του Γιάννη Ελαφρού
Τα προηγούµενα χρόνια κτύπησαν πολλά την εργατική τάξη και τον λαό µας: τρία µνηµόνια, τσεκούρι σε µισθούς και συντάξεις, εξάπλωση φτώχειας και ανεργίας, πολύπλευρη ταπείνωση (από το χώρο εργασίας µέχρι το δικαίωµα να αποφασίζεις για τη ζωή σου), επιτροπεία, κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισµός και ασφυκτική (κυριολεκτικά) δηµοκρατία των ΜΑΤ και των χηµικών.
Ποτέ άλλοτε όµως τα πράγµατα δεν ήταν τόσο άσχηµα και µάλιστα σε ένα Γόρδιο Δεσµό, που δένει χειροπόδαρα όχι µόνο το σήµερα αλλά και το αύριο, όχι µόνο τη ζωή αλλά και την ελπίδα. Ενώ τίποτε δεν βελτιώνεται, όλα µοιάζουν να στροβιλίζονται στην άβυσσο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και το κουαρτέτο της ΕΕ και του ΔΝΤ προετοιµάζουν νέα σφαγιαστικά µέτρα σε συντάξεις, εισόδηµα (φορολογικό), ιδιωτικοποιήσεις κλπ.
Η Ελλάδα µετατρέπεται σε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων, περίκλειστο από τα κλειστά σύνορα που έχει επιβάλλει ουσιαστικά η κυνική Ευρωπαϊκή Ένωση, µε τη σύµφωνη γνώµη του Α. Τσίπρα και σε κατάφωρη παραβίαση των πιο στοιχειωδών διεθνών συνθηκών για τους πρόσφυγες. Από δω και πέρα η κυρίαρχη διαχείριση θα είναι εξευτελιστικές συνθήκες για πρόσφυγες και µετανάστες και ταυτόχρονα έλεγχος και επιτήρηση, Φρόντεξ, Αµυγδαλέζες, ΝΑΤΟϊκές περιπολίες και αποτροπή – πνιγµοί στο Αιγαίο. Είναι συγκλονιστική η στάση της µεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού (πάντα υπάρχουν και οι µαυραγορίτες και οι φασίστες – ταγµατασφαλίτες), που από το υστέρηµά του (µην το ξεχνάµε) δίνει στους πρόσφυγες. Από τις ξακουστές γιαγιάδες της Λέσβου στο ζευγάρι παππούδων στην Ειδοµένη, ο λαός ανοίγει την πόρτα στην προσφυγιά, την κλείνει στους φασίστες που προς το παρόν δεν βρίσκουν χώρο να χύσουν το δηλητήριό τους και φτύνει στα µούτρα των γραβατωµένων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, των Βρυξελών, της Βιέννης και του Βερολίνου ένα περήφανο: «δεν θα γίνουµε σαν τα µούτρα τους». Παρόλα αυτά, η φιλοξενία 100.000 – 200.000 προσφύγων και µεταναστών έρχεται να προστεθεί στο κουβάρι των δυσκολιών που σηκώνει στις πλάτες του ο λαός µας.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δείχνει έτοιµη να «ανοίξει» και να διαπραγµατευτεί πολύ επικίνδυνα θέµατα, όπως εκείνα του Αιγαίου και της Κύπρου, υπό ΝΑΤΟϊκή, Αµερικανική και Γερµανική εποπτεία, µε απρόβλεπτες εξελίξεις, σε µια εποχή και περιοχή που µυρίζει µπαρούτι.
Η παθητική αποδοχή από τον Α. Τσίπρα της µετατροπής της Ελλάδας σε αποθήκη ψυχών και της Ευρώπης σε απόρθητο φρούριο δείχνει µια κυβέρνηση αδύναµη, παραδοµένη και τελικά υποσχόµενη να δώσει τα πάντα, από το κοινωνικό πεδίο µέχρι το προσφυγικό και το πολεµικό, διεκδικώντας κάποια αβέβαια ανταλλάγµατα είτε µε την περιβόητη ρύθµιση του χρέους, είτε µε κάποιες οικονοµικές προοπτικές µε Ισραήλ, Αίγυπτο και Τουρκία, που θα είναι προς όφελος των πολυεθνικών και της ντόπιας οικονοµικής ολιγαρχίας. Κλείνει προκλητικά τα µάτια στις υπεραντιδραστικές κυβερνήσεις σε Τελ Αβίβ, Κάιρο και Άγκυρα. Ενώ αναπτύσσει πρωτοφανή κολλητιλίκια µε την Μέρκελ, που παραπέµπουν σε µια ειδική σχέση εξαθλίωσης του λαού και των προσφύγων και σε µια χώρα που εκτός από κοινωνικό σφαγείο µετατρέπεται και σε άθλια φυλακή της ΕΕ φρούριο και προγεφύρωµα του ΝΑΤΟ.
Στον λαό διαµορφώνεται µια πρωτοφανής αίσθηση αδιεξόδου, ενώ το πολιτικό σκηνικό παραµένει ασταθές, καθώς η κυβέρνηση αλλά και το ευρύτερο αστικό µνηµονιακό µπλοκ δεν µπορεί να εµπνεύσει πως υπάρχει κάποια θετική διέξοδος. Γι΄αυτό θα συναντήσουν σοβαρές δυσκολίες στην προώθηση του αντιδραστικού πακέτου µνηµονιακών µέτρων και αστικών αναδιαρθρώσεων.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναδεικνύεται η ανάγκη µιας συνολικής εναλλακτικής πολιτικής απάντησης από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών αναγκών και δικαιωµάτων, που δεν µπορεί παρά να έχει αντικυβερνητικό, αντιµνηµονιακό, αντιΕΕ και αντιιµπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόµενο. Ποτέ άλλοτε δεν γινόταν τόσο αναγκαία η τοµή της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, που θα κόψει τον Γόρδιο Δεσµό της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της ανελευθερίας, του ρατσισµού και του πολέµου.
Απαιτείται ένα άλλο κίνηµα και µια άλλη Αριστερά, µαχόµενη και ανατρεπτική, αντικαπιταλιστική και επαναστατική, της σύγχρονης κοµµουνιστικής προοπτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ µε την Πολιτική Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης ανοίγει δρόµο ανατροπής και διαµορφώνει ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο αντικαπιταλιστικής ηγεµονίας, θέτοντας ως βασικό πολιτικό στόχο για τις επόµενες µάχες «την ανατροπή της αντιλαϊκής µνηµονιακής επίθεσης κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, η κατάργηση όλων των µνηµονίων και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, την ήττα και ανατροπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που την υλοποιεί και όλου του µνηµονιακού µπλοκ, µε την δύναµη ενός ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήµατος, του αγωνιστικού µετώπου ρήξης ανατροπής και του αναπτυσσόµενου αντικαπιταλιστικού µετώπου/πόλου. Για τη συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης. Για να ανοίξει ο δρόµος για µια κοινωνία που ο πλούτος και η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζοµένων».
