(στη φωτογραφία η Άννα Συνοδινού αποχαιρετά την καλή της φίλη Αντιγόνη Βαλάκου, 14-11-2013)
της Μαριάννας Τζιαντζή
Δεν ήταν «λαϊκή καλλιτέχνιδα» η Άννα Συνοδινού. Ήταν συντηρητική, ήταν θεούσα, ήταν δεξιά, ήταν το καμάρι του αστικού πολιτισμού, όμως η ευγένεια και το ήθος της υπερέβαιναν τα όρια της τάξης και της παρά-ταξης. Το ταλέντο της δεν ήταν απλώς «θείο δώρο» αλλά και προϊόν σκληρής δουλειάς καθώς, λόγω Κατοχής, έχασε πέντε χρόνια απ’ το σχολείο. Όσα όμως δεν έμαθε στα μαθητικά θρανία τα διδάχτηκε από σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων, που «επένδυσαν» σ’ αυτήν ώστε να καλυφθεί το κενό που άφησε ο χαμός της Ελένης Παπαδάκη. Στα χρόνια του Εμφυλίου, όταν σπούδαζε στη Σχολή του Εθνικού, η Συνοδινού ήταν μια πανέμορφη κοπέλα με αγωνία για μάθηση. «Ουράνια μου, γλυκιά θωριά»: έτσι την αποκαλούσαν τότε ο Χόρν και ο Ροντήρης, δάσκαλοί της στη Σχολή.
Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι όμορφοι, έλεγαν οι παλιοί, γι’ αυτό κάποτε η Κυβέλη την κατσάδιασε όταν την είδε να πηγαίνει προς το θέατρο της Επιδαύρου ντυμένη πρόχειρα, εκδρομικά: «Τι χάλια είναι αυτά; Εσύ μια Αντιγόνη, μια Ιφιγένεια πρέπει να διαφέρεις από τους τουρίστες». Και η Αντιγόνη σιγόσβηνε τους τελευταίους μήνες στα δημόσια νοσοκομεία, με τη σύνταξη να μη φτάνει για τα ιατρικά έξοδα.
Η Συνοδινού πέρασε από την κεντρική πολιτική σκηνή και βγήκε χωρίς «να μεταβληθεί σε πολτό μες στα γρανάζια της κομματικής μηχανής».
Αναφερόμενη σε έναν μεγάλο ηθοποιό του θεάτρου, που κι αυτός δεν ζει πια, είχε πει «μαζί ζήσαμε το μεγάλο παραμύθι, τον αθάνατο θρύλο της θεατρικής ευλογίας – μια ζωή χαρισάμενη». Και μετά από μια χαρισάμενη ζωή στο θέατρο, η Αντιγόνη έσβησε, ανήμπορη, φτωχή και μόνη, αλλά όχι ηττημένη κι ας ζει και ας βασιλεύει η «καρδιά του σκορπιού».
