της Μαριάννας Τζιαντζή
«Υπήρχε μια αμηχανία στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η Πανελλαδική μας Συνδιάσκεψη έδειξε ότι η αριστερή μελαγχολία τελείωσε», έλεγε στις 31 Αυγούστου η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος για να προσθέσει ότι τώρα «ξεκινάει η δεξιά μελαγχολία». Λίγες μέρες αργότερα, ο Β. Μεϊμαράκης υποστήριζε ότι «δεν υπάρχει αριστερή μελαγχολία, αλλά εθνική μελαγχολία με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ». Περασμένα, ξεχασμένα. Στο ντιμπέιτ Τσίπρα-Μεϊμαράκη δεν υπήρχε ούτε αριστερή ούτε δεξιά μελαγχολία, αλλά μια ακατάσχετη ευθυμία. Θα μπορούσαν να μην ήταν όρθιοι αλλά αραχτοί σε δύο ξαπλώστρες σε κάποια παραλία, να δίνουν υποσχέσεις και να ανταλλάσσουν σπόντες, πειράγματα, ευφυολογήματα. Ο ψηλός με το μουστάκι κι ο κοντός χωρίς γραβάτα. Ευθυμία και αυτοϊκανοποίηση.
Όπως συμβαίνει συχνά, έτσι και τώρα ο Αλ. Τσίπρας δεν έχασε την ευκαιρία να υμνήσει την ατομική του ειλικρίνεια: «Δεν υπάρχει άλλος πολιτικός που με τόση μεγάλη ειλικρίνεια να έχει παραδεχτεί λάθη», είπε με μετριοφροσύνη εξηγώντας ότι «το άλλο όνομα των λαθών μας είναι εμπειρία …και εγώ πήρα πολλή εμπειρία συσσωρευμένη σε αυτούς τους μήνες». Μόνο που αυτή την εμπειρία την απέκτησε στου κασίδη το κεφάλι …και όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο κασίδης.
Με αναλγησία και ελαφρότητα ο Β. Μεϊμαράκης έθιξε το θέμα των προσφύγων που υποτίθεται ότι φτάνουν εδώ γιατί «καλοκαιράκι έχουμε» και μίλησε υποτιμητικά για την τέως υπουργό αποκαλώντας την «κυρα-Τασία». Κάλεσε τους άνεργους, τους νέους και τους λεηλατημένους συνταξιούχους να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στην «εθνική ομάδα», με προπονητή και αρχιπαράγοντα τον ίδιο, ενώ και πάλι χαρακτήρισε τρυφερά τον Τσίπρα «ψευταράκο και πονηρούλη». Ο δε Τσίπρας χαρακτήρισε τη συμφωνία με τους δανειστές «ζωντανό οργανισμό με πέντ’ έξι ανοιχτά θέματα», τα οποία με δική του μάχη κρατήθηκαν ανοιχτά. Ζωντανός οργανισμός το μνημόνιο ή αδηφάγος οργανισμός που τρέφεται με το αίμα των ζωντανών; Ιδού το ανείπωτο ερώτημα. Σε ένα τόσο ανάλαφρο κλίμα παραλίας δεν ήταν δυνατό να χωρέσουν οι τέσσερις εργάτες που κάηκαν ζωντανοί στα Ελληνικά Πετρέλαια ή οι τρεις ασθενείς στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής που είχαν την ίδια τύχη, οι επίσημοι και ανεπίσημοι αυτόχειρες της μνημονιακής περιόδου, οι εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένοι, τα διαλυμένα νοσοκομεία, τα σχολεία που άρχισαν χωρίς εκπαιδευτικούς, τα δεκάδες χιλιάδες λουκέτα σε όλη την Ελλάδα. Όταν δεν μπορούμε ν’ αντικρίσουμε την πραγματικότητα, τη βαφτίζουμε λαϊκισμό και ξεμπερδεύουμε. Από το ντιμπέιτ έλειπαν τα προγράμματα, έλειπε η αυριανή μέρα, σχολίασαν πολλοί. Παρόν όμως ήταν το φάντασμα του λαού, ένα φάντασμα που και οι δύο πολιτικοί αρχηγοί προσπάθησαν να εξευμενίσουν, να κοροϊδέψουν, να προσεταιριστούν, να αποκοιμίσουν. Ενός λαού που μέσα στο εφτάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ και στα εξάχρονα των άλλων μνημονιακών κυβερνήσεων συσσώρευσε «πολλή πικρή εμπειρία».
