ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Του 2016 τον εφιάλτη τον «βλέπει» το 2000 και γελά, ετεροχρονισμένα… Γελά, διότι οι φοβίες που περιέβαλλαν εκείνο το Euro φαντάζουν τώρα παιδικές ανησυχίες… Τώρα, που οι μεν ξυλοδαρμοί σχεδόν επισκίασαν την ποδοσφαιρική δραστηριότητα των πρώτων ημερών της διοργάνωσης, το δε ειδικό βάρος των ακροδεξιών, εθνικιστικών ή και ανοιχτά ναζιστικών συμμοριών στα εν λόγω «ανδραγαθήματα» είναι μεγαλύτερο παρά ποτέ.
«Ξέρουν ιστορία οι χούλιγκαν;». Το …φιλολογικό ερώτημα εξέφραζε, στη χαραυγή του Euro 2000, κάποια κατανόηση για το μεγάλο άγχος της βελγικής αστυνομίας. Το ματς Γερμανία-Βρετανία θα διεξαγόταν στο Σαρλερουά, πόλη που παραπέμπει στη γνωστή, νικηφόρα για τα γερμανικά στρατεύματα και πικρή για τα γαλλικά, μάχη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914). Το ερώτημα ήταν, εάν οι εθνικιστικοί πυρήνες στις τάξεις των Γερμανών οπαδών θα αποφάσιζαν να το …«γιορτάσουν», συγκρουόμενοι με τους Άγγλους, που ούτως ή άλλως αποτελούσαν μόνιμη πηγή πονοκέφαλων για τις αρχές κάθε χώρας, στην οποία ταξίδευαν.
Τελικά, όσα συνέβησαν τότε, σε ολόκληρο του Euro, δεν αποτελούν καν «πταίσμα» συγκρινόμενα με τα τωρινά, στη Γαλλία. Τώρα δεν χρειάζεται καν να αγωνιστεί η γερμανική ομάδα σε κάποιο …Βερντέν, ώστε να ξυπνήσουν «ειδικές» μνήμες. «Εισβάλλαμε πάλι στη Γαλλία» (δηλαδή μετά το 1940) κραύγαζαν οι Γερμανικοί σκληροπυρηνικοί στο Λιλ, «παίζοντας ξύλο» με τους Ουκρανούς και υψώνοντας σημαίες με ναζιστικά σύμβολα.
Ούτε πέντε, ούτε δέκα, αλλά 72 (!) ώρες διήρκεσαν οι βίαιες συμπλοκές στη Μασσαλία. Άρχισαν ως «αγγλο-γαλλικός» πόλεμος, ο οποίος υποθέτουμε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να ενταχθεί στη κινδυνολογία του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον που έχει δηλώσει πως, σε περίπτωση Brexit, η Ευρώπη κινδυνεύει να γυρίσει στην εποχή του Βατερλό… Συνεχίστηκαν με τη σφοδρή «αγγλο-ρωσική» σύγκρουση. Οι Ρώσοι ακροδεξιοί και φασίστες, η άρτια εκπαιδευμένη «εμπροσθοφυλακή» του συνόλου των «τσαμπουκαλήδων» που ταξίδεψαν από τη Ρωσία, φιλοδόξησε να αποδείξει ότι μπροστά της οι Άγγλοι χούλιγκαν «είναι κοριτσάκια»…
Ένας εκ των αρχηγών τους, ο Αλεξάντερ Σπρίγκιν, αρέσκεται στο «ξύλο μετά μουσικής» ή τουλάχιστον, αν ο συνδυασμός είναι ανέφικτος, στις εν λόγω ξεχωριστές δραστηριότητες. Ειδικά αν η μουσική (;) παράγεται από το ακροδεξιό συγκρότημα «Korrozia Metalla», με τον αρχηγό του οποίου ο Σπρίγκιν έχει φωτογραφηθεί να χαιρετά φασιστικά. Στη Ρωσία βεβαίως, στην τάξεις των φίλων ομάδων υπάρχουν και αντιφασιστικοί-αντιρατσιστικοί φορείς, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην ΤΣΣΚΑ («CSKA Fans Against Racism»). Είναι άλλοι όμως οι …εξαγόμενοι, αυτοί που ταξιδεύουν με σκοπό να δείξουν εθνική ή φυλετική «ανωτερότητα», δέρνοντας ή και μαχαιρώνοντας.
Οι σκουρόχρωμοι της Μασσαλίας και άλλων πόλεων κινδύνεψαν και ίσως κινδυνεύουν ακόμη από το …πολυεθνικό «μωσαϊκό» ρατσιστών, του οποίου επί μέρους τμήματα μπορεί να δέρνονται ανηλεώς μεταξύ τους, αλλά πάντα διατηρούν δυνάμεις για να «περιποιηθούν» τους «υποδεέστερους».
Μια «ωραία ατμόσφαιρα»… Μίσος και τραμπουκισμοί, εντονότατες ακροδεξιές «σφραγίδες», αλβανικός εθνικισμός σε πανό, πολλαπλοί εθνικισμοί που ακούν τα περί «Ευρώπης-κοινού σπιτιού» και καγχάζουν. Ότι συμβαίνει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, βρίσκει την αντανάκλασή του στο Euro της Γαλλίας. Έτσι, ωμά. Κι αναπόφευκτα.
Κοντά σε αυτά, οι αποφάσεις «δύο μέτρων και σταθμών» εκ μέρους του ποδοσφαιρικού διευθυντηρίου. Η ΟΥΕΦΑ επέβαλλε στη ρωσική ομάδα πρόστιμο και αποκλεισμό με αναστολή. Εάν αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν επιβλήθηκαν οι ίδιες κυρώσεις για τις βιαιότητες άλλων, πχ Γερμανών ή Γάλλων, θα λάβει την απάντηση ότι τιμωρούνται με ξεχωριστή αυστηρότητα επεισόδια που διαδραματίστηκαν μέσα σε γήπεδα. Αναπάντητο όμως μένει το ερώτημα γιατί δεν τιμωρήθηκε το βρετανικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, δοθέντος ότι στις κερκίδες του «Βελοντρόμ» συγκρούστηκαν Ρώσοι και Άγγλοι «νταήδες» κι όχι οι Ρώσοι μεταξύ τους. Πώς είναι το ανέκδοτο; Α, ναι. «Η ΟΥΕΦΑ δεν αναμειγνύεται σε πολιτικές σκοπιμότητες»…
Το άλλο, με τα ελληνικά ΜΜΕ το ξέρετε; Σίγουρα, διότι επί δεκαετίες βομβαρδιζόμαστε με αυτό: «Ο χουλιγκανισμός έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την Ευρώπη, μόνο στην Ελλάδα επιζεί». Φληνάφημα ολκής, που για να το πιστέψεις θα έπρεπε να κρατάς συνεχώς κλειστά μάτια και αυτιά.
Νισάφι, πια! Ο χουλιγκανισμός αφαιρούσε ζωές ακόμη και στην εν γένει ήρεμη Νορβηγία, όχι μόνο στη Βρετανία, τη Νότιο, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όταν ακούγαμε, εδώ, το ίδιο κλισέ. Ο Βάσκεθ Μονταλμπάν πρόσθεσε ειδικό κεφάλαιο στο βιβλίο του για το ποδόσφαιρο, όταν ένας οπαδός της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια σκότωσε με κλοτσιές οπαδό αντίπαλης ομάδας. «Κόκκινος συναγερμός» σημαίνει επί δεκαετίες, οπουδήποτε πάει η Εθνική Αγγλίας, επειδή οι Άγγλοι χούλιγκαν είναι ο τρόμος όλων. Ακόμη και στην ίδια τη Γηραιά Αλβιόνα έχει γίνει το «έλα να δεις», ή μάλλον το «τρέξε να σωθείς». Όπως ακριβώς έτρεχαν οι Τούρκοι στο Σάντερλαντ το 2003, για να σωθούν από τις επιδρομές των γηγενών «σκίνχεντ» (και όχι μόνο), λίγη ώρα αφ’ ότου έληξε το ματς ανάμεσα στις δύο εθνικές ομάδες. Και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Κι όμως, τα «δικά μας» ΜΜΕ, ακλόνητα στον ευρωλιγούρικο χαβά: «Μόνο εδώ απομένει χουλιγκανισμός..».
Και δώστου ύμνοι στη Θάτσερ που …«απάλλαξε» την Αγγλία από τον χουλιγκανισμό. Καλά, το τι ακριβώς και πόσο συχνά γίνεται στην Αγγλία, ας πούμε ότι είναι πολύ «προχωρημένο» για να το συλλάβουν. Δεν αντιλαμβάνονται όμως το στοιχειώδες; Υποτίθεται πως χάρη σε αυτή τη μέγαιρα σταμάτησε η «εξαγωγή χουλιγκανισμού» από την πατρίδα της. Όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά στο βιβλίο Γκίνες θα μπορούσε να γραφτεί πως μόνο Άγγλοι χούλιγκαν καταδέχτηκαν, να βιαιοπραγήσουν σε ματς της εθνικής τους ομάδας στο …Λιχτενστάιν! Να τελειώνουμε λοιπόν, τουλάχιστον τώρα, με τις αρλούμπες;
