του Ηλία Βάσσου
Με βασικούς ΠΑΕ και μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και τα σωματεία στον πάγκο!
Στις 26 Ιουνίου γίνεται η τακτική Γενική Συνέλευση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), ενώ τον Οκτώβριο του 2016 θα γίνει η εκλογική. Πόσοι γνωρίζουν τον αντιδημοκρατικό τρόπο με τον οποίο εκλέγονται τα όργανα διοίκησης του ποδοσφαίρου και τα τερτίπια με τα οποία «οι κρατούντες» έχουν σηκώσει «φράχτη» γύρω από τα κέντρα αποφάσεων, αφήνοντας απ’ έξω τα χιλιάδες ποδοσφαιρικά σωματεία;
Στην βάση της ποδοσφαιρικής πυραμίδας υπάρχουν περίπου τρεις χιλιάδες σωματεία. Με καταστατικά αναχρονιστικά και συγκεντρωτική λειτουργία, με αριθμό μελών που είναι ελεγχόμενος μιας και για να γίνει κάποιος μέλος πρέπει να τον προτείνουν δύο -ήδη- μέλη και να πάρει την έγκριση του ΔΣ. Με τους αθλητές του σωματείου να μην έχουν λόγο και τους δεκάδες γονείς των παιδιών των ακαδημιών να αντιμετωπίζονται σαν πηγή χρημάτων χωρίς να αξιοποιούνται στη λειτουργία του σωματείου.
Η κρατούσα αντίληψη στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι όχι να διευρυνθεί η συμμετοχή και να βρεθούν άνθρωποι με ικανότητες και όρεξη για να βοηθήσουν, αλλά να αναζητηθούν «πορτοφόλια», που όμως αν βρεθούν, θέτουν και όρους για να προβούν στην όποια χρηματοδότηση. Αυτή η κατεύθυνση επιτείνεται από το γεγονός ότι η οικονομική επιχορήγηση της πολιτείας προς τα σωματεία είναι ανύπαρκτη.
Στις Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων (ΕΠΣ) οι εκλογές γίνονται με πλειοψηφικό σύστημα, με ενιαίο ψηφοδέλτιο και με τη δυνατότητα να υπάρχουν τόσοι σταυροί όσες και οι θέσεις στο ΔΣ. Έτσι προκύπτουν μονοπαραταξιακές διοικήσεις που στην πλειοψηφία τους δεν έχουν κανένα μέλος της μειοψηφούσας παράταξης. Το σύστημα αυτό ευνοεί τις πιέσεις στα σωματεία που «ελπίζουν» σε καλή αντιμετώπιση και δεν πάνε κόντρα στη διαφαινόμενη πλειοψηφία.
Στην περσινή ΓΣ έγιναν τροποποιήσεις στο καταστατικό της ομοσπονδίας, οι οποίες μόλις τον προηγούμενο μήνα εγκρίθηκαν από το πρωτοδικείο. Από την πλευρά της ΕΠΟ οι αλλαγές αυτές παρουσιάζονται σαν «άνοιγμα παράθυρου με θέα τον υπόλοιπο κόσμο» κατά δήλωση του προέδρου της, Γ. Γκιρτζίκη. Φούμαρα!
Η βασική αλλαγή αφορά την «διεύρυνση» του εκλογικού σώματος. Και όντως, αριθμητικά το σώμα της ΓΣ διευρύνεται (από 57 σε 191 μέλη). Ο πολλαπλασιασμός όμως επί τρία των αντιπροσώπων, άκριτα και μηχανιστικά, κατ’ ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Η κολυμπήθρα στην οποία θα «βαφτίζεται» η εκάστοτε νέα διοίκηση είναι από τα ίδια υλικά, του ίδιου κατασκευαστή, απλά μεγαλύτερη. Και το τελετουργικό του «μυστηρίου» πανομοιότυπο. Κάθε ένωση εκπροσωπείται στην ΓΣ της ΕΠΟ από τον πρόεδρό της (ex officio) και δύο μέλη που ορίζονται από το ΔΣ (μέχρι τώρα μετείχε μόνο ο πρόεδρος).
Το έργο και εκεί το ίδιο …Πλειοψηφικό σύστημα (με την πίεση εδώ να υπάρχει στις ενώσεις) και αποκλεισμός των μειοψηφιών. Για να γίνει δεκτή μια υποψηφιότητα για πρόεδρο πρέπει να έχει την στήριξη τουλάχιστον 8 ενώσεων με δύο ζητήματα να προκύπτουν. Πρώτον, καταπατείται το μυστικό της ψηφοφορίας και δεύτερον η υποψηφιότητα κάποιου που έχει την στήριξη των 7 πρώτων σε δύναμη σωματείων ενώσεων (που εκπροσωπούν το 25% των σωματείων) δεν θεωρείται δεκτή, ενώ μια άλλη με την στήριξη των 8 τελευταίων σε δύναμη ενώσεων ( 4% των σωματείων) γίνεται αποδεκτή. Αν δεν υπάρξει αναλογική εκπροσώπηση των ενώσεων και αναγνώριση των μειοψηφιών , δημοκρατία δεν υπάρχει.
Δεν γίνεται η ΕΠΣ Ευρυτανίας με δύναμη κάτω από 15 σωματεία να έχει όσους αντιπροσώπους έχει και η ΕΠΣ Μακεδονίας με δύναμη πάνω από 150 σωματεία. Πρέπει: η εκπροσώπηση κάθε ένωσης να είναι ανάλογη της δύναμης των σωματείων της (π.χ, ένας αντιπρόσωπος για κάθε 10 σωματεία). Βασική προϋπόθεση είναι το σώμα της ΓΣ να είναι αντιπροσωπευτικό όχι μόνο της δύναμης κάθε ένωσης αλλά και των διαφορετικών απόψεων και αντιλήψεων. Οι εκλογές να γίνονται με απλή αναλογική σε όλη την διοικητική πυραμίδα. Η εκλογή των αντιπροσώπων κάθε ΕΠΣ στην ΓΣ της ΕΠΟ να γίνεται απ’ ευθείας από την ίδια την ΓΣ της ένωσης. Να καταργηθεί η προϋπόθεση στήριξης από 8 ενώσεις για να γίνει δεκτή μια υποψηφιότητα για την προεδρία.
Τέλος υπάρχει το θέμα της εκπροσώπησης της Σούπερ Λίγκα. Εδώ η ΕΠΟ δίνει ρεσιτάλ, παρέχοντας την δυνατότητα σε μια ένωση με 16 μέλη να έχει 16 αντιπροσώπους στην ΓΣ! Και μάλιστα στην Εκτελεστική Επιτροπή της, η Σούπερ Λίγκα έχει τέσσερις από τις 20 θέσεις ενώ άλλη μία ανήκει σε εκπρόσωπο των ΠΑΕ της Φούτμπολ Λίγκα. Είναι προφανές ότι επιχειρείται να μεγαλώσει ο συντελεστής βαρύτητας των ΠΑΕ (και των μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων) στις αποφάσεις.
Αυτά, ενδεικτικά του ποιό ποδόσφαιρο στηρίζει η ΕΠΟ (και η ΟΥΕΦΑ), είναι προκλητικά απέναντι στα 2800 ερασιτεχνικά ποδοσφαιρικά σωματεία. Χρειάζεται να γίνουν πολλά, σε συνθήκες πολύ δύσκολες και ενάντια σε αντιλήψεις με ρίζες δεκαετιών. Το δυνάμωμα των ερασιτεχνικών σωματείων και η σύνδεση τους με τα τοπικά κοινωνικά κινήματα και συλλογικότητες αποτελούν εχέγγυα για κάθε θετικό βήμα. Και η προσπάθεια σ’ αυτή την κατεύθυνση αξίζει τον κόπο…
