της Μαριάννας Τζιαντζή
Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις/ με το σουγιά στο κόκαλο/ με το λουρί στο σβέρκο, λέει το τραγούδι. Να ’ταν μόνο στο σβέρκο το λουρί που κρατούσε καθηλωμένους τους τρεις ασθενείς που πέθαναν από αναθυμιάσεις πυρκαγιάς στο δημόσιο ψυχιατρείο στο Δαφνί. Καθηλωμένοι «ολημερίς και διά βίου» ήταν οι άνθρωποι μια που, όπως λέει η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, «ο ιμάντας είναι πιο φτηνός». Πιο φτηνός από τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές, πιο φτηνός από τις προσλήψεις προσωπικού. Πιο φτηνές είναι οι κάμερες και οι κλειδωμένες πόρτες. Με αυτή την τραγωδία άνοιξε η προεκλογική περίοδος. Με μια τραγωδία που υπογραμμίζει τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής, αλλά και της προ μνημονίων επίσημης πολιτικής στον τομέα της ψυχικής υγείας, αφού η μέθοδος της καθήλωσης και της απομόνωσης έχει μακρά ιστορία. Στον προεκλογικό δημόσιο διάλογο, μικροί και μεγάλοι μονομάχοι απέφυγαν να αναφερθούν στο «συμβάν».
Θα έλεγε κανείς πως η υγεία δεν «πουλάει» στο προεκλογικό σούπερ μάρκετ. Και πολύ περισσότερο δεν πουλάει η ψυχική υγεία και ας καταπίνει όλος ο κόσμος ψυχοφάρμακα και ας θερίζει η κατάθλιψη. Όπως δεν πουλάει η παιδεία, όπως δεν πουλάει ο πολιτισμός. Μη μας βάζετε δύσκολα, μη βάζετε δυσάρεστα στο λαό. Με το λουρί στο σβέρκο πορευόμαστε σ’ αυτές τις εκλογές. Με το λουρί της φτώχειας, της ανεργίας, του φόβου και της ανασφάλειας. Ένα λουρί «και» με αριστερό πρόσημο για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη του κομματικού συρμού.
Δεν ξέρω πόσοι και ποιοι υποψήφιοι περιόδευσαν αυτές τις μέρες στο ΨΝΑ κι είδαν τα αποκαϊδια. Και πόσοι θα τολμούσαν να καθηλωθούν οι ίδιοι, έστω για ένα 24ωρο. Ποιος ξέρει, ίσως κάποιο κανάλι αποφασίσει να προβάλει το ριάλιτι «Καθήλωση» στο οποίο επώνυμοι παίχτες θα δοκίμαζαν τις αντοχές τους στην ακινησία και τον εγκλεισμό ενώ τα έσοδα από τις διαφημίσεις και τα SMS θα δίνονταν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
