του Γεράσιμου Λιβιτσάνου
Τον «ντε φάκτο» προσδιορισμό της Λαϊκής Ενότητας ως ενός πολυτασικού-μετωπικού σχήματος –με ό,τι αυτό σημαίνει για τη δυνατότητα του χώρου να δώσει σαφείς απαντήσεις σε «υπαρξιακά» ερωτήματα– καταδεικνύει η πρόσφατη συγκρότηση του Αριστερού Ρεύματος σε πολιτικό φορέα, ενώ την ίδια στιγμή οι οργανωτικές διαδικασίες της ΛΑΕ αποδεικνύονται βασανιστικά… μακρόσυρτες.
Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα Iskra το Αριστερό Ρεύμα γίνεται μια «ριζοσπαστική πολιτική οργάνωση της Αριστεράς, ενταγμένη στη Λαϊκή Ενότητα», η οποία θα πραγματοποιήσει ιδρυτικό συνέδριο «το αργότερο τον Οκτώβρη του 2016», «θα εκλέξει ενδιάμεσο Πολιτικό Όργανο που θα εκτελεί τις αποφάσεις του μεταξύ των ολομελειών του», ενώ ήδη κατέληξε σε «ευρύ Συντονιστικό Όργανο, το οποίο θα αναλάβει τη συγκρότηση του Αριστερού Ρεύματος». Επίσης, τα μέλη του νέου φορέα αναφέρεται πως «συμμετέχουν στα όργανα και τις δραστηριότητες της Λαϊκής Ενότητας».
Η εξέλιξη αυτή δείχνει να περιπλέκει τα πράγματα σε σχέση με τις διακηρύξεις που υπήρχαν όσον αφορά τη συγκρότηση της Λαϊκής Ενότητας, ενώ ο αρχικός σχεδιασμός για την ιδρυτική της συνδιάσκεψη, που θα γίνονταν τον Ιανουάριο του 2016, προφανώς έχει εγκαταλειφθεί. Αυτά ενώ έχουν ασκηθεί με πολλά δημοσιοποιημένα κείμενα στελεχών του χώρου (π.χ. Στ. Κουβελάκη, Δ. Μπελαντή) κριτικές για «εσωστρέφεια» και για ενίσχυση φαινομένων «αποστράτευσης και απογοήτευσης».
Όλα αυτά την ίδια στιγμή που τα ζητήματα της «σύνδεσης» στελεχών που τάχθηκαν με τη ΛΑΕ με σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ τόσο στον συνδικαλιστικό χώρο (ΜΕΤΑ) όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση, στο τοπικό κράτος (Παράταξη Δούρου) παραμένουν υπαρκτά δημιουργώντας συνθήκες παγίωσης της κατάστασης. Υπ’ αυτές τις συνθήκες γίνεται εξαιρετικά δύσκολη η αναζήτηση ξεκάθαρων απαντήσεων σε σχέση με κεντρικά πολιτικά ζητήματα, όπως η θέση της ΛΑΕ για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως κομβικό θέμα για τη χάραξη πολιτικής και κινηματικής τακτικής. Επίσης, δυσχεραίνει ιδιαίτερα το τοπίο της δυνατότητας να ασκηθεί δημιουργική αυτοκριτική σε σχέση με το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τον Ιούλιο του 2015.
Στην… εξίσωση δεν μπορεί παρά να υπολογιστεί και η πολιτική συμπεριφορά άλλων προβεβλημένων στελεχών.
Αισθητή αλλά και διακριτή κάνει την παρουσία της στα πολιτικά δρώμενα με δημόσιες παρεμβάσεις της η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Συχνότατος είναι ο δημόσιος σχολιασμός της για τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας και τις κινήσεις της κυβέρνησης (π.χ. ανακοίνωση κυβερνητικών μέτρων για τη διαπλοκή), αλλά και η παρουσία της σε ευρωπαϊκό επίπεδο και κυρίως σε συνεργασία με την Ευρωβουλευτή Σοφία Σακοράφα. Η κριτική της εστιάζεται καταρχήν σε σειρά αποκαλύψεων για τους τρόπους με τους οποίους έγιναν οι πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησής του, καθώς και στην καταγγελία για τη δημιουργία ενός νέου συστήματος διαπλοκής που θα στηρίξει αυτές τις επιλογές. Έχει καταστήσει σαφή την πολιτική της συμπόρευση με τον ευρύτερο χώρο της Λαϊκής Ενότητας, χωρίς όμως να έχει ακόμη αποσαφηνιστεί ο βαθμός της διακριτότητάς της, ενώ φημολογείται η πιθανότητα δημιουργίας πολιτικού φορέα.
Την ίδρυση πολιτικού φορέα με πολιτικά αλλά και ακαδημαϊκά χαρακτηριστικά ανακοίνωσε άλλωστε σε συνέντευξή του και ο υποψήφιος με τη ΛΑΕ Κώστας Λαπαβίτσας αναφέροντας πως «ο καιρός του ενθουσιασμού έχει περάσει, γι’ αυτό κι εμείς θέλουμε τώρα να καταθέσουμε σοβαρές προτάσεις που θα βασίζονται σε δουλειά χαμηλών τόνων». Αναφερόμενος ειδικά στο θέμα της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικού προτάγματος, επισήμανε: «Αρκετοί από το χώρο της Αριστεράς κάνουν κριτική λέγοντας ότι δεν φτάνει να βγούμε από το ευρώ και ότι πρέπει να φύγουμε και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας μάλιστα ότι η έξοδος από το ευρώ θα επιφέρει κόστος για τους εργαζομένους εξαιτίας της υποτίμησης και άρα θα πρέπει να ζητήσουμε έξοδο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται περί απερισκεψίας, διότι, αν η έξοδος από το ευρώ είναι δύσκολη μία φορά, η ταυτόχρονη έξοδος και από την Ένωση είναι δύσκολη δέκα φορές. Δεν θα λυθεί το πρόβλημα των εργαζομένων με τη διπλή έξοδο, θα κάνουμε χειρότερη την κατάστασή τους αν φύγουμε τρέχοντας και από την ΕΕ σε ένα Σαββατοκύριακο. Αυτή η προοπτική παρουσιάζεται ως αριστεροσύνη αλλά στην πράξη πρόκειται για έλλειψη ανάλυσης». Μάλιστα δήλωσε: «Η αποδέσμευση από το ευρώ θα οδηγήσει δηλαδή σε μια σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό φτάνει. Δεν χρειάζεται να πο
