, η οποία συμμετέχει και αποδέχεται από τη μια πλευρά βομβαρδισμούς αμάχων, συμφωνίες περιορισμού των προσφυγικών ροών, συνθήκες τύπου Δουβλίνου και ούτω καθ’ εξής και, από την άλλη, πουλάει ανέξοδα και αυτάρεσκα ανθρωπισμό και μεγαλοψυχία με τον πόνο χιλιάδων απόκληρων και κυνηγημένων προσφύγων. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, μπορούν και στελέχη της, όπως ο υφυπουργός Αθλητισμού Γ. Βασιλειάδης, να εμφανίζονται χαμογελώντας αυτάρεσκα στο γήπεδο της ΑΕΛ φορώντας τη συγκεκριμένη φανέλα.
Ποιός όμως να καταλάβει και να προσπαθήσει να αντιστρέψει μια αυταπάτη που θέλει να πιστεύει πως οι νέοι Αντετοκούνμπο θα φυτρώσουν και θα φυτρώνουν εσαεί χωρίς κόπο και φυσικά χωρίς καμία χείρα βοηθείας από ένα κράτος που κρατάει τα καρφιτσωμένα χαμόγελα μόνο για όσους τελικά καταφέρουν να καταξιωθούν σε ένα σταρ σύστεμ. Για όλους τους άλλους, πρόσφυγες και μη, το μέλλον άδηλο και το ίδιο κράτος απών.
